Η γύμνια που δεν κρύβεται

Ούτε μια στιγμή δεν σκέφτηκα ότι ο Παπαϊωάννου θα δεχόταν να ντύσει τους γυμνούς στο Πουθενά, στα σημερινά εγκαίνεια του Εθνικού. Γιατί είναι εύλογο το πώς θα μπορούσε να ακύρωνε τη δουλειά του με μια λογοκρισία που δεν εξυπηρετεί κάποιον ανώτερο σκοπό, όπως ο σεβασμός στους πιστούς μιας άλλης θρησκείας που μας θυμίζει στην πρόσφατη [...]

Στο Πουθενά και στο Τίποτα

Ξάφνιασε το κοινό των εγκαινίων του Εθνικού ο Δημήτρης Παπαϊωάννου όταν στην παράσταση της Τετάρτης ενώθηκαν επάνω στη σκηνή οι χορευτές με τους θεατές της δεύτερης παράστασης. Μέσα από διαδρόμους οδηγήθηκαν όλοι ανύποπτοι προς την υποτιθέμενη είσοδο, και ξαφνικά βρέθηκαν σε έναν κύκλο γύρω από έναν χορευτή που ζητούσε να κάνουν ησυχία. Ανάβουν τα φώτα [...]

επί πτερύγων δρακόντων

 
Όταν η Μήδεια έχει σκοτώσει τα δύο παιδιά της εμφανίζεται επάνω στο αμάξι που το οδηγούν πτερωτοί δράκοντες. Μοιάζει με εκείνο του Τριπτόλεμου, όπου φτάνει στο βασίλειο της Περσεφόνης. Σε μια αρχαία αγγειογραφία το φτερωτό άρμα της Μήδειας το σέρνει ο Οίστρος.

Μοναδική αισθητική εμπειρία στη γενική πρόβα : Ο εξαγιασμός του σώματος στη Μήδεια του Παπαϊωάννου

Πειραιώς 260. Χώρος Η. Τρεις μέρες πριν την πρεμιέρα. Όσοι είμαστε συγκεντρωμένοι περιμένουμε την πολυπόθητη Μήδεια (2), του Φεστιβάλ Αθηνών που θα ταξιδέψει στην Κίνα.
Η αίσθησή μου στο πεντάλεπτο: Ένα αόρατο χέρι ζωγραφίζει την υδάτινη σκηνή με τις πλωτές εξέδρες σε τόνους του νερού και του φωτός. Είναι η ψυχή της Μήδειας, μια θάλασσα ήρεμη