Οι γραμμές του τραίνου

«Κύριε, πού είναι οι γραμμές;» Ακοὐω μια φωνή να ανεβαίνει από το δρόμο. Στρέφω το βλέμμα. Είμαι στο φανάρι, κάπου στην Αχαρνών, κοντοστέκομαι, περιμένοντας το πράσινο. Πλάι μου δύο μικρά. Βγαλμένα από ασπρόμαυρο μελό του 50. Αλλά αυτά είναι έγχρωμα. Μαλλιά βαμμένα σε κάποιες τούφες, πριν από καιρό. Αλλά κολλημένα από την πολυκαιρία, έδειχναν να [...]

Οσμή ευωδίας ανοίξεως

Σε πείσμα όλων η  άνοιξις ευωδιάζει. Και μας χαρίζεται. Στην Αθήνα μας, στις ταράτσες, στα ταπεινά γλαστράκια, σε μικρές σχισμές της μαρκίζας. Ιδού, η απόδειξη, την επαύριον της εαρινής ισημερίας, στη μνήμη του ξύλου που ζωντανεύει,

Δύο χρόνια χωρίς τσιγάρο: Τί κέρδισα, τί έχασα…

Έχω επέτειο με εμένα. Άκαπνος για δύο χρόνια. Και δεν είναι άσχημα. Και κυρίως, θα έλεγα άντεξα. Γιατί δεν το χρειάστηκα. Να μου λύσει τί; Να καλύψει ποιά ανάγκη; Δεν θέλω να εξαπατώ τον εαυτό μου, γιατί δεν έχω πάψει να πιστεύω ότι το τσιγάρο προσφέρει πράγματα. Αλλά, στη διάρκεια των δύο χρόνων τώρα που [...]

Το θράσος των κλεφτών

Σκηνή Α´
Ηλεκτρικός, από Ομόνοια προς Μοναστηράκι. Κόσμος στοιβαγμένος. Αφόρητα! Φτάνουμε σταθμό. Πάμε προς την πόρτα να βγούμε αλλά εκείνη αντιστέκεται και παραμένει κλειστή. Προχωράω για τη διπλανή πόρτα με τη μάζα των επιβατών. Φτάνοντας στην έξοδο η ηλικιωμένη γυναίκα δίπλα μου κραυγάζει: «Πάρε το χέρι από τη τσάντα μου. Εμένα βρήκες να κλέψεις; Τη φτωχειά;» [...]

Αγχωτικός ο χορός της μοναχικής καρδιάς του Καραζήση

Όσα γράφω είναι απολύτως υποκειμενικά και δεν διεκδικούν ούτε το αλάθητο ούτε καμιά αυθεντία. Γιατί δεν προέρχονται από κανένα ιερατείο. Και, ακόμη, οι γραφές μου δεν υποκρύπτουν κάποια ιδιοτέλεια. Το βέβαιο πως κανείς αναγνώστης δεν είναι υποχρεωμένος να συμφωνήσει μαζί μου. Αισθάνομαι ένας κοινός άνθρωπος που περιδιαβαίνει στην πόλη, βλέπει, παρατηρεί, στοχάζεται και σχολιάζει τα [...]