“”"”….. Σηκώθηκα. Ἄσκωσε ὁ γέροντας τὸ κεφάλι.
— Φεύγεις; ἔκαμε· ἄε στὸ καλό· ὁ Θεὸς μαζί σου.
Καὶ σὲ λίγο, περιπαιχτικά:
— Χαιρετίσματα στὸν κόσμο.
— Χαιρετίσματα στὸν οὐρανό, ἀντιμίλησα· καὶ πὲς στὸ Θεὸ, δὲ φταῖμε ἐμεῖς, φταίει αὐτὸς ποὺ ἔκαμε τὸν κόσμο τόσο ὡραῖο….”

Ο μεν γέροντας έδωσε την ευχή του, ο δε αμφισβητίας θεο-δίκησε. Τώρα λεει γαιτι ο Θεός έκανε τον κόσμο τόσο ωραίο. Άλλες φορές γιατι έχει τόσο κακό, τόσο πολεμο, τόσο ατομισμό, τόσο εκμεταλευση ανθρώπου και φυσης…

Γνώμη μου: Όταν συναντηθεί η ευχή του άγιου γέροντα με την αμφισβήτηση του νέου, ε τότε θα έχουμε μια “πυρηνική” σύν-τηξη αγιότητας και γνώσης. Διαφορετικά θα έχουμε μια πορεία προς το μηδέν της πυρηνικής έκρηξης καταστροφικής.

Το ζήτημα της Ελευθερίας έχει δυο όψεις: Μια τραγική (δεν ελπίζω…) και μια δραματική (άφες αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην…)

Ο καθείς επιλέγει ή το μηδέν ή το άπειρο…