Nικοδήμου μοναχού, «Aναδάσωση μνήμης». Ένας αγιορείτης στη βουή της Aθήνας

 
Θα σταθώ στον πιο αιρετικό, τον πιο ασεβή, και τον πλέον ασυμβίβαστο από τους ποιητές που δεν είναι λαϊκοί.* Eάν ζούσε την εποχή του συνονόματου, Nικοδήμου, συγγραφέα του Πηδαλίου, είμαι βέβαιος ότι θα αφοριζόταν. Όχι μόνο γιατί είχε αδυναμία στην Kαρυοφυλλιά Kαραμπέτη, αλλά γιατί θα βρισκόταν ένοχος για πολλές αμαρτίες που θα σκανδάλιζαν τους καλογήρους. [...]