Daily Archives: Sunday, February 17, 2008

“Because Washington Is Hollywood For Ugly People” : Δηλητηριώδης κριτική στην πολιτική της Αμερικής από την καρδιά της Νέας Υόρκης – αδιανόητη σάτιρα για την ελληνική πραγματικότητα

Σας συστήνω τον δημιουργό Kenneth Tin-Kin Hung που αφομοιώνει δημιουργικά όλα τα διδάγματα της pop art.  Εδώ, όλα τα αστέρια της σύγχρονης πολιτικής σκηνής σε μια απίστευτη παρωδία ενός video game: George W. Bush, Jennifer Aniston, Dick Cheney, Condoleeza Rice, Obama με άραβες και άλλες ιστορικές μορφές σε ένα βλάσφημο βίντεο αδιανόητο για τα ελληνικά δεδομένα. Ουσιαστικά είναι ένα μέρος από το διαδικτυακό Live της έκθεσης UNMONUMENTAL του New Museum της Νέας Υόρκης που περιέγραφα σε προηγούμενο άρθρο. Απολαύστε το project “Because Washington Is Hollywood For Ugly People”.

 09_hung.jpg ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο Kenneth Tin-Kin Hung:  Born 1976, Hong Kong / Lives and works in New York, NY. Kenneth Tin-Kin Hung is a new-media artist. He works in various media including Internet art, interactive installation, video animation, and performance. He won the “VIPER International Award-Internet” in Switzerland and was given an “Honorary Mention-Net Excellence” in the 2002 Prix Ars Electronica. In 2007, Hung received the Media Arts fellowships from Renew Media, funded by the Rockefeller Foundation, to develop an online game about global warming. 

Εκκλησία: «ένας πνευματικός εκρηκτικός μηχανισμός που ανατινάζει τον κόσμο». Ο Ιερώνυμος δηλώνει αποφασισμένος να μη σιωπήσει.

Αισθάνομαι ότι η Εκκλησία της Ελλάδος περνά από μια πολύ μεγάλη καμπή. Ο Χριστόδουλος παρόλο που ενέπνευσε μεγάλη μερίδα των Ελλήνων στο πρώτο διάστημα της διακονίας του, η αντιπαραθετική του πρακτική με τον κόσμο ή και οι τριβές του με το Πατριαρχείο και ένας, ας μου επιτραπεί, παλιομοδίτικος στρουθοκαμηλισμός για τα πράγματα σε συνδυασμό με μια υπερηφάνεια εξουσιαστικού τύπου οδήγησε στην αμφισβήτηση του ρόλου του ως ποιμένα και αρχιεπισκόπου.

Το μεγάλο ερώτημα στις μέρες μας, πριν από τα «πρέπει», είναι ποιος είναι εντός και ποιος είναι εκτός της Εκκλησίας. Εάν πάψουν εκείνοι που υποτίθεται εκφράζουν το εκκλησιαστικό σώμα και την Ορθοδοξία να είναι οι εισαγγελείς της κοινωνίας μας, εάν πετάξουν το προσωπείο της ευσέβειας και μιλήσουν ταπεινά για τον εαυτό τους, τότε, ε, κάτι μπορεί να αλλάξει στη σύγχρονη εκκλησιαστική αυτοσυνειδησία.

Τώρα διαβάζω τον ενθρονιστήριο λόγο του νέου αρχιεπισκόπου: είναι ένας επαναπροσδιορισμός της Εκκλησίας μέσα στον κόσμο ως μηχανισμού ανασύνθεσης και μεταμόρφωσης των πάντων. Ο Ιερώνυμος αρνήθηκε τη σωματειακή και ομαδοποιητική λογική της θρησκευτικής περιχαράκωσης ή την ταύτιση με πολιτικούς σχηματισμούς και προκρίνει μια επίθεση αγάπης προς όλους: επικριτές του εκκλησιαστικού οργανισμού, πολιτικούς, πιστούς και ιερωμένους.

Επισημαίνω την πρόσκληση προς τους νέους και την υπόσχεση ότι η Εκκλησία οφείλει να πλησιάσει τη νέα γενιά.

Το πιο ενδιαφέρον στον Ιερώνυμο είναι ότι φαίνεται αποφασισμένος να δράσει σε κοινωνικό επίπεδο και τουλάχιστον να μη σιωπήσει για τα «ουσιώδη του βίου». Δεν περνά απαρατήρητη η αναφορά στην τέχνη και τον υπερεαλισμό και η σύνδεση του κινήματος της ελληνικότητας με τις αξίες της βυζαντινής παράδοσης. Βέβαια λίγο μου έκαναν ιδεολογήματα αυτά τα σημεία αλλά τα προσπερνώ…[προς το παρόν]… για να υπογραμμίσω την πρόσκληση προς τους καλλιτέχνες και τα «ανήσυχα πνεύματα». Να είναι σίγουρος ο αρχιεπίσκοπος ότι θα είναι κοντά του σε πρωτοβουλίες που θα πάρει.

Continue reading