έτσι λέγεται αυτό που υποφέρω το τελευταίο διάστημα. Για να εξηγηθώ, όμως, αυτό μου συμβαίνει μόνο στην Εθνική Οδό. Έχω ασφαλές αμάξι, και απολαμβάνω την οδήγηση στην Αθήνα, και στα επαρχιακά δίκτυα. Και από όσο μου λένε φίλοι συνοδηγοί είμαι καλός και προσεκτικός οδηγός. Έχω διασχίσει την Ελλάδα σε συνθήκες δύσκολες, όλες τις εποχές και με αυτοκίνητα… λόγω παλαιότητας, στα όρια της ασφάλειας! Όλα όμως, τα σχετικά με την ψυχολογική μου κατάσταση ήταν καλά. Πήγαινα όσο άντεχε το αυτοκίνητο. Παλαβομάρες δεν έκανα, και προσπεράσεις πολύ προσεκτικά. Α, και δεν είχα ποτέ ατύχημα. Να προσθέσω: δεν είχα ποτέ υπερπροστατευτικούς γονείς και πάντοτε πίστευα στις δυνάμεις μου.
Κατάλαβα τι μου συμβαίνει πριν από δύο ή τρία χρόνια, όταν επέστρεφα από τον Βόλο, μετά από συνέδριο. Κάπου στη μέση της διαδρομής το μάτι μου κόλλησε στον καθρέφτη και κοίταζα όσους ακολουθούσαν. Αισθανόμουν τους άλλους επιθετικούς, ότι με πίεζαν να τρέξω, να πατήσω γκάζι, να δείξω ότι είμαι οδηγάρα. Και εγώ αρνιόμουν. Ένιωθα αδύναμος να οδηγήσω.
Από τότε η ιστορία έχει επαναληφθεί όσες φορές βγαίνω στην Εθνική. Με τα ίδια συμπτώματα: Ιδρώτας, ταχυπαλμία, τρέμουλο στο πόδι του γκαζιού. Νιώθω να μην μπορώ να οδηγήσω και θέλω να σταματήσω, κάπου δεξιά. Από όσο θυμάμαι δεν έχω σταματήσει ποτέ σε χώρους στάθμευσης. Επιμένω να οδηγώ. Κι ας αισθάνομαι κάπου ότι είναι σαν την πρώτη φορά…
Πρόσφατα χρειάστηκε δύο φορές να οδηγήσω στην Εθνική. Η πρώτη ήταν αφόρητη, παρόλο που είχα τηλεφωνική συμπαράσταση σε κρίσιμα σημεία. Δεν ήθελα να ακούσω ραδιόφωνο, μουσική. Ανέβασα τα παράθυρα να μην ακούω θορύβους. Ηρέμησα μετά τον Άγιο Στέφανο. Τη δεύτερη φορά αποφάσισα ότι έχω δικαίωμα να πηγαίνω αργά. Και δεξιά λωρίδα, πριν τη λωρίδα έκτακτης ανάγκης. Σε όλη τη διαδρομή άκουγα τρίτο. Και έπινα νερό. Πάλι ταλαιπωρήθηκα. Φοβόμουν ότι κάτι θα συμβεί. Ευτυχώς, παρά την εφίδρωση, και παρόλο που το τιμόνι έβλεπα να γλιστράει από την υγρασία των χεριών μου, επέστρεψα ασφαλής.
Παιχνίδια του ασυνείδητου με κάποια παλιά δυσάρεστη συγκριτική εμπειρία, αυτοαμφισβήτηση ή κρίση χαμηλής αυτοεκτίμησης; Δεν ξέρω. Συμφιλιώνομαι με τον φόβο μου και προσπαθώ να τον αντιμετωπίσω. Ξέρω ότι υποφέρει πολύς κόσμος. Ίσως έχει αλλάξει και ο τρόπος που οδηγούν οι άνθρωποι, και εγώ έμεινα μεταξεταστέος… Κάπου διάβασα ότι πρέπει να γράψω μια επιστολή στον φόβο μου για να τον ξορκίσω. Εγώ προτίμησα να τον μοιραστώ…
Αρχειοθετήθηκε ως : ATAKTA | Ετικέτα: φοβία οδήγησης, οδήγηση στην Εθνική
Καλησπέρα ardalion. Δεν είναι απλώς αίσθηση ότι οι άλλοι είναι επιθετικοί στην οδήγησή τους, είναι πραγματικότητα. Είναι άλλη μια έκφραση της αντικοινωνικότητας και έλλειψης παιδείας που μας χαρακτηρίζει.
Αυτό που λες το νοιώθω κι εγώ όταν είμαι στην αριστερή λωρίδα και έχω κάποιον πίσω μου να με πιέζει ενώ δεν μπορώ να πάω δεξιά γιατί είναι κατειλημμένη. Τότε αισθάνομαι ότι οδηγάω έξω από τα όριά μου.
Βασικά μάλλον δεν είναι θέμα οδήγησης απλά κάποια ψιλοπαιχνίδια του ασυνειδήτου και αυτό γιατί την κατάσταση που περιγράφεις την έχω νιώσει κι εγώ ακριβώς ίδια σε εντελώς άκυρες στιγμές και απλά με τον καιρό έπαψε να μου τυχαίνει αυτό. Στην αρχή νόμιζα ότι κάτι έχω ότι δεν είμαι καλά όμως με το πέρασμα του καιρού κάπως “αυτοθεραπεύεσαι”. Δηλαδή για να σου δώσω να καταλάβεις ενώ ποτέ δεν είχα κλειστοφοβία και παρόμοια αισθήματα σε κάποια φάση σε κλειστούς χώρους κάτι με έπιανε (αντίστοιχο αυτού που περιγράφεις). Απλά ψιλοπαιχνίδια πιστεύω ότι είναι ενός μέρους του εαυτού μας στο οποίο και δεν έχουμε εύκολη πρόσβαση.
@ webwalker
Όσο το σκέφτομαι είμαι βέβαιος ότι η οδήγηση και οι κανόνες της θα έπρεπε να είναι υποχρεωτικό μάθημα σε όλη την εκπαίδευση. Με εξετάσεις αυστηρές. Δοκίμασε να παραμείνεις στη δεξιά λωρίδα, και πιστεύω θα δεις αλλιώς τον δρόμο. Απλά πρόσεχε όσους έρχονται από πίσω και θέλουν να σε προσπεράσουν, χωρίς καμιά απολύτως προειδοποίηση, μέσα από τη λωρίδα ανάγκης.
@ Ανώνυμος
Μου δίνει ελπίδα αυτό που μου λες για την αυτοθεραπεία. Σε ευχαριστώ. Από όσο κατάλαβα εσύ έχεις αισθανθεί παρόμοια σε κλειστό χώρο, όχι όταν οδηγείς…
Ναι η αλήθεια είναι πως μιλάω για κλειστό χώρο αν και μια φορά μου έχει συμβεί και στην οδήγηση. Εγώ ήμουν στο προηγούμενο.
Μπήκα στο ιντερνετ ψάχνοντας για την φοβία της οδήγησης … χάρηκα που δεν είμαι η μόνη αλλά … θεέ μου έχω 4 μήνες αυτοκίνητο και το πήρα σήμερα πρώτη μέρα στην δουλειά … κ φυσικά έγιναν όλα όσα φοβόμουν και φυσικά μου έσβησε πάνω σε διασταύρωση δίπλα σε σχολείο με τον κόσμο να πηγαινοέρχετε και εγώ μες στην μέση μάταια να προσπαθώ να βάλω μπρός … κορναρίσματα φωνές .. ώσπου ένας καλός άνθρωπος κατέβηκε κ μου έδωσε θάρρος και με βοήθησε να κάνω το αυτονόητο να ξεκινήσω επιτέλους κ να αδείασω τον δρόμο … !!!!
δεν ξέρω αν είναι χαμηλή αυτοεκτίμηση ή απλή έλλειψη θάρρους .. αυτό που ξέρω είναι πως είναι το αυτονόητο για εκατομύρια κόσμο !!! δεν ξέρω πραγματικά τι να κάνω σχολάω κ πρέπει να επιστρέψω και ήδη με έχει πιάσει ο ίδιος φόβος .. πάντος μου δίνει κουράγιο το ότι δεν είμαι η μόνη .. αν κάποιος θέλει να μου πει μια κουβέντα ή μια συμβουλή θα την ακούσω με χαρά
Μαρία
Ναι, δεν είσαι η μόνη. Και πρέπει να σου πω ότι πολλοί φθάνουν έως εδώ με το ίδιο ακριβώς θέμα που έχουν να διαχειριστούν. Αυτό που περιγράφεις είναι μάλλον έλλειψη εμπειρίας. Μου θυμίζεις τον εαυτό μου που όταν πρωτοοδήγησα δεν είχα αίσθηση του χώρου και του όγκου, κυριολεκτικά, και του αυτοκινήτου μου στο οδόστρωμα αλλά και των άλλων αυτοκινήτων.
Είμαι βέβαιος ότι θα ξεπεράσεις τον φόβο σου. Και μιλώντας από τη δική μου εμπειρία, παίζει πάρα πολύ σημαντικό ρόλο να έχεις συνοδηγό έναν ψύχραιμο άνθρωπο που δεν πρόκειται να σε αγχώσει και με τα λάθη που ενδεχομένως θα κάνεις. Αναζήτησε έναν δικό σου άνθρωπο που δεν θα σε βλέπει ανταγωνιστικά και πρότεινέ του να σε συνοδέψει σε μια βόλτα και σε δύο και σε τρεις. Μπορείς και να μοιραστείς την αγωνία σου και με αυτόν. Αλλά προς Θεού μην πλησιάσεις κάποιον που επιβεβαιώνεται από την οδήγηση και μπορεί να ξευτελίσει όποιον θεωρεί «κακό» οδηγό.
Το άλλο που θα σου έλεγα είναι οδήγησε σε διάφορες συνθήκες, και ρουτίνας, όπως η δουλειά, και χαλάρωσης και σε περιπτώσεις εξόρμησης σε κάποια μακρινή απόσταση. Δοκίμασε και διαφορετικές ώρες, με άλλη σύνθεση οδηγών στον δρόμο. Μη θεωρείς τίποτα αυτονόητο για τους άλλους, ότι θα είναι αναγκαστικά προσεκτικοί και εκπαιδεύσου στους καθρέφτες, ώστε να προλαβαίνεις να αντιδράσεις όταν σε πλησιάζουν μηχανές.
Εξάσκηση, λοιπόν! Συνειδητά!
ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΔΥΝΑΜΗ!