Κρυφτούλι

Τις τελευταίες μέρες η Τοσίτσα ανασαίνει. Άδεια από τους θαμώνες της, περπατιέται από ανθρώπους που θέλουν να κάνουν το αυτονόητο: να περάσουν από την Πατησίων στα Εξάρχεια. Κάπου-κάπου μερικοί αστυνομικοί δείχνουν να την επιτηρούν. Ωστόσο, ο πληθυσμός της δεν είναι και πολύ μακριά. Μόνο λίγα μέτρα πιο κάτω, έξω από την κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου ή απέναντι στον πεζόδρομο της πύλης συνωστίζονται πελάτες και έμποροι, νεοσσοί της εξάρτησης και παλαίμαχοι των ουσιών, γυναίκες που τρεκλίζουν περήφανα και άλλες που σε πιάνει η ψυχή σου στη θέα τους.
Εσύ συνηθίζεις, περνάς βιαστικά, γλιστράς στο πλήθος, βλέπεις το κρυφτό που παίζεται, αγανακτείς ξανά, μέχρι να κουραστείς να μιλάς. Οι υπεύθυνοι για τη διαχείριση της πόλης είναι απόντες. Και η εικόνα αυτής της πόλης, μέρα με τη μέρα, εμπεδώνεται στους επισκέπτες της ακόμα πιο απαίσια και φρικτή. Όταν περνώ από εκεί βλέπω τα έντρομα βλέμματα των ξένων να ψάχνουν επίμονα να βρουν ασφάλεια στη θέα της εξαθλιωμένης μάζας. Οι ελάχιστοι τουρίστες στη διαδρομή προς ή από το Μουσείο βιώνουν τον τρόμο και τον πανικό. Και σχεδόν ασυνείδητα περπατάω σχεδόν δίπλα τους ή είμαι σε ετοιμότητα να τους δώσω οδηγίες ασφάλειας.
Στην πρόσφατη επίσκεψή μου στο αρχαιολογικό Μουσείο στην εξαιρετική έκθεση «Μύθος και κόσμημα» οι αίθουσες ήταν σχεδόν άδειες. Οι τουρίστες όταν θα επιστρέψουν στον τόπο τους θα γίνουν η χειρότερη δυσφήμησή μας. Νιώθω ντροπή για την καθημερινή καταστροφή που αντικρίζω. Έχω κουραστεί να τα γράφω, αλλά το σοκ για τους ξένους που έρχονται με το όνειρο και τη λαχτάρα να δουν τον Ποσειδώνα ή τα κυκλαδικά ειδώλια είναι τόσο ισχυρό που δεν μπορώ να σιωπήσω.

Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου. Λίγες ώρες αφού έγραψα το κείμενο.
Ώρα 20.10: Στην είσοδο της Τοσίτσα ένα περιπολικό και ένα ακόμη όχημα δηλώνουν την κυριαρχία στη ζώνη. Οι πελάτες και οι έμποροι του θανάτου έχουν συμπιεστεί στο βάθος της οδού Πολυτεχνείου προς την Γ´ Σεπτεμβρίου.
Ώρα 22.45: Η Τοσίτσα είναι και πάλι γεμάτη. Κόσμος πάει κι έρχεται. Ασφυξία…

Τρίτη και 13 Δεκεμβρίου

Ώρα 14.30: Η Τοσίτσα είναι άδεια. Ο κόσμος της έχει μεταφερθεί στα γύρω στενά, και κυρίως προς τα κάτω.  Μια μεγάλη μάζα είναι γωνία Μάρνη και Γ´ Σεπτεμβρίου. Το πάρτυ μεταφέρεται αλλού. Όσοι περνούν από κει, παρακολουθούν άναυδοι. Το πρόβλημα κατοίκων, εργαζομένων, περαστικών παραμένει άλυτο.

Tετάρτη 14 Δεκεμβρίου

Ώρα 16.04: Η Τοσίτσα είναι σχεδόν άδεια. Στην Πολυτεχνείου και Πατησίων γωνία ομάδες αστυνομικών. Πολυτεχνείου και Γ´ Σεπτεμβρίου ομάδες σκιών ψάχνονται.

Ώρα 19:40: Η Τοσίτσα είναι φουλαρισμένη από ανθρώπους-λείψανα. Ανάμεσά τους και πολλά νέα παιδιά. Σα να μην άλλαξε τίποτα.

Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου

Ώρα 13.36: Η Τοσίτσα έχει παραδοθεί στους γνωστούς χρήστες της. Διαρκώς καταφθάνουν νέοι, λιγότερο νέοι, γυναίκες που θέλουν να πείσουν ότι περιποιούνται ακόμη τον εαυτό τους, τσακισμένες υπάρξεις που δεν μπορούν να περπατήσουν και άλλοι που με θράσος διασχίζουν την Πατησίων, νομίζοντας πως είναι σκιές και δεν θα τους κτυπήσουν τα αμάξια.

Ώρα 15.15: Η ίδια κατάσταση.Κόσμος ανεβαίνει, κόσμος κατεβαίνει. Μερικοί είναι σταθεροί σε μια θέση. Το νέο στοιχείο που εμφανίζεται είναι η μεγάλη αύξηση εγχρώμων. Χρηστών και εμπόρων. Η ασυλία της παρανομίας και της παρακμής στην καλύτερή της στιγμή.

Tετάρτη 4 Ιανουαρίου 2012

Ώρα 13.10: Με τη νέα χρονιά το πανηγύρι στην Τοσίτσα συνεχίζεται. Μέσα από τις καθέτους της Πατησίων προβάλλουν αερικά χρήστες και έμποροι με το βλέμμα να παραφυλάει. Ανάμεσα στον κόσμο μορφές που αναζητούν κάποιο χαμένο μέλος της οικογένειάς τους. Κοντοστέκονται στην άκρη της Τοσίτσα και αναζητούν στο πλήθος που παραληρεί χαμένο στις ουσίες και φθάνει έως ψηλά στην Μπουμπουλίνας…

Ο έρωντας του καλόγερου

Πρόβαλε χνουδάτος. Οι άκρες του αναζητούσαν να φιλήσουν τον ήλιο. Ήταν Νοέμβριος και ο ουρανός σκοτείνιαζε με νέφη γκαστρωμένα νερό. Και ο έρωντας χρειαζόταν φως για να ζήσει με άνεση. Είχε στη διάθεσή του μερικά εκατοστά χώμα. Ο χώρος που του είχε ετοιμάσει ο καλόγερος ήταν μία κονσέρβα γίγας από πελτέ «Κύκνος». Εκεί είχε ριζώσει και εκεί ξάπλωνε τα βλαστάρια του όταν κουραζόταν. Στα παλιά τα χρόνια οι ερωτευμένοι πρόσφεραν στην αγαπημένη τους δίκταμο που μάζευαν από τα βράχια. Ίσως για τούτο ονομάστηκε το βοτάνι αυτό έρωντας. Έχει και πανέμορφα λουλούδια που είναι έως τώρα, στα μέσα Οκτωβρίου ζωντανά!

Τώρα, ο γέροντας έκοβε τα φυλλαράκια του, τα έβραζε και έπινε το θεραπευτικό ποτό για τον στομαχόπονο αλλά και για να ηρεμεί τον λαιμό του μετά τις ατέλειωτες ολονύχτιες ψαλμωδίες. Στο κελλάκι μόνος ή μαζί με τους αδελφούς του.

Συχνά, όταν το ποτίζει, με προσοχή να μη χαλάσουν οι ρίζες του, του λέει και μια μαντινάδα ή ένα τραγούδι:

Τρεις καλογέροι κρητικοί και τρεις απ᾽ τ᾽ Άγιον Όρος καράβι αρματώσανε…

Και λίγο μετά:

Λουλούδι είναι ο έρωντας, που σε γκρεμό φυτρώνει

Τους λίγους κάνει ευτυχείς, και τους πολλούς πληγώνει.

Άραγε γιατί τον είχε στο περβάζι; στο σημείο που προστατευόταν από τους ανέμους και έκανε μια εσοχή στο κουζινάκι. Να ερχόταν στο νου του κάποια συχωριανή του που αγάπησε και της είχε χαρίσει κάποτε άγρια άνθη του βλογημένου φυτού; Ή μήπως να σκανδαλίστηκε όταν βγήκε στον κόσμο για τελευταία φορά; Το χαϊδεύει και μεταλαμβάνει τη ριγανάτη μυρωδιά.

Αναστενάζει και χαμηλώνει τα βλέφαρα.  Ξαφνικά, χωρίς να το πολυκαταλάβει, τα μάτια του γίνονται δύο βρύσες και τα ψαρά γένεια του βρέχονται. Θυμάται όταν είχε φύγει από το χωριό του και αποφάσισε να καλογερέψει το κλάμα που έκανε. Και θυμάται πως άφησε πίσω του ανθρώπους και τόπους, χώρισε από συνήθειες, άλλαξε ζωή, αλλά ποτέ δεν εγκατάλειψε μια λατρεία: να σκάβει τη γη και να την κάνει να καρπίζει. Και να κοιτά, ιδρωμένος, ψηλά, φχαριστώντας για τη μέρα που έκλεινε, χαιρετώντας με αγάπη το φως.

Ο έρωντας στην κατακόκκινη κονσέρβα ευχαριστημένος έβλεπε τα καραβάκια των προσκυνητών να περνάνε για να φτάσουν στην Αγία Άννα, εισέπνεε βαθιά τον φρέσκο αέρα του Αιγαίου, έστρεφε τα μαβιά του άνθη προς τη δύση, ενώ μπροστά του ορθωνόταν περήφανη η κορυφή του άγιου βουνού.

Μπερδεύω τους χρόνους. Το τώρα και το τότε. Ξέρω γιατί. Κάθε φορά που κοιτάζω προς το δικό μου φυτό θυμάμαι το παρτεράκι του καλόγερου,  και μουρμουρίζω τη μαντινάδα. Θεός σχωρέστον!

Ο δίκταμος από τον Αριστοτέλη έως τον Γαληνό, και από την αρχαιότητα και το Βυζάντιο, έως τις μέρες μας θεωρείται βότανο με εξαιρετικές ιαματικές ιδιότητες.

Ο έρωντας, το φυτό με τη φήμη του αφροδισιακού, καλλιεργείται εύκολα στην πόλη. Τα ροζ έως και μαβιά λουλούδια του κρέμονται τσαμπιά από τους βλαστούς του φυτού.

Νίπτει τας χείρας του

Ο δήμαρχος της Αθήνας Γ. Καμίνης μεταθέτει την ευθύνη για τη φρικτή κατάσταση της πόλης μας στην αστυνομία. Ειδικότερα για το ζήτημα της Τοσίτσα με το άσυλο της παρανομίας σε χρήστες και εμπόρους ενδέχεται ο δήμαρχος να κάνει τον πεζόδρομο δρόμο. Αυτή είναι η πρόταση του κ. Καμίνη, εφόσον δεν θα αλλάξει κάτι μετά τη διάθεση μεθαδόνης σε νοσοκομεία. Πληκτρολογώ όσα ακούω απαντώντας ο δήμαρχος σε ερωτήσεις των Γ. Οικονομέα Δ. Καμπουράκη στην εκπομπή Κοινωνία ώρα Mega:

Στην Τοσίτσα απλώς συμπυκνώνεται το ευρύτερο πρόβλημα της πόλης. Εμείς έχουμε εναποθέσει πάρα πολλές ελπίδες στην αποκέντρωση του ΟΚΑΝΑ, που περιμένουμε να δούμε τα αποτελέσματά της. Να πάνε οι τοξικοεξαρτημένοι στα νοσοκομεία να παίρνουν μεθαδόνη. Εάν αυτό δεν πετύχει τότε το πρόβλημα αυτό θα συνεχιστεί. Πρέπει να έχουμε βάσιμες ελπίδες ότι θα πετύχει γιατί οι έρευνες έχουν αποδείξει ότι το μεγάλο ποσοστό αυτών που περιφέρονται στο κέντρο και γυρεύουν τη δόση τους είναι άνθρωποι οι οποίοι περιμένουν στις ουρές του ΟΚΑΝΑ, τα 7000 άτομα. Από τη στιγμή που θα πετύχει το πρόγραμμα αποκέντρωσης θα δούμε την ιστορία στο κέντρο να μετριάζεται. Εάν όχι, τότε, τουλάχιστον εγώ, την Τοσίτσα -και ήδη έχω κάνει μια μνεία στον υπουργό Υποδομών- θα την κάνω πάλι δρόμο από πεζόδρομο, το οποίο είναι μια μεγάλη ήττα για την πόλη. Όταν υπάρχει αυτό το φαινόμενο πρέπει να κοιτάξεις κάποιες περιοχές να τις ανακουφίσεις.

Σχεδόν, μαγικά, δηλαδή με την παροχή της μεθαδόνης στα νοσοκομεία θα λυθεί το πρόβλημα της εγκληματικότητας.

Και αφού γίνει λοιπόν δρόμος θα ανακουφιστεί η περιοχή του Μουσείου… Λες και δεν υπάρχουν δρόμοι που γίνεται ακριβώς η ίδια κατάσταση γύρω από το Μουσείο, την πλατεία Βάθη, το Εθνικό Θέατρο, τους παραδρόμους γύρω από την πλατεία Αυδή.

Δεν γνωρίζω ποια είναι η βιωματική σχέση του δημάρχου με το κέντρο και τί σημαίνει να αποκλείεσαι και να σου απαγορεύεται η πρόσβαση στην ίδια σου τη γειτονιά. Τον βλέπω να παίρνει αποστάσεις να αποποιείται ευθύνες για χώρους και σημεία με ιδιαίτερη ιστορική αξία για μας που έχουμε γεννηθεί εδώ, και προορισμούς ενός παγκόσμιου εν δυνάμει κοινού επισκεπτών-προσκυνητών που δεν έχουν καμιά μα καμιά υποχρέωση να ζουν την κατάντια των εθνικών μας ορόσημων και την προσβολή των συμβολικών μας μνημείων. Περίμενα να τον ακούσω να δώσει ελπίδα σε όσους ακόμη επιμένουν να ζουν εδώ στο ιστορικό κέντρο. Περίμενα να αναφέρεται σε κάτι άλλο, πέρα από αστυνομία και ΟΚΑΝΑ. Να εμπνεύσει τους ακροατές του σε μια προσπάθεια θετική. Το να γίνει ξανά δρόμος η Τοσίτσα δεν συμβάλει σε κάτι αποτελεσματικό. Αισθάνομαι πως ο δήμαρχος έχει εγκαταλείψει την πόλη στον μαρασμό, τη γκετοποίηση και την ανασφάλεια, αφού δεν βλέπω καμιά διάθεση να παρέμβει δραστικά στην καθημερινότητά μας.