UNMONUMENTAL: THE LIFE AS FRAGMENTS [1]

  • Νέα Υόρκη, 14 Φεβρουαρίου. Εδώ, στα μέρη αυτά κανείς δεν γιορτάζει τον Άγιο Βαλεντίνο. Οδός Bowery 235. Στα όρια του Soho και της Little Italy. Μερικά μπλοκ πιο κάτω αρχίζει η Chinatown. Ένα ολοκαίνουργιο λευκό κτήριο, το New Museum υψώνεται προκλητικά δίπλα ακριβώς στην Bowery Mission, μια φιλανθρωπική οργάνωση για άστεγους. Και φαίνεται ότι είναι πολλοί σε αυτή την πόλη. Μόνο που δεν είναι άμεσα ορατοί.

  • Στην έκθεση με τον εύγλωττο τίτλο UNMONUMENTAL τριάντα διεθνείς καλλιτέχνες διαφόρων ηλικιών αιχμαλωτίζουν στιγμές της ανθρώπινης υπόστασης, στον αιώνα που δείχνει να έχει γκρεμίσει κάθε μνημειακή αναφορά, χρησιμοποιώντας κάθε μέσο από τις παραστατικές τέχνες. Στο πρώτο μέρος της έκθεσης The Object in the 21st Century κυριαρχεί η γλυπτική με αντικείμενα καθημερινής χρήσης, όπως κλειδιά, τσάντες, καρέκλες. Ένας μπόγος ρούχα κάποιου πρόσφυγα ή κάποιου που του έκαναν έξωση από το διαμέρισμα… Το δεύτερο μέρος της έκθεσης λέγεται Collage: The Unmonumental Picture, αν και τελικά όλα τα έργα που εκτίθενται είναι στη λογική του collage. Αυτό που βλέπεις είναι τα σπαράγματατου ανθρώπου σε μια καθημερινότητα που έχει εισβάλλει ο φόβος και η απειλή και ο πόλεμος. Εικόνες από περιοδικά, ρεπορτάζ από την τηλεόραση, σκηνές ανείπωτης βίας, προϊόντα τηλεοπτικής κατανάλωσης ή υστερίας συμπλέκονται και αναπλάθονται ως μονταρισμένα πλάνα υπογραμμίζοντας το σημείο μηδέν που βρίσκεται ο κόσμος σήμερα. Σε μια σειρά από αφίσες διαφόρων μεγεθών η ευτυχία των αστών αντιπαρατίθεται με τη φθορά και την καταστροφή του πολέμου: στο ντιζαϊνάτο σαλόνι εφορμούν στρατιώτες με όπλα, μια παρέα κοριτσιών είναι μέσα στην τρελή ευτυχία του κινητού, ενώ πίσω τους τεράστια νέφη καπνού έχουν τυλίξει την πολιτεία τους. Η έκθεση συνολικά είναι μια αυστηρή κριτική στον ματεριαλισμό και στο αμερικανικό όνειρο συνολικά. Εδώ, το γυναικείο κορμί-αντικείμενο με τα σιλικονούχα στήθη είναι η βιτρίνα μιας κοινωνίας που έχει καταρρεύσει.

  • Θα σταθώ λίγο στο έργο του Κορεάτη Kenneth Tin-Kin Hung, με τον οποίο ασχολήθηκε και η εφημερίδα New York Times (Roberta Smith). Πρόκειται για ένα βλάσφημο video για την αμερικανική πολιτική ζωή με αιχμές στον πόλεμο με το Ιράκ και στην επικαιρότητα των εκλογών. Εδώ, η ζωή είναι σαν ένα video game με πρωταγωνιστές τα αρπαχτικά της πολιτικής, τον Μπους να βρίσκεται σε σώμα αετού ως είδωλο του Χίτλερ-αετού, ο Χουσεΐν να κάνει skateboard στην πίστα της ιστορίας και ο Μπιλ Λάντεν να σταυρώνεται ως άλλος Ιησούς. Η Χίλαρι ρομπότ-αστροναύτης, ενώ μια μελαψή (αν δεν κάνω λάθος είναι η Κοντολίζα) με σώμα κουραδίου μέσα στο χαμόγελο και τη χαρά, απογειώνεται από τον πλανήτη γη, ανεβαίνει στο διάστημα και αφοδεύει πυραύλους σε στόχους της υδρογείου. Ένα μνημειώδες παζλ μιας κουλτούρας, όπου στην κορυφή του βρίσκεται ο Michael Jackson.

  • hollywood3.jpg
  • “Because Washington is Hollywood for Ugly People”, 2006-7. Εικόνα από το video του Kenneth Tin-Kin Hung.

  • Πολλά από τα έργα βασίζονται στη λογική της pop art, αλλά γενικότερα οι δημιουργίες σχολιάζουν με διάφορους τρόπους την ίδια την τέχνη ή αναφέρονται στο εφήμερο της δημιουργίας (αλλά και του ανθρώπου) με έξοχο παράδειγμα το γυναικείο γυμνό σώμα-κερί που παραπέμπει σε αρχαία κόρη, ένα κυριολεκτικά έργο σε εξέλιξη: ανάβει στη διάρκεια της εκθέσης, λιώνει και εξαφανίζεται στον αέρα ή κάποια κομμάτια του, όπως το ένα στήθος και το το ένα χέρι έχουν πέσει στο πάτωμα (Uhrs Fischer, “Untitled”, 2001).

  • Τα σύμβολα της θρησκείας της πολιτικής ή των απελευθερωτικών κινημάτων είναι πλέον αποκαθηλωμένα: εβραϊκή πεντάλφα, σβάστικα, το αναρχικό κυκλωμένο Α, το σήμα της ειρήνης, τα αστέρια της επανάστασης από τη λατινική Αμερική ανακατεύονται με τα κίτρινα κομπιουτερικά smiles, με σώματα απανθρακωμένα, κορμιά πληγωμένα από βασανιστήρια. Κάθε αυθεντία έχει πλέον μετατραπεί σε γράμμα κενό. Η νέα αλήθεια έρχεται από το έργο τέχνης που διεκδικεί την αιωνιότητα και την αφθαρσία, ακόμη και στην εφήμερη εκδοχή του!

    Εχτές στο πρόγραμμα υπήρχε το τρίτο μέρος της έκθεσης ένα event με τίτλο The sound of things. Ένας τύπος μίξαρε ηλεκτρονικούς ήχους. Παρόλο που είμαι άνθρωπος της υπομονή με κούρασε. Παρακολούθησα το μισό κι αναχώρησα για να προλάβω τα τραίνα… Απ’ έξω, δίπλα ακριβώς, στην Bowery Mission, οι άστεγοι ήταν ακόμα εκεί. Αξιοπρεπείς αλλά θυμωμένοι. Πόσοι άραγε από αυτούς είχαν δρασκελίσει τη μνημειώδη είσοδο του New Museum?

    Η είδηση είναι ότι το τελευταίο μέρος της έκθεσης γράφεται στον αέρα του internet. Ονομάζεται Unmonumental online και θα συμβεί από σήμερα 15 Φεβρουαρίου έως 6 Απριλίου 2008 στη διεύθυνση: rhizome.org/montage

    Δεν μου επιτράπηκε να φωτογραφίσω κανένα έκθεμα. Και όμως, υπάρχει μια ξενάγηση κάποιου επισκέπτη που σέ κάνει σα να βρίσκεσαι στο χώρο. Αν θες να δεις τι συμβαίνει, καθώς κι εντυπώσεις άλλων επισκεπτών, παρακολούθησε το ακόλουθο βίντεο.


    Αν θες να μάθεις περισσότερα, αλλά βαριέσαι να διαβάζεις κείμενα, τότε δες αυτό το βίντεο, όπου μιλάει ο ένας από τους επιμελητές της έκθεσης για το σκεπτικό της οργάνωσης, με πολύ καλά παραδείγματα έργων και ζουμάρισμα σε λεπτομέρειες.


Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s