Στοχεύω το φεγγάρι της Αθήνας. Είναι γεμάτο. Ένα τριζόνι με τιμά με την επίσκεψή του. Τώρα, προσφεύγω στον Ρωμανό. Καταφύγιο και δόξα κτιστού και ακτίστου.
Τῷ ἡλίῳ τὸ φωτίζειν παρέπεται,
καὶ σελήνῃ τὸ αὐγάζειν συνέζευκται·
καὶ ὁ μὲν φαιδρύνει τὸ τερπνὸν τῆς ἡμέρας,
ἡ δὲ καταυγάζει τῆς νυκτὸς τὸ ζοφῶδες·
ἀπὸ τούτων ἐμετρήθησαν μῆνες,
καὶ ἐκ τούτων ἐφευρέθησαν χρόνοι·
καὶ πάντα δουλεύει τῷ ἀνθρώπῳ
ὡς πάντων ὑπάρχοντι δεσπότῃ·
διό, ἄνθρωπε, φωταγωγήθητι πρὸς τὰ οὐράνια
καὶ κατανόησον τὸν προστάξαντα
|:ὑπὲρ τὸν ἥλιον καὶ τὴν σελήνην
<καταλάμπειν τῶν ἁγίων τὰ θαύματα>.
(Ύμνος 73, 1 Ιδιόμελον)
Αρχειοθετήθηκε ως : ATAKTA, ΘΕΟΛΟΓΙΑ, ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ | Ετικέτα: σελήνη, Ρωμανός Μελωδός, κτίση, κτιστό, poetry
Λόγος νυκτικός
πολλά νηπτικός!
που αναμετράται με Aισχύλο…