Τὸ μυστικὸ τῆς ρέγκας

Ἤτανε στὸ περιβόλι ὁ γέροντας καὶ βοτάνιζε. Ὁ προσκυνητὴς μὲ συστολὴ τὸν παρακολουθοῦσε. Ἡ ἀγωνία του νὰ τοῦ μιλήσει, τὸν ἔκανε μὲ ἕνα «εὐλογεῖτε» νὰ διακόψει τὴ γαλήνη τοῦ περιβολιοῦ. «Ὁ Κύριος» ἀπάντησε ὁ γέροντας καὶ συνέχισε σκυφτὸς νὰ βοτανίζει τὴν ἀλία μὲ τὰ ραπανάκια.
Σιγὰ σιγὰ καὶ πιὸ μετά, ἴσιωσε τὴ μέση του σὰν νὰ [...]

Ζητείται αδελφότητα για ένα μοναδικό βυζαντινό μοναστήρι που αγγίζει τον ουρανό

Την επομένη τῶν Ορνίθων στην Επίδαυρο επισκέφτηκα μια αετοφωλιά στην Αργολίδα, το μοναστήρι του Αυγού. Η εικόνα του φέρνει στο νου το Μέγα Σπήλαιο ή το σκαρφαλωμένο μοναστηράκι του Προδρόμου πάνω από τον ποταμό Λούσιο, στην Αρκαδία. Εάν ήταν ασπρισμένο θα ήταν σαν αδελφάκι της Χοζοβιώτισσας στην Αμοργό.

Τὸ βασίλειο τῆς σιωπῆς καὶ τῆς ὀμορφιᾶς: Μὲ τὸν Βέλμο στὸν Ἄθωνα

Ὁ καθένας μας ποὺ ἔχει ταξιδέψει στὸν Ἄθωνα ἔχει τὸ δικό του Ἅγιον Ὅρος καὶ μία γεύση Ὀρθοδοξίας ποὺ ἀπέχει ἀπὸ τὴν ἐμπειρία τῆς πόλης. Ὁ Νίκος Βέλμος, φίλος τῆς νιότης τοῦ Κόντογλου καὶ τοῦ Στρατῆ Δούκα, ἀνέβηκε καὶ γνώρισε τὸ Ὄρος τὸ 1926, τότε ποὺ ἀνακάλυπτε ἡ γενιά του κρίκους μὲ τὴν ἑλληνικὴ παράδοση, [...]

O μοναχός είναι σκυλί παιδί μου

Στο Aγιονόρος ένας ασκητής που ζούσε σε σπηλιά, τις μεγάλες ημέρες κι αραιά και που, κατέβαινε στο μοναστήρι του για να μεταλάβει και να πάρει κανα καρβέλι ψωμί. Πάντα με δισταγμό έμπαινε στο μοναστήρι. Ένοιωθε άβολα μπροστά στην ευπρέπεια των μοναχών της μονής που είχαν το ζωστικό τους και το κοντό καθαρό να μοσχοβολάει λιβάνι, [...]

Tο δικό μου Άγιον Όρος

«O τόπος αυτός, όπου οι καλόγηροι οι ευρισκόμενοι εις τα είκοσι μοναστήρια τα εις την χερσόνησον… H χερσόνησος πετρώδης και ορεινή ούσα εκτός δένδρων φοντουκιών ουδεμίαν άλλην έχει πρόσοδον, όθεν διά τροφήν αυτών, και των πηγαινοερχομένων μουσαφίριδων ζαχιρέδες φροντίζουσα…»
 
Ξεκίνησα να αντιγράφω ένα φιρμάνι της Tουρκοκρατίας, του 1764, που έλεγε για τη φτώχεια των Aγιορειτών, «να [...]