Πεθύμησα να ακούσω τον Γιάννη Τσαρούχη. Και να δω τη μορφή του. Και έπεσα επάνω σε διαμάντια. Να μιλάει για τη ζωή του, την τέχνη, τον λαϊκισμό, για την ιερότητα της δουλειάς του. Στο σπίτι του. Να ερμηνεύει Πλάτωνα. Να δείχνει έργα του στον Μάνο Χατζιδάκι. Και να χορεύει ζεϊμπέκικο. Αλλά και απτάλικο. Και συγκινήθηκα…
Νιώθω ορφάνια που δεν υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι σαν τον Τσαρούχη να μαθητεύσουμε και να μας γοητεύσουν…
Αρχειοθετήθηκε ως : ATAKTA | Ετικέτα: Γιάννης Τσαρούχης, Μάνος Χατζιδάκις
Ακομα και να υπηρχε Τσαρουχης σημερα, εμεις δεν θα μπορουσαμε να μαθητευσουμε κοντα του… Το κινητο μας χτυπαει τοσες φορες που δεν εχουμε χρονο…
Ο Τσαρουχης ηξερε τι ελεγε, και εμεις δεν ξερουμε τι κανουμε…
@ KostaPS
Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω μαζί σου. Το θέμα, όμως, είναι εάν απαντάμε σε κάθε κουδούνισμα του κινητού… Γιατί χρόνος πάντα υπάρχει για πράγματα που αγαπάμε και θέλουμε να χαρούμε…