Σώματα που πιάνουν ουρανό

Είναι μελλοντικό. Αλλά έρχεται από πολύ παλιά. Είναι η εξέλιξη της ρωμαϊκής αρένας και του ιπποδρόμιου. Μόνο που εδώ δεν έχει θέση ο τζόγος. Πρωταγωνιστεί το σώμα πλήρες ελαφρότητος, η μουσική χωρίς εθνικούς περιορισμούς, τα παιγνίδια πτήσεων, ανόδων και καθόδων.
Εδώ, στο Τσίρκο του ήλιου (Cirque du Soleil) το τσίρκο και οι τεχνίτες του που έχουν στιγματιστεί [...]

Πολλά με σπρώχνουν να αναχωρήσω

από την πόλη… Αυτή η σκέψη έσχισε τον νου μου όταν περπατώντας στο πεζοδρόμιο, σήμερα το μεσημέρι, φορτωμένος με τσάντες, άνοιξα δρόμο για να περάσει ένας οδηγός με τη μηχανή του… Έκανα πλάι, σα να ήταν αυτονόητο να τον εξυπηρετήσω. Εκπαιδεύτηκα, εγώ και οι γύρω μου, να δεχόμαστε την αυθαιρεσία του κάθε μηχανόβιου που όχι [...]

Αστικά στρουθία

Δεν είναι φιλέρημα και λατρεύουν την πόλη. Όσο αισθάνονται ασφάλεια σε πλησιάζουν. Σπουργίτι και σπουργίτης. Από ουσιαστικοποίηση του ελληνιστικού επιθέτου «στρουθός» ή ίσως από το «πυργίτης».

 

City Rose

…τὸ στόμα ῥόδων ἄνθος ἦν,
ὅταν ἄρχηται τὸ ῥόδον ἀνοίγειν τῶν φύλλων τὰ χείλη…

ΑΧΙΛΛΕΥΣ ΤΑΤΙΟΣ, Λευκίππη και Κλειτοφών, 1:4.

Δεν ζούμε.

Μετεφηβική θλίψη ή ενήλικη κατάθλιψη; Καμπανάκι για τους εφησυχασμένους ή κομμάτι μιας τελετής ενηλικίωσης; Όπως και να έχει, δεν το συμμερίζομαι. Η ζωή προχωράει. Και ο καθένας μπορεί να βρει νοήματα… και όσα μπορούν να τον κάνουν ευτυχισμένο. Ή τουλάχιστον να περνάει καλά με  τον εαυτό του. Δεν είναι εύκολο αλλά δεν είναι και ακατόρθωτο. [...]