11 μήνες χωρίς ένα τσιγάρο και δεν το μετανοιώνω με τίποτα

γιατί έχω κερδίσει πολλά. Ειδικά στα χρήματα το κέρδος είναι άμεσα ορατό. Ο περιπτεράς μου με κοιτάζει παράξενα γιατί κάθε βδομάδα του τα ακουμπούσα…

Δεν μπορείς να φανταστείς τί ικανοποιήσεις παίρνεις όταν βλέπεις κάθε μέρα τα λεφτά που ξόδευες για τσιγάρα να συγκεντρώνονται σε ένα αξιοσέβαστο ποσό. Και τότε αξίζει να βραβεύσεις εσένα με κάτι που επιθυμείς πολύ και θα το θυμάσαι για καιρό. Η ανθρώπινη εφευρετικότητα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι απίστευτη. Ας πούμε ένας φίλος μου κάποια στιγμή αποφάσισε να μη δωρίζει στον εαυτό του αλλά να κάνει τραπέζια σε άλλους με τα ποσά που συγκεντρώνονται κάθε μήνα.

Εάν ένας από τους λόγους που με βοήθησαν να το κόψω ήταν η συναίσθηση της εξάρτησης από τις ουσίες του τσιγάρου –που με εξόργιζε– ένας άλλος σημαντικότατος λόγος ήταν όταν άρχισα να σκέφτομαι γιατί κάπνιζα και πώς απέκτησα τη συνήθεια. Και είναι αλήθεια ότι η συνήθεια αυτή μαθαίνεται. Ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου ήταν θεριακλής, θυμάμαι τη μυρωδιά των ρούχων του. Δεν με ενοχλούσε, αλλά κάπου θα με επηρέασε.

Ωστόσο, τείνω να παραδεχτώ ότι εκπαιδεύτηκα στο κάπνισμα περισσότερο από τις διαφημιστικές καμπάνιες της τηλεόρασης, των περιοδικών και των γιγαντοαφισών, και από όλα αυτά τα μηνύματα που δεχόμασταν σαν παιδιά. Το κάπνισμα περιβαλλόταν με κύρος και βέβαια ποτέ καμιά διαφήμιση δεν έλεγε όλη την αλήθεια. Γιατί το τσιγάρο δίνει ηδονή αλλά και βλάπτει. Εγώ όφειλα να ενηλικιωθώ καπνίζοντας και βήχοντας. Επέρσι, τέτοιον καιρό, έφερνα στο νου μου μου όλες αυτές τις σκηνές του παράνομου καπνίσματος στις σχολικές τουαλέτες ή μέσα στο κρύο 17 χρονών να προσπαθώ να ανάψω το αμερικάνικο σιγαρέτο.

Κοιτάζοντας πίσω, οι αναδρομές ήταν μια δική μου ανάγκη, να μιλήσω ειλικρινά με τον εαυτό μου, για να επανέλθω στην προηγούμενη κατάσταση και να αναλογιστώ πώς τελικά έγινε η αρχή. Βρήκα το νήμα.

Θυμάμαι τα πρώτα χύμα τσιγάρα που κάπνισα με παρέα σκαρφαλωμένοι στη μάντρα ενός θερινού σινεμά! Ήταν μια τελετή μετάβασης των δεκατετράχρονων. Περνούσαμε στον κόσμο των μεγάλων χωρίς να σκεφτόμαστε λογικά.

Μας οδηγούσαν δυνάμεις του ασυνείδητου μέχρι να εγκατασταθεί η συνήθεια στο αίμα, στο κεφάλι, στα χέρια, στο στόμα, στην εμφάνιση, στην εικόνα τελικά που κτίζεις για να πλασάρεις.

Όταν, επιτέλους, ομολόγησα σε μένα ότι φοβάμαι, και για αυτό δεν μπορώ να το κόψω το ρημάδι, άνοιξε η πόρτα για την απελευθέρωση του νου. Άρχισα να συναρμολογώ τις μικρές μου ιστορίες: Το πριν, το άκαπνο παρελθόν, με το μετά στα νέφη και δαχτυλίδια από τα ανθρώπινα φουγάρα μέσα σε λεωφορεία, σε τραίνα, σε αεροπλάνα, σε κοπάνες, σε πάρτυ, στη θάλασσα, στις εκδρομές τις τετραήμερες, στην εξοικείωση με το σώμα. ΠΑΝΤΟΥ. Χωρίς όριο.

Και αυτή ήταν η αρχή για να αρχίσω να υποψιάζομαι και κυρίως να ξαναθυμηθώ ότι η ζωή μου πριν το κάπνισμα δεν ήταν και τόσο άσχημη. Ή τέλος πάντων η απουσία του καπνού δεν την έκανε χειρότερη από αυτό που ήταν. Το μετά ήταν πιο εύκολο να το μοντάρω για να καταλήξω: το τσιγάρο μου πρόσφερε πολύ λιγότερα από όσα ήθελα να πιστεύω.

Άραγε, ξεγελούσα τον εαυτό μου ή μήπως ήμουν κι εγώ ένας ακόμη παγιδευμένος στα συμφέροντα και τις στρατηγικές των καπνοβιομηχάνων που πλούτιζαν εις βάρος της υγείας μου;

Advertisements

4 thoughts on “11 μήνες χωρίς ένα τσιγάρο και δεν το μετανοιώνω με τίποτα

  1. egolpion

    “Ή τέλος πάντων η απουσία του καπνού δεν την έκανε χειρότερη από αυτό που ήταν.” Ώριμη διαπίστωση!! Θα σου ευχηθώ από τα βάθη της ψυχής μου να συνεχίσεις αυτές τις σκέψεις…Τέλειωσέ το αυτό που άρχισες!

  2. ardalion Post author

    Σε ευχαριστώ πολύ, egolpion, για την ευχή σου. Η αυτοκριτική βοηθάει στην επίγνωση της αδυναμίας και κυρίως του φόβου να πας παραπέρα. Δεν ξέρω εάν ποτέ μπορώ να τελειώσω αυτό που άρχισα, ξέρω όμως ότι σήμερα ξύπνησα χωρίς να χρειάζομαι με τον καφέ μου να πιω 1, 2, 3, 4, … τσιγάρα. Και χαμογελάω…

  3. doulgerakis nikolas

    Εγω σαν νεος και ψαρι μη καπνιστης πλεον μολις 3 εβδομαδες πανε που το σταματησα, εχω να δηλωσω το εξης.Ημουν καταδικασμενος σε θανατο χωρις να εχη οριστη η ημερομηνια της εκτελεσης, και εγω αφου καταφερα να νικησω την φοβια μου για το πως θα ζησω ελευθερος,ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΑ!!!!Δεν μπορω ακομα να το πιστεψω οτι ζω ελευθερος21 ημερες.Και απο οτι ξερω δεν βγαινη αποσπασμα για να με βρη ,περιμενει να αναψω τσιγαρο για να με συλλαβη και να με κλειση στην φυλακη της εξαρτησης και παλι.

  4. ardalion Post author

    Και μπορείς να συνεχίσεις για ολόκληρη τη ζωή σου. Είναι στο χέρι σου. Δεν γεννηθήκαμε με ένα τσιγάρο στο στόμα. Το επιλέξαμε και αναγκάσαμε τον εαυτό μας να εξαρτηθεί… Έτσι, τουλάχιστον, αισθάνομαι για μένα. Αλλά είίπες τη μαγική λέξη: να νικήσεις τη φοβία. Αυτό δεν το ομολογεί κανείς έτσι εύκολα…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s