Σε ένα μήνα κλείνω έναν χρόνο χωρίς τσιγάρο. Και είναι όμορφα. Πήρα την απόφαση να το σταματήσω μετά από πολύ σκέψη, και μάλιστα εκείνη την περίοδο, στην αρχή βρέθηκα τυχαία έξω από ένα ιατρείο διακοπής καπνίσματος σε κεντρικό δημόσιο νοσοκομείο της Αθήνας. Πήγα από περιέργεια να δω την αντιμετώπισή τους. Γράφτηκα και πήγαινα κάθε βδομάδα. Μου έπαιρναν την πίεση, μου μέτρησαν τον αέρα στα πνευμόνια, απάντησα σε ερωτηματολόγια σχετικά με την συχνότητα και την ποιότητα του ύπνου και μου έδωσαν να πάρω ένα χάπι, το οποίο υποτίθεται βοηθούσε στην σταδιακή ελάττωση του αριθμού των τσιγάρων που θα κάπνιζα. Το χάπι αυτό λέγεται Zyban, και είχε χρησιμοποιηθεί ως αντικαταθλιπτικό αλλά το έδιναν πλέον ως βοήθεια σε εκείνους που θέλουν να κόψουν το κάπνισμα. Διάβασα τις παρενέργειες, έναν ατέλειωτο κατάλογο, αλλά εμπιστεύτηκα τους γιατρούς. Τις δύο πρώτες μέρες ένιωθα μια μικρή ξηροστομία, αλλά την τρίτη μέρα μου συνέβη κάτι πάρα πολύ ανησυχητικό: ένιωθα ότι μου φεύγει το κεφάλι, άρχισαν τα μέλη μου να αποσυντίθενται και νόμιζα ότι σβήνω και φεύγω για αλλού. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που ζήτησα βοήθεια από φίλους, να τρέξουν στο σπίτι μου. Πήρα τηλέφωνο έναν φίλο μου παθολόγο και μόλις άκουσε ότι έπαιρνα το συγκεκριμένο φάρμακο μου έβαλε τις φωνές. Ήταν εναντίον του συγκεκριμένου χαπιού. Την ίδια αρνητική άποψη διαπίστωσα ότι είχαν και άλλοι γιατροί τις επόμενες μέρες. Δεν το δεχόντουσαν σαν ιατρική αντιμετώπιση του τσιγάρου. Εκείνη τη μέρα, ήταν Σάββατο, θύμωσα πολύ με τον εαυτό μου, και το απόγευμα αφού συνήλθα κάπνισα αρκετά. Πείσμωσα, όμως, γιατί είμαι κατά της χρήσης φαρμάκων άνευ λόγου και αιτίας, και αποφάσισα ότι την επομένη δεν θα καπνίσω. Τήρησα τον λόγο μου. Είπα ότι είμαι άρρωστος εφόσον εξαρτιέμαι από τη νικοτίνη και από τη συνήθεια, και οφείλω να φροντίσω τον εαυτό μου. Δεν ήπια σταγόνα καφέ. Ήπια πολλά νερά, και λίγο τσάι. Θυμάμαι όμως τα νερά. Είναι θαυματουργό το νεράκι, κι ας το περιφρονούμε. Είχα στην άκρη των δακτύλων μου ένα ποτήρι γεμάτο νερό και το κατέβαζα. Βοηθάει τρομερά στο να φύγει η νικοτίνη. Το απόγευμα είχα ένα ραντεβού επαγγελματικό. Κάπνιζαν μερικοί στην παρέα. Αλλά είπα σε λίγο θα πάω σπίτι, και θα ησυχάσω. Τη Δεύτερη μέρα ήταν πιο ήρεμα τα πράγματα. Άρχισα να παρατηρώ τον ευατό μου και τι αλλαγές συμβαίνουν επάνω μου. Το πρώτο λοιπόν είναι η αίσθηση της αναπνοής, εφόσον φεύγει η πικρίλα της νικοτίνηςαπό τα χείλη και το στόμα. Αυτό συνδυάζεται με τον φάρυγγα και την επούλωση κάθε ερεθισμού από τον καπνό, όπως κατεβαίνει για να πάει στα πνευμόνια. Πήγα στο νοσοκομείο και τους είπα την εμπειρία με το χάπι. Παραπονέθηκα που δεν υπήρχε ένα τηλέφωνο βοήθειας και υποστήριξης για το Σαββατοκύριακο. Εάν δεν είχα προσωπικό γιατρό μπορεί να είχα πεθάνει. Δεν ξέρω εάν αισθάνθηκαν την ευθύνη τους και εάν έλαβαν κανένα μέτρο. Μου αντιπρότειναν να πάρω τσίχλες με νικοτίνη και μου έγραψαν αυτοκόλλητα με νικοτίνη. Δεν πήρα τίποτα, και τους εξήγησα ότι είμαι κατά των υποκαταστάτων. Ωστόσο, εγώ, συνέχισα να πηγαίνω για μερικούς μήνες. Με βοηθούσε αυτή η αναφορά κάπου. Μου έπαιρναν την πίεση, μου μετρούσαν το βάρος, μίλησα και με μια νεαρή ψυχολόγο μερικές φορές. Το θέμα ήταν πώς τα πάω. Για εκείνους τα πήγαινα μια χαρά. Για μένα ήταν ένας αγώνας σε καθημερινό επίπεδο που συνδυάστηκε με κολύμπι και άσκηση. Έπαιρνα θάρρος, κάθε φορά που ένιωθα ότι στο σώμα μου νιώθω ευεξία και αυτό μεταφράζεται ότι ένιωθα κάτι να ρέει και να με γεμίζει χωρίς να μπορώ να το προσδιορίσω υλικά αλλά είχε μια επίδραση στη διάθεσή μου. Κάθε μέρα ήταν και ένας μικρός θρίαμβος. Στο μυαλό μου ερχόταν συνεχώς το ερώτημα: πώς ήταν η ζωή μου πριν αρχίσω να καπνίζω; Το πείραμα με τον εαυτό μου που έχει θέμα “ξέρεις πώς είναι όταν καπνίζεις. Πώς είναι όταν δεν καπνίζεις;” συνεχίζεται.
Αρχειοθετήθηκε ως : ATAKTA, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΠΝΟΥ
και η μαμά μου,το έκοψε 1 και έξω..30 χρόνια καπνίστρια,πήγε σε κέντρα διακοπής (διαφήμιση δε κάνω,όποιος θέλει με ρωτά) και σε 20 λεπτά δεν είχε καμιά επιθυμία για τσιγάρο..Πάνε 3 χρόνια τώρα..Εγώ το έκοψα εδώ και 3 μήνες περίπου με το “ζόρι”,γιατί δε μου φταίει το νινί αν εγώ θέλω να καπνίζω
Δεν κατάλαβα εάν τη μητέρα την βοήθησαν τα κέντρα διακοπής καπνίσματος. Εγώ παρά λίγο να πάθω μεγάλη ζημιά λόγω της έλλειψης πληροφόρησης, όπως γράφω σχετικά.
Πάντως, τυχερό το μωράκι. Αλλά, αυτό με το “ζόρι” για σένα δεν σου είναι (ήταν) βάρος;
ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΕΓΩ. ΣΠΑΝΙΑ ΓΡΑΦΩ ΑΛΛΑ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ ΑΞΙΖΕΙ . ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ . ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΣΗΜΕΡΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 45 ΜΕΡΕΣ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΙΖΗΤΩ … ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΕΙΜΑΙ ΔΥΝΑΤΟΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΕΣΥ.
μου ήταν και μου είναι..βλακείες να λέμε;
η μαμά μου πήγε το απόγευμα,σε 20 λεπτά έφυγε,χωρίς να νιώσει πόνο ή ο,τιδηποτε και μετά δε ξαναακούμπησε τσιγάρο
Εγώ δεν καπνίζω αλλά αναγκάστηκα να αλλάξω τη διατροφή μου. Νηστεία της ορθόδοξης Εκκλησίας. Θαυματουργή παιδιά. Βέβαια δεν την κρατάω 40 μέρες στις 20 τρώω μια φορά τυρί. Τα πρώτα αποτελέσματα τα είδα μετά από τρεις μήνες.
Ο αγώνας πάντως είναι ο ίδιος. Συγγνώμη για το διπλό ποστ αλλά το άλλο έφυγε πρόωρα.
Χαίρομαι newinka, συναγωνιστή. Η σκέψη δεν σβήνεται γιατί το τσιγάρο είναι εμπειρία. Μια προσωπική σχέση μπορεί να τελειώσει. Ξεχνιέται ποτέ το άλλο πρόσωπο; ΠΟΤΕ. Και σίγουρα το τσιγάρο ως εξαρτησιογόνο που είναι μάλλον κρύβει και μια ερωτική διάσταση… Δεν πάω παραπέρα σε φροϋδικά κλπ. Όταν ήμουν πάνω στους δύο μήνες, όπως εσύ είχα επιθυμία, αλλά ταυτόχρονα η σωματική άσκηση βοηθούσε τρομερά στην ανάγκη για τσιγάρο. Βέβαια, ισχυρότατο κίνητρο ήταν η επιθυμία μου να αυξήσω αντοχές, και γενικά να βοηθήσω το σώμα μου να συνέλθει από την επίδραση της νικοτίνης και των άλλων ουσιών.
Εξάκτινε, ο αγώνας είναι φοβερός και επίπονος! Για μένα, η εξάρτηση είναι δεδομένη. Πολλοί καπνιστές κριτικάρουν κι αποδοκιμάζουν χρήστες ουσιών, όπως ηρωίνη, και οι ίδιοι δεν αντέχουν χωρίς τσιγάρο πάνω από ώρα… Εάν επιτρέπεις ποια ήταν τα αποτελέσματα της νηστείας που είδες σε εσένα; Σίγουρα υπάρχει μια σοφία στην παράδοση της διατροφής μας, αλλά αν θες μίλησε για το τι έκανε τη διαφορά μετά από 3 μήνες.
Διάνειρα, προφανώς δεν ήσουν έτοιμη… Αυτό που έκανε η μητέρα σου το γνωρίζω από φίλες. Δεν πιάνει σε όλους. Και φυσικά δεν πιάνει γιατί δεν υπάρχει μαγικός τρόπος. Για μένα αποφασιστικό ρόλο έπαιξε όταν ομολόγησα ότι φοβάμαι να το κόψω…. και κάτι πρέπει να κάνω για τον φόβο μου. Ωστόσο, εσύ, παρόλο που έχεις πιεστεί, έχεις την ευκαρία να δεις πώς είναι. Εγώ εάν πιεζόμουν, όπως εσύ, θα έσκαγα… δεν θα άντεχα. Πιστεύω πολύ στην προετοιμασία, το σχεδιασμό και κυρίως το πείσμα, δηλαδή την επιμονή.
Θέλω να σας εξομολογηθώ, ότι ήταν τόση η χαρά μου τον πρώτο καιρό που δεν κάπνιζα, (δεν ξέρω, newinka, εάν το έχεις νιώσει να σε πλημμυρίζει κάτι που σίγουρα είναι σωματικές εκκρίσεις), ώστε έφτιαξα ένα μπλογκ ειδικά για αυτό, γιατί ήθελα να βοηθήσω άλλους που το σκέπτονταν. Αλλά το διέκοψα, νομίζω πρέπει να είχα κάνει 2 κειμενάκια. Τώρα, που έχω πάλι έντονη διάθεση, και βλέπω ότι πολλοί που με επισκέπτονται διαβάζουν τα δημοσιεύματα στις «Ιστορίες του καπνού» αισθάνομαι ότι κάτι μπορεί να πάρει ο ενδιαφερόμενος. Αυτό με έχει ενθαρρύνει για να συνεχίσω, όπως κι εσείς που καταθέτετε τις εμπειρίες σας. Σας ευχαριστώ που τις μοιράζεστε!
Είδα μια βελτίωση στην υγεία μου. Δεν πρόκειται για 3 βδομάδες αλλά το κάνω από τον Αύγουστο. Πρώτα αποτελέσματα είδα τα Χριστούγεννα εν μέρει γιατί έκανα κάποια λάθη (έτρωγα πατάτες και μπανάνες). Από τότε πάει όλο και καλύτερα. Ξεκουράζεται ο οργανισμός κι επανέρχεται από μόνος του. Θα το συνεχίσω μέχρι το Σεπτέμβρη.
Και εγώ μετράω 5 μήνες περίπου και νίωθω τυχερός που στην ηλίκια των 21 κατάφερα να το κόψω (ελπίζω να ήταν νωρίς) κάπνιζα απ’τα 16 απ’τα 18 κανονικά.. Διστυχώς υπάρχει ένας ασττικός μύθος οτί είναι δύσκολο να το κόψεις ο οποίος αποθαρύνει πολύ κοσμό απ’το να το κάνει. Με ελάχιστη ψυχική δύναμη έχει γινεί και νιώθεις υπέροχα δοκιμάστε το.!
Μπράβο σου Ηλία. Είσαι νέος, άρα είσαι πιο πολύ πεισματάρης. Αν θες πραγματικά να το κόψεις, μπορείς και χωρίς υποκατάστατα, να συνεχίσεις και να φτάσεις το ένα εξάμηνο, και τον ένα χρόνο. Δεν είναι απλό, αλλά δεν είναι και Γολγοθάς. Μην τρελαθούμε…
Μου αρέσει όπως το λες: αστικός μύθος. Ναι, όντως, έτσι είναι. Έβλεπα και παρατηρούσα τις ευφάνταστες γιγαντοδιαφημίσεις γνωστής φίρμας τσιγάρων σε δρόμους της Αθήνας. Εδώ, στην πόλη έχει φτιαχτεί η ιστορία και έχει μεταφερθεί στην περιφέρεια.
21 χρόνια ζωής δεν προλαβαίνουν να κάνουν βίωμα το τσιγάρο αγαπητέ Ηλία. Και το δύσκολο δεν είναι η απεξάρτηση απο τη νικοτίνη. Αυτή με 2-3 χαπάκια κατορθώνεται. Άλλο είναι το πρόβλημα. Κάποιος που καπνίζει ή καπνιζε 20 χρόνια και έχει χτίσει κυριολεκτικά τη ζωή του πάνω στο άναμμα του τσιγάρου, στο σχήμα του αναπτήρα, στον ήχο του σπίρτου που ανάβει, ακόμα και στην μυρωδια των δαχτυλων του…αυτός ΔΕΝ το κόβει τόσο εύκολα. Η εξάρτηση τότε έχει καταστεί Φιλοσοφία για τον καπνιστή.
ειμαι 45 χρονων καπνιζα απο τα 18 μου . οτι εχει βγαλει η φαρμακο βιομηχανια για την διακοπη του καπνισματος το εχω δοκιμαση χωρις κανενα αποτελεσμα. το μονο που καταφερνα μερικες ,βασανιστικες ημερες χωρις να εχω μαζι μου πακετο ,καπνιζα 2-3 κρυφα τα οποια και εκλεβα.τον τελευταιο καιρο ψαχνοντας στο διαδυκτιο βρηκα καποια sitesπου μου εδωσαν καποιες συμβουλες,κουραγιο και δυναμη και εχοντας αποκτηση εμπειρια ναμε σημερα που γιορταζω τα 45α γεννεθλια μου να μετραω τις πρωτες 24 ωρες ναι και μη γελατε οι πρωτες 24 ωρες χωρις τσιγαρο χωρις ζυπαν χωρις βαρενικλινη χωρις αυτοκολητα χωρις τσιχλες νικοτινης και γενικα με οτι παραγη το συστημα για ναμας τα παιρνη.τελικα ολα ειναι στο μυαλο μας , το προβλημα και η λυση του.μεγαλο παραμυθι η εξαρτηση απο την στιγμη που το ανακαλυψα ολα εγιναν πιο ευκολα δεν βασανιζομαι δεν κλεβω για να καπνισω κρυφα.ουτε καν με απασχολη αν καπνιζη ο διπλανος.απλα ειπα οτι δεν θελω να καπνιζω αλλο πια
Κανείς δεν δικαιούται να γελάσει με μια προσπάθεια σα τι δική σου. Χωρίς φάρμακα και χωρίς υποκατάστατα. Παίζει πολύ μεγάλο ρόλο η απόφαση και η αίσθηση ότι δεν το έχεις ανάγκη αφού η ζωή μπορεί να συνεχιστεί το ίδιο όμορφη και ακόμα καλύτερη χωρίς καπνό. Αύριο κλείνω 15 μήνες χωρίς να έχω τραβήξει μια ρουφηξιά. Και είμαι πολύ καλά. Χωρίς κανένα φάρμακο. Μόνο με τη θέληση και τη διάθεση να δω πώς είναι ο εαυτός μου χωρίς τσιγάρο. Και είναι καταπληκτικά. Είναι ένα νέο ξεκίνημα χωρίς τη ρημάδα την εξάρτηση. ΣΥΝΕΧΙΣΕ φίλε. Και όποτε νιώσεις την ανάγκη, πες τι σκέφτεσαι, επικοινώνησε.
Σε λιγο κλεινω 48 ωρες χωρις τσιγαρο,αλλα με πολυ νερο .καθε λιγο πινω νερο με το ζορι. παιρνω βαθειες ανασες απο την μυτη και εκπνεω απο το στομα, βοηθαη παρα πολυ.Σημερα αρχισα να μυριζω καλυτερα,και απορω γιατι δεν μου μιλησε κανεις για το rexona τοσο καιρο που εγω νομιζα οτι δεν βρομαω,[πλακα κανω] αναπνεω πιο ανετα χωρις το χαρακτηριστικο χρου χρου στο στηθος.παιδια χωρις πλακα η κατασταση μου ηταν τραγικη καπνιζα 50 τσιγαρα την ημερα αυτα μετην περισοτερη νικοτινη και πισσα για 20 χρονια. το πρωι πρωτα αναβα τσιγαρο και μετα ανοιγα τα ματια , μετα καφε 2-3 τσιγαρα μετα βηχας εντονος και αρκετες φορες εμετος, απορω πως ζω ακομη.ειμαι σχεδον βεβαιος οτι αυτο το ιστολογιο το διαβαζουν ανθρωποι με το ιδιο προβλημα με μενα, ενα θα τους πω να μη διστασουν να δοκιμασουν να κοψουν το καπνισμα ,οσες φορες και αν αποτυχουν,θα ερθη η στιγμη που θα τα καταφερουν.ευχαριστω για την συμπαρασταση, παιρνω δυναμη απο ολους σας και θελω να σας δοσω και εγω απο την δικη μου θα επανελθω σε 5 ημερες για να καταθεσω την εμπειρια 1η εβδομαδα χωρις τσιγαρο
Καλημερα και απο μενα.
1η Ιουνιου σταματησα το τσιγαρο (οχι ΕΚΟΨΑ)…
Ειμαι 29 χρονων και καπνιζα 15 χρονια περιπου, ενα πακετο την ημερα (ποτε παραπανω ομως) και το σταματησα μαχαιρι..απ την μια μερα στην αλλη.
Αν με ρωτησετε γιατι το εκοψα θα σας πω πως απλα δεν θελω μια μερα να φτασω να παω σε ενα γιατρο ο οποιος θα με κοιταξει με λυπη και θα μου πει:”you just fucked up!!”.Οπως και να εχει δεν ανεχομαι να πεθανω απ το τσιγαρο ρε παιδια,ρεζιλικι…κριμα κ αδικο.Καλυτερα να περπαταω κ να μου ερθει μια πετρα στο κεφαλι παρα απο αυτο.
Για μενα οι 3 πρωτες μερες ηταν μαρτυριο…ομως περασαν.Τωρα πλεον οι φορες που το ζηταω αρχιζουν και λιγοστευουν και καταλαβαινω πως ειναι περισσοτερο “εγκεφαλικο” το θεμα πλεον παρα οργανικο.Βεβαια εγω ποτε δεν ειχα τον λεγομενο τσιγαροβηχα που λενε τα πρωινα, ή πονους στην πλατη κτλ..γενικοτερα ποτε δεν παρατηρησα τετοια πραγματα στον εαυτο μου,ισως το οτι παιζω μπαλα να εχει παιξει κ αυτο τον ρολο του.
Παιζω μπαλα εδω και 5 χρονια τωρα εντατικα (2-3 φορες την εβδομαδα σιγουρα) και ημουν πολυ περιεργος να δω αν θα εβλεπα καμια διαφορα κατα την διαρκεια της διακοπης του τσιγαρου.Φυσικα δεν πεταω κιολας..ΑΛΛΑ εχω δει διαφορα στην αντοχη μου,στην προσπαθεια μου κτλ.Κουραζομαι λιγοτερο και μου αρεσει πολυ αυτη η αισθηση.
Παιδες,εγω εχω εναν κολλητο ο οποιος το προσπαθησε μα τσιχλές νικοτινης κτλ..δεν καπνισε για 4 μηνες αλλα ηταν ΦΟΥΛ στις τσιχλες και στο τελος…καπνισε παλι..
Το θεμα ειναι να ΘΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ να το κοψεις,εγω τουλαχιστον πριν ελεγα οτι ΔΕΝ ΘΕΛΩ να το κοψω κ οτι μου αρεσει το τσιγαρο.Επισης στην αρχη του κειμενου εγραψα “ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ” γιατι ειναι πολυ βιαστικο να πω “ΕΚΟΨΑ”..αυτο θα το πω μετα απο 1 χρονο!!
Εδω ειμαι παλι μετα απο 13 ημερες χωρις ουτε μια τζουρα.Αισθανομαι οτι εβγαλα νοκ αουτ αυτον που φοβομουν και θεωρουσα μεγαλο αντιπαλο τον καπνο. τελικα ολα ηταν μια αποφαση εκει που με ειχε στριμωξη στα σχοινια βρηκα την δυναμη και το θαρος να τον κτυπησω αλυπητα. Δεν μπορειτε να φαντασθητε ρε παιδια ποσο ωραια και ποσο δυνατος αισθανομαι.Το πρωι ξυπναω ξεκουραστος δεν μου ποναει η μεση και η πλατη μπορω και πινω καφε χωρις να καπνισω αρχισα να ανακαλυπτω γευσεις και να απολαμβανω αυτο που τρωω ολα τα φαγητα μου φαινονται νοστιμα - ακομα και της πεθερας μου, και αν περαση ακομα λιγος καιρος μπορει και να την συμπαθησω κιολας-ΚΑΙ ΠΟΥ ΝΑ ΣΑς ΜΙΛΗΣΩ ΓΙΑ ΣΕΞ ., ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΟ ΜΑΚΡΥΤΕΡΟ ΧΩΡΙς ΛΑΧΑΝΙΑΣΜΑ.Με την συζηγο φυσικα οχι με την πεθερα. Φιλε Δημητρη νομιζηςοτι δεν σε πειραξε το καπνισμα.Το ιδιο νομιζα και εγω μεχρι τα 38 μου μη βαζης ημερομηνιες στην προσπαθεια σου ασε για αυριο το τι θα κανεις αυριο και ασε του χρονου για το τι θα κανεις σε ενα χρονο.Αυτο που πρεπει να κανεις σημερα ειναι να κοιταχτης στον καθρεφτη και να πης γεια σου ρε μεγαλε σε παραδεχομαι που δεν καπνισες σημερα ειμαι υπερηφανος για σενα.