<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:georss="http://www.georss.org/georss" xmlns:geo="http://www.w3.org/2003/01/geo/wgs84_pos#" xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/"
		>
<channel>
	<title>Σχόλια στο Αύξηση της προσευχής στην Αθήνα;</title>
	<atom:link href="http://ardalion.wordpress.com/2008/05/15/prayers/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://ardalion.wordpress.com/2008/05/15/prayers/</link>
	<description>Race of ephemera</description>
	<lastBuildDate>Sun, 29 Nov 2009 22:37:37 +0000</lastBuildDate>
	<generator>http://wordpress.com/</generator>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
		<item>
		<title>Από: Theoprovlitos</title>
		<link>http://ardalion.wordpress.com/2008/05/15/prayers/#comment-159</link>
		<dc:creator>Theoprovlitos</dc:creator>
		<pubDate>Fri, 16 May 2008 17:45:00 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://ardalion.wordpress.com/?p=328#comment-159</guid>
		<description>Μακαρι να ηταν αυτο που λες. Εγω απλά φοβάμαι πως ο κοσμος εχει λαλήσει. Συνεχεια πιανω τους αλλους ενιοτε δε και τον εαυτο μου να παραμιλούν.

Βεβια ο δικός μου μονολογος εχει συχνα και την εννοια της προσευχης. Περπατω και νοιώθω πως αυτα που σκεφτομαι ή ψιθυρίζω εχουν και αλλον αφανη ακροατη. Ακομα και εαν βριζω τον Θεό για κατι, ξερω πως ειναι εκει.

Αλλα ο πολυς ο κοσμος εχει ξεφυγει. Πολυς ο πονος και η μιζερια περισσοτερη. Να υποψιασθω πως η αναγκη φερνει και αλλους πιο κοντα στον Θεό; Αφου πιο κοντα ο ενας στον αλλο δυσκολα ερχομαστε. Η Αθηνα του 2008 δεν είναι καν των 12 θεών. Εκατονταδες πια οι θεοί και οι δαίμονες που σερνει ο καθενας μαζι του....</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Μακαρι να ηταν αυτο που λες. Εγω απλά φοβάμαι πως ο κοσμος εχει λαλήσει. Συνεχεια πιανω τους αλλους ενιοτε δε και τον εαυτο μου να παραμιλούν.</p>
<p>Βεβια ο δικός μου μονολογος εχει συχνα και την εννοια της προσευχης. Περπατω και νοιώθω πως αυτα που σκεφτομαι ή ψιθυρίζω εχουν και αλλον αφανη ακροατη. Ακομα και εαν βριζω τον Θεό για κατι, ξερω πως ειναι εκει.</p>
<p>Αλλα ο πολυς ο κοσμος εχει ξεφυγει. Πολυς ο πονος και η μιζερια περισσοτερη. Να υποψιασθω πως η αναγκη φερνει και αλλους πιο κοντα στον Θεό; Αφου πιο κοντα ο ενας στον αλλο δυσκολα ερχομαστε. Η Αθηνα του 2008 δεν είναι καν των 12 θεών. Εκατονταδες πια οι θεοί και οι δαίμονες που σερνει ο καθενας μαζι του&#8230;.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
</channel>
</rss>
