ΤΟΥ ΤΑΠΕΙΝΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ ΠΟΙΗΜΑ

Στοχεύω το φεγγάρι της Αθήνας. Είναι γεμάτο. Ένα τριζόνι με τιμά με την επίσκεψή του. Τώρα, προσφεύγω στον Ρωμανό. Καταφύγιο και δόξα κτιστού και ακτίστου.

Τῷ ἡλίῳ    τὸ φωτίζειν παρέπεται,
  καὶ σελήνῃ τὸ αὐγάζειν συνέζευκται·
καὶ ὁ μὲν φαιδρύνει    τὸ τερπνὸν τῆς ἡμέρας,
  ἡ δὲ καταυγάζει    τῆς νυκτὸς τὸ ζοφῶδες·
ἀπὸ τούτων    ἐμετρήθησαν μῆνες, 
  καὶ ἐκ τούτων    ἐφευρέθησαν χρόνοι· 
καὶ πάντα δουλεύει τῷ ἀνθρώπῳ
  ὡς πάντων ὑπάρχοντι δεσπότῃ·
διό, [...]

Ο ηθικός χαμαιλεοντισμός, η αρριβιστική ανηθικότητα και η υπολογισμένη πανουργία : Αθησαύριστο κείμενο του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη

Εϊναι μερικά κείμενα που όταν τα διαβάζω δεν θέλω να τα ξεχάσω. Γιατί μιλάνε για μια Ελλάδα των γονιών μας που δεν πρέπει να λησμονήσουμε, αλλά και για μια πνευματικότητα που είναι ζητούμενο κάθε εποχής. Και όταν μιλάνε για τους ανθρώπους είναι σαν μην άλλαξε τίποτα… Όπως το κείμενο που ακολουθεί που υπογράφει ο Λαπαθιώτης [...]