AMY WINEHOUSE… [And life is like a pipe ]

Ομολογώ δεν ήξερα τη μορφή της. Άκουγα τα τραγούδια της από σταθμούς. Είναι μόλις 24 ετών, στιγματισμένη από tatoo, το στυλ θυμίζει τις θλιμμένες φιγούρες  των Emo αν και εδώ το πολύ μακρύ μαλλί μας παραπέμπει σε μεταπάνκ στυλ. Βλέμμα απλανές. Την πρόσεξα τώρα που άκουσε ότι κερδίζει Grammy  και σαν μωρό παιδί έψαχνε μια αγκαλιά για να καταρρεύσει. Μοιάζει να έχει βγει από εργατική συνοικία της Αγγλίας. Αγωνίζεται να νικήσει εξαρτήσεις και η εμπειρία της αποτυπώνεται στο ”Rehab” (επανένταξη). Φωνή στιβαρή, αυθεντική, χωρίς ίχνος επιτήδευσης. Αυτό άλλωστε την χαρακτηρίζει: η αυθεντικότητα στην εμφάνιση και στο τραγούδι.  Άρχισα να κοιτώ τα κλιπάκια με τα τραγούδια της. Οι μουσικές αφροαμερικάνικες αξίες στον ήχο που βγάζει είναι καθαρές. Ένας συνομήλικός της είπε ότι θα μπορούσε να είναι η Billy Holiday της γενιάς του. Τραγουδάει αναπνέοντας. Με κέρδισε αμέσως. Στις “ζωντανές” εμφανίσειςέχει μια ηδυπάθεια στην κίνηση που υπηρετεί το τραγούδι της χωρίς να προκαλεί σεξουαλικά. Τώρα που το ξανασκέφτομαι η κίνησή της μου θυμίζει χορό μικρών κοριτσιών που προσπαθούν να μιμηθούν τους μεγάλους. Ξεχώρισα το “Back to Black”, όχι επειδή το τραγούδι μιλά για χωρισμό, αλλά γιατί θαυμάζεις μια ολοκληρωμένη performer. 

 

  Προσθέτω τα τραγούδια που είπε στην τελετή για τα Grammy. Enjoy!

Και εδώ η στιγμή της ανακήρυξης του νικητή με την Amy Winehouse άφωνη να πέφτει στους μουσικούς, να αγκαλιάζει τη μητέρα και να αφιερώνει το βραβείο στους γονείς της και στο Camden του Λονδίνου που δοκιμάστηκε από πυρκαϊά. http://www.youtube.com/watch?v=B-ts3bsofXQ