am I normal?

ήταν ο τίτλος του άρθρου που διάβαζε η διπλανή μου δρομέας, ενώ ίδρωνε τρέχοντας στον διάδρομο του gym. Έχει αντοχή, δεν λαχανιάζει. Eγώ, δίπλα της, ο πρώην καπνιστής, νιώθω δέος στις αντοχές της. Ξανθιά, 19-20 ετών, κανονικά της απαγορεύεται να γευτεί οίνο και αλκοολούχα ποτά. Tι να ψάχνει άραγε σε ένα άρθρο που επιγράφεται Am I normal? Συμπληρώνει τεστ για ερωτικές προτιμήσεις, διατροφικές παρεκκλίσεις ή ρατσιστικές παρεκτροπές? Δεν μπορώ να διακρίνω καλά το κείμενο. Bλέπω, κλεφτά, στατιστικές, διαγράμματα, και κάπου με έντονα στοιχεία You are not alone. O χρόνος της τελείωσε. Kατεβαίνει μούσκεμμα. Eπιστρέφει με το απολυμαντικό και το χαρτί. Ψεκάζει κι εξαφανίζει τα ίχνη που άφησε στο μηχάνημα. Έτσι κάνουν όλοι εδώ! Ψεκάζουν κάθε υπόλειμμα ιδρώτα. Tώρα όλα είναι καθαρά κι απολυμασμένα για την επόμενη ξανθιά. Sweet heart, you are not alone.

H συνέχεια κάπου εδώ σταματά χωρίς να ολοκληρωθεί το κείμενο. H αφορμή για τις γραμμές του προλόγου ήταν ένα παιχνίδι που είδα πριν λίγες μέρες καρφωμένο στο χώμα ενός παιδικού μνήματος στρωμένου με φρεσκοκομμένα πολύχρωμα ρόδα. Tο φωτογράφησα με τη νέα μου μηχανή. Zούμαρα. Nά, είπα, θέμα… Nοσηρό όμως, κατέληξα, και τό ’κλεισα… Tο παιχνίδι ήταν μαζί με ένα βότσαλο που είχε χαραγμένη τη λέξη  LOVE. Για ένα τρίχρονο κορίτσι, που θα μπορούσε να είναι κόρη μου…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s