Πάντα πάσχω θέλων σε

Με μια ποίηση που σκανδαλίζει μικροαστικές ηθικές εμφανίζεται ο Ρωμανός όταν μιλά για την είσοδο του «πράου και ησύχιου» Ιησού στα Ιεροσόλυμα. Για άλλη μια φορά ο Χριστός είναι αυτός που ποθεί το πλάσμα της παλάμης του,

Η τρέλα του Ηρώδη

Επιστρέφω στον Ρωμανό τον Μελωδό, γιατί τα έχει πει όλα. Ή σχεδόν όλα. Στον Ρωμανό δεν ξεχωρίζω απλώς την ευφυία του καλλιτέχνη και τη λατρεία στο κάλλος, αλλά κάτι το οποίο στην ορθόδοξη παράδοση δεν το συναντούμε συχνά σε επίσημα λατρευτικά κείμενα. Ή εάν υπάρχει υποτιμάται και δεν αναδεικνύεται. Εννοώ, μια έμφαση στα συναισθήματα, και [...]

ΤΟΥ ΤΑΠΕΙΝΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ ΠΟΙΗΜΑ

Στοχεύω το φεγγάρι της Αθήνας. Είναι γεμάτο. Ένα τριζόνι με τιμά με την επίσκεψή του. Τώρα, προσφεύγω στον Ρωμανό. Καταφύγιο και δόξα κτιστού και ακτίστου.

Τῷ ἡλίῳ    τὸ φωτίζειν παρέπεται,
  καὶ σελήνῃ τὸ αὐγάζειν συνέζευκται·
καὶ ὁ μὲν φαιδρύνει    τὸ τερπνὸν τῆς ἡμέρας,
  ἡ δὲ καταυγάζει    τῆς νυκτὸς τὸ ζοφῶδες·
ἀπὸ τούτων    ἐμετρήθησαν μῆνες, 
  καὶ ἐκ τούτων    ἐφευρέθησαν χρόνοι· 
καὶ πάντα δουλεύει τῷ ἀνθρώπῳ
  ὡς πάντων ὑπάρχοντι δεσπότῃ·
διό, [...]