βγάλε από μέσα σου το Εγώ που πεθαίνει και βάλε το Εμείς, που είναι αθάνατο… του Βασίλη Ρώτα

«Θανάτῳ θάνατον…» λέγεται το κείμενο που έγραψε ο αριστερός Βασίλης Ρώτας τη δύσκολη χρονιά της Γερμανικής κατοχής, του 1943. Με αφορμή το Πάσχα μιλάει απλά για το θάνατο και το φόβο του σε μια εποχή με απίστευτη πείνα, στέρηση και πολύ πόνο. Πραγματικό πόνο, όχι φαντασιακό… Με τον τρόπο του ο Ρώτας αφυπνίζει και κυρίως [...]

αξίζει να δεις, μεσημεριάτικα, ένα κορίτσι να λέει ότι τρυπιέται και κόβεται;

εγώ λέω ΟΧΙ, ως απλός τηλεθεατής. Όμως, η οικοδέσποινα με το χαμόγελο που φτάνει στα αυτιά της είχε διαφορετική άποψη. Και αποφάσισε Μεγάλη Τρίτη –την ημέρα που ψάλλουμε «το πολυτίμητον μύρον η πόρνη έμιξε μετά δακρύων»– να εκθέσει στη βιτρίνα της εκπομπής της εφήβους που υποτίθεται αντιπροσωπεύουν φυλές των σημερινών νέων.

Ο ιστορικός Ιησούς, ο γλυκύτατος Χριστός και ο επαναστάτης ξανθός ροκάς

Το αίμα του Χριστού (Jim Caviezel) στην ταινία του Mel Gibson The Passion of the Christ (2004) ανακαλεί μαστιγώσεις εκστασιασμένων μουσουλμάνων όταν βιώνουν το δικό τους θείο δράμα (αναπαρίσταται και εδώ, κάπου στον Πειραιά), μετατρέποντας το σώμα τους σε μια ανοιχτή πληγή

Τα απωθημένα, η ενοχλητική ανωνυμία των blogs, και η ιδιοτέλεια της επικοινωνίας

Όλο και συχνότερα πέφτω πάνω σε κείμενα των οποίων οι συντάκτες επιτίθενται στην ανωνυμία των blogs. Ένας από αυτούς είναι ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος που επικαλείται τη γραφή του Κωστή Παπαγιώργη για το θέμα («Περιπέτειες του Γύγη»).
Ο Παπαγιώργης παρατηρεί κι αναλύει την κατάσταση με τους ανώνυμους μπλόγκερς, εστιάζει στα φαινόμενα της ασυσοδίας και της καταλαλιάς, και προσπαθεί [...]

new york city boy : pet shop boys

Παρασκευή, τι πιο ωραίο από μια βόλτα στην πόλη των πόλεων; Και για χορό. East Village, Soho, φαγητό στο Θιβετιανό (άραγε τι να σχεδιάζεται ενόψη Ολυμπιάδας, πίνοντας ρυζόκρασο;), και ο ήλιος στο μέτωπο, να λιώνει ματωμένος στο νερό, αντικρίζοντας το Ellis island από τη μύτη του Manhattan…