To σύμφωνο συμβίωσης και η μισανθρωπία των ιεραρχών

Ο γάμος ή μάλλον η τελετή του θρησκευτικού γάμου φαίνεται να είναι ένας από τους τελευταίους θεσμούς όπου οχυρώνονται για να υπάρξουν στρουθοκαμηλίζοντες ιεράρχες που αδυνατούν να αντικρίσουν τη ζώσα πραγματικότητα των ανθρωπίνων σχέσεων. Έτσι εξηγείται και ο αποτροπιασμός τους, η προσβολή του υπουργού δικαιοσύνης, αλλά και ο ρατσισμός τους στην αναγγελία να αναγνωριστεί νομοθετικά η μορφή συμβίωσης που δεν είναι τελετή σε ναό ή σε δημαρχείο αλλά κάτι ακόμα πιο απλό, μια άλλη μορφή οικογενειακής σχέσης, που θα λύσει κυρίως πρακτικά προβλήματα (όπως περιουσιακά, κληρονομικά) των συμβιούντων.

Σε άρθρο που δημοσιεύτηκε σήμερα, επιστρατεύουν πομπώδεις θεολογικές διατυπώσεις («το συμβόλαιο είναι μια άτεχνη και εσφαλμένη προσπάθεια του αρμόδιου υπουργού να επικαλύψει με νομικό κάλυμμα μια αστάθεια του ανθρωπίνου προσώπου και έναν εκχυδαϊσμό του μεγαλειώδους σχεδίου του Θεού για την επίτευξη της ανθρώπινης προοπτικής μέσα από το μυστήριο του γάμου» Πειραιώς Σεραφείμ) ή αμύνονται για την οικογένεια που θα πληγεί (μητροπολίτης Άνθιμος, Φλωρίνης Θεόκλητος), ενώ δεν αισχύνονται οι δήθεν πνευματικοί πατέρες να προκαλούν κοινωνικές διακρίσεις και να θρηνούν με αντιομοφυλόφιλες οιμωγές για όσα υποκρύπτονται στον υπό συζήτηση νόμο: η νομιμοποίηση των σχέσεων μεταξύ ανθρώπων του ιδίου φύλου σα να πρόκειται για το μεγαλύτερο έγκλημα της ανθρωπότητας. Για τον μητροπολίτη Φιλίππων μια τέτοια εκδοχή είναι «υπεράνω κάθε λογικής, ενώ ο Πειραιώς, μας πάει χρόνια πίσω, αφού για αυτόν οι ομοφυλόφιλοι ανήκουν σε ψυχοπαθολογικές καταστάσεις και συγχέει την ανθρώπινη σχέση με άλλες ερωτικές πρακτικές που τις ανάγει στη σφαίρα της ψυχασθένειας.

Oι θέσεις αυτές είναι τελείως αντίθετες με το πνεύμα της ορθόδοξης παράδοσης αφού αναπαράγουν έναν ηθικισμό που δεν αφορά σήμερα τον κόσμο. Η σημερινή ζωή ξεπερνά την μισανθρωπία των ιεραρχών, οι οποίοι στο τέλος καταντούν γραφικοί, δαιμονοποιώντας προτιμήσεις και πρακτικές που σχετίζονται με την προσωπική ευτυχία και είναι καθόλα νόμιμες στην ελληνική-ευρωπαϊκή επικράτεια.

Θα συμφωνήσω με την κριτική στάση προς τους εκκλησιαστικούς εκπροσώπους που έλαβε ο Χρήστος Γιανναράς γράφοντας στην επιφυλλίδα του: «Δυσκολεύομαι να κατανοήσω τις αντιδράσεις ανθρώπων που νομίζουν ότι εκφράζουν την Εκκλησία αρνούμενοι εκ προοιμίου ένα τέτοιου είδους νομοθέτημα της πολιτείας. Μοιάζει να βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου, νομίζοντας ότι η σημερινή ελλαδική κοινωνία, στο σύνολό της, είναι και «πλήρωμα» της Εκκλησίας, επομένως το εκκλησιαστικό Μυστήριο του Γάμου μπορεί να λειτουργεί και ως νομικός θεσμός της πολιτείας για τη ρύθμιση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων της ανδρόγυνης συμβίωσης».

  • Εύλογα γεννιούνται τα ακόλουθα ερωτήματα σε όσους παρακολουθούν με ενδιαφέρον τα εκκλησιαστικά δρώμενα μετά την εκλογή του νέου αρχιεπισκόπου:
  1. Δεν χαίρονται όσοι κόπτονται για την εκκλησιαστική ζωή ότι επιτέλους όσοι θα προσέρχονται στο μυστήριο του γάμου θα φτάνουν στο ναό μετά από απόφαση ελεύθερης επιλογής και όχι λόγω υποταγής στον κρατικό νόμο;
  2. Από πού εξουσιοδοτούνται και πώς αποκλείουν άντρες και γυναίκες που βιώνουν τη σχέση τους εκτός θρησκευτικού γάμου και επομένως. για οι άνθρωποι αυτοί δεν «παίρνουν μέρος στη ζωή του θεού»;
  3. Πέρα από τις βαρετές νουθεσίες του άμβωνα πόσο υπεύθυνοι στα ποιμαντικά τους καθήκοντα είναι οι ιερείς μας; Πόσο γνωρίζουν τον πόνο και τις ανάγκες των ενοριτών τους; Πόσο υπερασπίστηκαν τους δεσμούς της οικογένειας σε περιόδους κρίσης των μελών της;
  4. Ποια είναι η αυτοκριτική όσων κάνουν τον εισαγγελέα της προσωπικής και ερωτικής ζωής των συμπολιτών μας;

Είμαι πεπεισμένος ότι όσο οι εκκλησιαστικοί ταγοί δεν είναι ειλικρινείς πρώτα από όλα με τον εαυτό τους, ώστε να δουν και καθαρότερα τον κοινωνικό τους περίγυρο, ο κόσμος θα χάνει το ενδιαφέρον του, θα ξενερώνει κοινώς, και θα αναζητεί την αλήθεια για τον θεό αδιαφορώντας για τους υποτιθέμενους εκπροσώπους του.

11 thoughts on “To σύμφωνο συμβίωσης και η μισανθρωπία των ιεραρχών

  1. NikosK

    Ardalion,

    Σε πετυχα στο blog του ροιδη και του Λασκαρατου. Ειχα χασει και εγω το χρονο μου μαζι τους. Προκειται περι γιαφκας. Τα ατομα ειτε ειναι ψυχοπαθεις για να σταχυολογουν και να φακελωνουν συστηματικα και το παραμικρο σε οτι αφορα εκκλησιαστικα διολισθηματα ειτε (πολυ πιθανον) ειναι εμμισθοι εργολαβοι της αποκαλθηλωσης της εκκλησιας απο την ΕΛληνικη κοινωνια. Μιλαμε για κανονικο αρχειο και φακελλωμα. Δεν νομιζω μια φυσιολογικη προσωπικοτητα να αφιερωνει τον ελευθερο χρονο του με τετοιο κολημα μισος και συνεπεια κατα της εκκλησιας εκτος και εαν εχει καποιο συμφερον. Τους λυπαμαι, γιατι δεν εστησαν το blog για διαλογο αλλα για μονολογο. Δεν αναγνωριζουν ουτε ενα αντεπιχειρημα απο οιονδηποτε το οποιο να αντικρουει τις προειλημενες θεσεις τους.

    Σε εχω πετυχει και στο Σταυροδρομι.

    Εν πασει περιπτωσει επι του προκειμενου θα ψιλοδιαφωνισω μαζι σου διοτι αφου υπαρχει ο πολιτικος γαμος δεν χρειαζεται το συμφωνο. Η αν θεσμοθετηθει το συμφωνο ας καταργηθει ο πολιτικος γαμος σαν θεσμος. Η συμβιωση δυο ατομων εκτος γαμου γιατι θα πρεπει να εχει και νομικη υποσταση; Και γιατι αποτελει κοινωνικο γεγονος; Και σε τι διαφοροποιειται στην ουσια απο τον πολιτκο γαμο το συμφωνο; Παιζουμε με τις λεξεις. Αν καποιος εχει προβλημα με τη λεξη γαμος, ε ας μη παντρευτει. Τι διεκεδικει απο την κοινωνια και απο την πολιτεια; Πoιο δικαιωμα του δηλαδη καταπατειται; Το κληρονομικο;

    Και γιατι δηλαδη να μην φορολογειται η νεαρά η οποια θα κληρονομει κατοπιν “συμφωνου συμβιωσης” το χουφταλο που της εμεινε στα χερια ή αργοτερα ο ζιγκολο του 80αρη ομοφυλοφιλου και να φορολογειται η πολυτεκνη οικογενεια στην οποια περιηλθε η περιουσια άκληρης ηλικιωμενης που της την δωρισε στη διαθηκη της. Ο ζυγκολο και η παλακιδα θα πληρωνουν μειωμενο φορο σαν “συζυγοι” ενω ο πολυτεκνος οικογενειαρχης 40-50%. Ακομα και εαν γηροκομισουν την ηλικιωμενη στο σπιτι τους αυτους γιατι δεν τους καλυπτει το συμφωνο συμβιωσης. Δεν συμβιωνουν στην ουσια;

    Και τελος εαν το δει κανεις εκκλησιαστικα η Εκκλησια θα πρεπει να παρει αυστηρη θεση οχι προς την πολιτεια παρεμβαινοντας στους νομους αλλα προς αυτους που αποφασιζουν να συμβιωσουν εκτος γαμου και να ξεκαθαρισει οτι οποιος συζει συνειδητα και με τη βουλα εκος γαμου ευρισκεται σε αμαρτια και ως εκ τουτου δεν μπορει να συμμετασχει στην εκκλησιαστικη ζωη χωρις μετανοια. Δεν μπορει να εχει και την πιτα ολοκληρη και το σκυλο χορτατο. Ο πολιτκος γαμος σε αρκετες περιπτωσεις και περιστασεις ειναι δικαιολογητεος (πχ γαμος Χριστιανου με αλλοδοξο). Αλλα η ελευθερη συμβιωση ειναι αρνηση και απορριψη μιας ακολουθιας της εκκλησιας και ενος κοινωνικου θεσμου αιωνων σε ολες τις κοινωνιες εποχες και θρησκευματα. Η αρνηση δηλαδη εχει ομολογιακο χαρακτηρα.

    Η πολιτεια ας κανει οτι θελει αλλα και η Εκκλησια ας θεσει τον καθενα προ τον ευθυνων του.

  2. Pingback: Σύμφωνο συμβίωσης: Μανιχαΐζοντες παντού; « Το Μανιτάρι του Βουνού

  3. ardalion Post author

    Αγαπητέ NikosK

    Θα σου πω αυτά που σκέφτομαι. Νομίζω ότι υπάρχει ένα θέμα ορισμού τι σημαίνει Εκκλησία. Αυτό που περιγράφεις ως Εκκλησία μοιάζει να είναι μια στατική ιδρυματική αρχή, που ρυθμίζει κανονιστικά την καθημερινότητα του αιώνος τούτου… Ο ορισμός αυτός ταιριάζει μάλλον σε μια θρησκεία νομικού χαρακτήρα που απευθύνεται σε ανθρώπους που φοβούνται και κάτω από την εφαρμογή μιας διάταξης νιώθουν ασφάλεια.

    Είναι μια εκκλησία που δεν χαίρεται για το μέλλον, δεν αμφισβητεί την ιστορία αλλά βασίζεται σε σχήματα του παρελθόντος για να υπάρξει. Ένα τέτοιο σχήμα είναι η οικογένεια, όπως την έχουμε γνωρίσει, και η οποία τις τελευταίες δεκαετίες έχει υποστεί αλλαγές, και σταδιακά αποσυνδέεται από το παρελθόν.

    Όταν λες ότι «όποιος συζεί συνειδητά και με τη βούλα εκτός γάμου ευρίσκεται σε αμαρτία», ήδη καταδικάζεις έναν συνάνθρωπό σου, ότι είναι λάθος. Και ποιος είσαι εσύ ή εγώ να αξιολογήσει αυτόν που ζει με τον/την σύντροφό του, με ελεύθερη επιλογή ότι χρειάζονται μετάνοια; Μα αυτό δεν στιγμάτισε με τα ουαί του ο Χριστός; Τον φαρισαϊσμό;

    Και ποιά είναι η μετάνοια που τον καλείς; Να τρέξει στο ναό να τελέσει την ακολουθία; Και τότε όλα εντάξει; Έλα που δεν είναι εντάξει. Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και δεν νομίζω ότι η τελετή συνιστά γεγονός γάμου και κοινωνία προσώπων. Κάπου αλλού είναι η ουσία, και θα πρόσθετα ότι υπάρχει κάτι αγιοπνευματικό που δεν μπορεί να αγνοείται στο όνομα της «διάσωσης» κάποιου εγκόσμιου θεσμού…

    Ας φροντίσει ο καθένας τα του οίκου του, ας εκτιμήσει αυτά που έχει και του προσφέρονται και ας αφήσει τους άλλους στην ησυχία τους και στο κτίσιμο της προσωπικής τους ευτυχίας. Είναι ωραίο οι άνθρωποι να συνυπάρχουν αγαπητικά. Σε διαβεβαιώνω ότι δεν κινδυνεύει κανείς από τις συντροφικές σχέσεις.

    Από όσο γνωρίζω το συμφωνητικό απλοποιεί τις τυπικές διαδικασίες στον ενδεχόμενο χωρισμό του ζευγαριού. Απο εκεί και πέρα ποιος λέει ότι δεν θα φορολογείται κάποιος που θα κληρονομήσει τον σύντροφό του; Ακόμη δεν έχει κοινοποιηθεί το περιεχόμενο του νομοθετήματος.

  4. Pingback: Να μην χάσουμε τα πάθη - Να τα μεταβάλουμε « Το Μανιτάρι του Βουνού

  5. tsouknida

    Αρντάλιον το γνωρίζεις ότι κατά βάση συμφωνούμε, σήμερα που σε διάβασα και εδώ μέσα:
    Ναι εσύ τα λες πιο καθαρά.
    Εγώ ευτυχώς δεν διάβασα τα άρθρα των 2 επισκόπων
    άκου:… άντρες και γυναίκες που βιώνουν τη σχέση τους εκτός θρησκευτικού γάμου και επομένως. οι άνθρωποι αυτοί δεν «παίρνουν μέρος στη ζωή του θεού»;

  6. NikosK

    Αρνταλίωνα,

    Δηλαδη η Εκκλησιαστικη Αληθεια, η δογματικη, η ηθικη και το ηθος δεν ειναι κατι ΣΤΑΘΕΡΟ ΚΑΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ; Ειναι κάτι το οποίο μεταλασσεται; Ειναι κατι που προσαρμοζεται συμφωνα με τα περιρρεόντα κοσμικα ήθη (π.χ. Ρωμαϊκη εποχη, Ναζιστικη Γερμανια, Σταλινικη Ρωσια κλπ); Κατι που χθες ήταν αμαρτια σημερα δεν ειναι και κατι που σημερα ειναι, αυριο μπορει να μην ειναι;

    Επισης η ηθικη και το εκκλησιαστικο ηθος (ας μη μας τρομαζουν οι λεξεις) ειναι κατι το υποκειμενικο και το προσκαιρο; Δεν ισχυει το ιδιο για ολους; Αυτος δηλαδη που πιστευει οτι ο ρατσισμος δεν ειναι κακό δεν θα καταδικαστει κι ολας;

    Τελος αυτοι που ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ δεν επιθυμουν να ανήκουν στην εκκλησια και την απορριπτουν δεν θα κριθουν επειδη δεν πιστευουν; Δηλαδη μονο οι χριστιανοι θα κριθουν σαν ηλίθιοι και οι μη χριστιανοι οχι; H μελλουσα κριση αφορα μονο τους χριστιανους; Και εαν αφορα ολους, η εκκλησια δεν πρεπει να πει WARNING, αυτο που κανετε ειναι αμαρτια η οποία οδηγει σε θανατο.

    Δεν αποτελει φαρισαϊσμο η τελεση καποιων γαμων, συμβολαιων ή οπως αλοιως τα βαπτισουν ως ΚΑΚΕΚΤΥΠΩΝ του θρησκευτικου γαμου. Δεν ειναι η αποθεωση του ΜΙΚΡΟΑΣΤΙΣΜΟΥ; Δεν ειναι η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΒΛΑΧΟΜΟΝΤΕΡΝΟΥ; Και εφ οσον ήδη ισχυει ο πολιτικος γαμος, η θεσμοθετηση ελευθερης συμβιωσης τι νοημα εχει; Δηλαδη η θεσμοθετηση της Μη θεσμοθετησης. Μας δουλευουν;

    Εφ οσον δε υποτιθεται οτι και οι αλλες μορφες συμβιωσης διακατεχονται από καποιες αξιες οι οποίες ειναι στη βαση τους χριστιανικες (π.χ. θεωρειται “ανηθικο” το κερατωμα, η εγκαταλειψη της συζυγικής στεγης, η εγκαταλειψη των παιδιών, η διγαμια, η καταναγκαστικη αποχη κλπ) σε τι διαφερουν στην ουσια αυτες οι συμβιωσεις από τον Χριστιανικο γαμο; Μονο σε ΕΝΑ: Στο οτι ειναι γαμοι που αρνηθηκαν τον ΧΡΙΣΤΟ.

    Οταν λοιπον ενα ζευγαρι θελει μεν τα καλα του χριστιανικου (με την ευρυτερη εννοια) γαμου αλλα δεν θελει το ΧΡΙΣΤΟ, τοτε η Εκκλησια δεν πρεπει να παρει θεση; Θα πρεπει να τους αποδεχτει ενω εκεινοι την απορριπτουν;

    Ή αν η Εκκλησια πρεπει να αποδεχεται τους παντες, θα πρεπει να τους αποδεχεται με τους δικους ΤΟΥΣ όρους και οχι με τους δικους ΤΗΣ; Δηλαδη ο ενας θα λεει δεν γουσταρω να παντρευτω, θα συζω αλλα θα ανηκω στην εκκλησια θα πιστευω και στο Χριστο ετσι οπως τον αντιλαμβανομαι εγω. Ο αλλος θα λεει δεν βαπτιστηκα αλλα ανηκω στην Εκκλησια. Ο τριτος θα λεει δεν πιστευω στην θεοτητα του Χριστου αλλα ανηκω στην εκκλησια, ο τεταρτος θα λεει εγω πιστευω στα ταρω και στα ζωδια και στα μαγια και ανηκω στην εκκλησια, και ο Μπους θα λεει θα εξοντωσουμε τους τρομοκρατες του Ιρακ και της Σερβιας και θα ανηκει στην Εκκλησια.

    Η εκκλησια δεν μπορει να γινει ο φουρνος του Νασραντιν Χοτζα για να ικανοποιει το βιτσιο του καθενος. Πρεπει να εχει θεση διαχρονικη, αναλοιωτη, αντικειμενικη και απολυτη (δεν μιλαω για το κατ’ οικονομια) και ΟΣΤΙΣ θελει να την ακολουθησει.

    Με το να χαϊδευεις τα αυτια του αλλου δεν τον σωζεις παντα.

    Οσο για το Συμβολο Συμβιωσης η αντιρησή μου ειναι στο οτι αποτελει καρικατουρα του γαμου. Θα προτιμουσα να προστατευει το κρατος τις ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ελευθερες σχεσεις και οποια παιδια προερχονται απο αυτες χωρις καμμια απολυτως τελετη και συμβολαιο. Εξ αλλου η ενοιες πορνεια, μοιχεια, προγαμιαιες και εξωγαμιαιες σχεσεις ειναι εννοιες που εχουν να κανουν με την θρησκευτικη ηθικη. Χωρις Θεο τα παντα επιτρεπονται.

    Αν λοιπον καποιοι επιθυμουν να αρνηθουν το Χριστο, την ηθικη του γαμου ως συντηριτισμο και επιθυμουν την σεξουαλικη επελευθερωση ας το κανουν ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΑ.

    Υπαρχει μια ΛΕΠΤΟΤΑΤΗ διαφορα που αλλαζει ΑΠΕΙΡΩΣ τα δεδομενα.
    Αυτος που συζει με καποιαν ή καποιον, ή ακομα ακομα ποτε με τη μια και ποτε με την αλλη, ή ακομα ακομα και ο ομοφυλοφιλος, ειναι ενας ανθρωπος σε πτωση οπως ΟΛΟΙ μας. Αυτος ως αμαρτωλος βεβαιως και εχει θεση στην Εκκλησια διοτι απλά ειναι σε πτωση. Αυτος ομως που επιλεγει ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ να ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΣΕΙ την πτωση του, να ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙ την αμαρτια του και να την κανει και κοινωνικα αποδεχτη δεν παριστανει τον αμαρτωλο. Παριστανει τον ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟ.

    Βεβαιως αν θελουν ας το κανουν αλλα σε μια κοινωνια που ζουμε ολοι μαζι, οι Χριστιανοι δεν πρεπει να εκφρασουν την αντιθετη άποψη και η Εκκλησια να φερει προ των ευθυνων τους αυτους που την αρνοιυνται; Διοτι για μερικους, η σιωπηρη αποδοχη σημαινει αυτοματως και ΗΘΙΚΗ ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ η οποία με τον α ή β τροπο θα ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ κοινωνικα ΚΑΙ στα παιδια των χριστιανων.

    Νικος

  7. tsouknida

    @ Νίκος Κ
    Οκ, δεν μπορεί να γίνει ο ναστραντίν χότζας, κανείς δεν το είπε αυτό, αλλά δεν μπορεί να μείνει στήλη άλατος.
    Αλήθεια, ας δούμε από αυτούς που συνεχίζουν να εκκλησιάζονται, πόσοι από αυτούς συνεχίζουν να πιστεύουν (πρόσεξε) ότι κάθε σχέση εκτός του θρησκευτικού γάμου, είναι πορνεία (ακόμα και με την θρησκευτική σημασία της λέξης). Επίσης πορνική σχέση δεν μπορεί να υπάρχει και μέσα στον “ευλογημένο” θρησκευτικό γάμο;
    Η Έκκλησία δεν μπορεί να μεταβάλει τον στόχο της.
    Και οι λέξεις δεν σώζουν.

  8. Nikosk

    Tsouknida
    Δεν διαφωνουμε καθολου επί τουτου. Και μαλιστα με αφρορμη το σύμφωνο συμβιωσης βγηκαμε όλοι και φωναζουμε εκφραζοντες αυτα που θελουμε να πουμε και που σκεφτομαστε και δεν τολμαμε να τα εκκφρασουμε. Δηλαδη τον ΠΛΗΡΗ αποπροσανατολισμό της ποιμαντικης της Εκκλησιας από το αντικειμενο της διακονιας της που θα έπρεπε να ειναι οι άπαντες, ακομα και αυτοι που την απορρίπτουν.

    Αν ποτε τεθει λοιπον θεμα γενικοτερου προβληματισμου για την ποιμαντικη της εκκλησιας σε διαβεβαιω πως μπορω να γεμισω μονος 3- 4 blog με προσωπικα αρνητικα περιστατικα και βιωματα.

    Αυτο που θεωρω ομως λαθος ειναι οτι στο ονομα της καθαρσης να πιανομαστε από το ζητημα της συμβιωσης και να πυροβολουμε την συνοδο παραβλεποντας ότι ο πραγματικος εχθρος της Κοινωνιας (και οχι της εκκλησιας) ειναι οι διαφοροι Βαλιανατοι και η ηθικη, ή μαλλον ο αμοραλισμος, ο πανηδονισμος και ο πανσεξισμος που θελουν να εισαγαγουν σαν μια απολυτως φυσιολογικη και κοινωνικα αποδεκτη κατασταση.

    Ε οχι και να παίρνουμε εμμεσως πλην σαφως το μερος του Βαλιανατου επειδή θελουμε να τα σουρουμε στον Αμβροσιο. Δεν υπαρχει και ο ορθος δρομος;

  9. ardalion Post author

    Αγαπητέ Νίκο,
    Διάβασα με προσοχή τα γραφόμενά σου και σου απαντώ, όπως βλέπω εγώ τα πράγματα.
    Κανείς δεν πυροβολεί τη σύνοδο. Ευτυχώς, όμως, μπορούμε να πούμε τι σκεφτόμαστε όταν η σύνοδος παρεμβαίνει στην καθημερινότητά μας και αντί να ερμηνεύσει τα πράγματα καταλήγει σε παλληκαρισμούς και απειλές (βλ. σχετ. Tsouknida). Το βασικό μου ερώτημα διαρκώς, όσο διάβαζα το κείμενό σου ήταν ποιους θεωρείς εντός και ποιους θεωρείς εκτός Εκκλησίας. Ποια δηλαδή κριτήρια θέτεις. Κι ακόμα: Ποιος άραγε είναι ο ορθός δρόμος που γράφεις στο τελευταίο σου κείμενο; η υπεράσπιση ενός ιεράρχη (Αμβροσίου) και η καταδίκη κάποιου που περιγράφει κοινωνιολογικά μια κατάσταση (Βαλλιανάτου);

    Νιώθω ότι έχεις μπει σε ένα παιχνίδι δεοντολογιών που προξενεί κυρίως ενοχές. Δείχνεις να νοιάζεσαι για κάτι που μπορεί να συμβεί στην εκκλησία και στην κοινωνία, όπως με το σύμφωνο συμβίωσης, που θα τη βλάψει, αφού υποθέτεις ότι θα νομιμοποιήσει κάτι λάθος.

    Ωστόσο, η αναφορά σου μάλλον είναι για μια θρησκεία που είναι ακόμη ερωμένη του κράτους, και εδώ είναι η διαφορά μου. Ο Χριστός καταργεί τη θρησκεία και όμως οι άνθρωποι στο όνομά του έχουν ξανακτίσει μια ιδρυματική θρησκεία, με νόρμες και κανόνες. Και αναρωτιέται κανείς ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΟΛΗ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΥΡΑΝΝΙΑ ΤΗΣ «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»…

    Ζούμε σε μια εποχή μεταβάσεων και κυρίως σε μια φάση που δεν αποδέχεται αυθεντίες δεσποτικές και αλήθειες που επιβάλλονται. Αυτό είναι καταπληκτικό εφόσον προτεραιότητα είναι η ελευθερία και όχι ο καταναγκασμός. Τούτο αναφορικά με την Εκκλησία σημαίνει ότι προσέρχομαι ελεύθερα σε κάτι. Από την άλλη σημαίνει ότι Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΕΞΟΥΣΙΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ. Προσωπικά δεν με αφορά αυτός ο μηχανισμός που συντηρεί ένα σύστημα αστυνομικού χαρακτήρα. Και δεν με αφορά η ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΣΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΘΕΟΣ!

    Με ρωτάς για την αλήθεια τη δογματική και την ηθική εάν είναι διαχρονικά. Η αλήθεια της Εκκλησίας παραμένει η ίδια. Αυτό που αλλάζει είναι η ερμηνεία των δογμάτων, όπου υπάρχουν δύο θεωρήσεις:
    1) ΕΓΩΙΣΤΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ: βλέπω την Εκκλησία ως γεγονός που μπαίνω μέσα για να βελτιωθώ, να γίνω πιο ηθικός και να δικαιωθώ ατομικά
    2) ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ-ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ: δέχομαι μια πρόσκληση σε σχέση, με κάθε διακινδύνευση αυτής της σχέσης.

    Στην πρώτη περίπτωση μιλάμε μάλλον για μια ιδεολογία και ένα καθηκοντολόγιο που εξυπηρετεί την καθημερινότητα και με έναν θεό τιμωρό. Στη δεύτερη εμπλεκόμαστε σε ένα οντολογικό γεγονός, όπου ο ίδιος ο θεός ζητά να σχετιστεί! Πρώτος!. Εσύ, εγώ, οι άνθρωποι ακολουθούμε…

    Έτσι, όταν ερμηνευθεί η Εκκλησία σαν κάτι που αφορά αποκλειστικά το παρόν φορτίζεται με συναίσθημα, νομικισμό, εθνικισμό και μεσσιανισμό. Επιδιώκει την ομοιομορφία, τους εξωτερικούς τύπους, λατρεύει τη στολή και μπορεί να καταλήξει σε σωματειακή μορφή, αφού προέχουν ιδέες και όχι προσωπικές σχέσεις. Προϊόν αυτής της ερμηνείας είναι και η ΑΓΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, που διακρίνεται για την εξαιρετική εξωτερική της εικόνα, αλλά από μέσα ο πόνος είναι αβάσταχτος…. Δεν είμαστε μακριά από τον ευσεβισμό και τον πουριτανισμό. Εμείς και οι άλλοι.

    Στην άλλη προοπτική η Εκκλησία είναι κάτι ζητούμενο και όχι βεβαιότητα. Θέλει περισσότερο να ενώσει διαφορετικότητες «εις ενότητα πάντας εκάλεσε». Τώρα η οικουμενικότητα έχει νόημα και όχι η ταύτιση με κρατικά μορφώματα. Εδώ δεν επιβάλλονται ποινές, και μάλλον είναι ένα ξεβόλεμα από αυτονόητα. Προέχει η έννοια της διακονίας και όχι της ηγεσίας. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΠΛΥΝΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ. Προηγείται ο σεβασμός του προσώπου και όχι ο εξευτελισμός του ετέρου.

    Ο χριστιανικός γάμος και η τελετουργία του δεν υπήρξε ποτέ μαγική πράξη που ενώνει δια βίου τα ανδρόγυνα. Εάν ήταν έτσι δεν θα υπήρχε ούτε ένα διαζύγιο. Και ούτε θα περνούσε την κρίση που περνάει στον δυτικό κόσμο (βλ. σχετ. σχόλιο ppanos). Ούτε είναι αυτοσκοπός. Τελικά, η Εκκλησία που νιώθει τόση ανησυχία για το σύμφωνο διαβίωσης δείχνει να πιστεύει πιο πολύ στον εαυτό της παρά στον Χριστό. Όπως και στην περίπτωση του πολιτικού γάμου Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΟΦΕΙΛΕ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ, εφόσον με αυτό ρυθμίζονται θέματα που απαλύνουν τον ανθρώπινο πόνο.

    Οι γάμοι που αρνούνται τον Χριστό δεν είναι όσοι γάμοι αρνούνται το μυστήριο του γάμου. Είναι όσοι γάμοι βλέπουν τον άλλο σαν αντικείμενο και είναι ανάπηροι να κτίσουν σχέση. Επιστρέφουμε πάλι στο υπαρξιακό γεγονός. Αμφισβητώ ότι ο θεός είναι παρών μόνο σε κάθε σχέση που έχει ευλογηθεί από την χριστιανική εκκλησία. Σκέψου: κάθε γάμος εκτός ορθοδόξου θρησκείας είναι λάθος; αίρεση; αμἀρτημα; και αναφέρομαι σε άλλα θρησκευτικά συστήματα.

    Ο μικροαστισμός ελλοχεύει σε κάθε μας κίνηση και έχει αποθεωθεί στο παραμύθι του γάμου. Μην κλείνουμε τα μάτια μας στις εξελίξεις. Προσωπικά, δεν βλέπω απαξιωτικά πολιτειακές ρυθμίσεις σχέσεων ούτε ως κακέκτυπα του γάμου. Σε όλα αυτά βλέπω προσπάθειες κοινωνικής μέριμνας και πρόνοιας. Δηλαδή ανακούφιση.

    Ξαναλέω περίμενα ότι η Εκκλησία εάν λειτουργούσε ως όντως Εκκλησία και όχι ως κατεστημένος διοικητικός μηχανισμός θα μπορούσε να πρωτοπορούσε εάν η ίδια πρώτη έκανε την εισήγησή τους. Επομένως η Εκκλησία εάν λειτουργεί ως χωροφύλακας μιας ηθικής που βλέπει σε αυτούς που θεωρεί διαφορετικούς το κακό τὀτε τους καταδικάζει. Εάν όμως η Εκκλησία λειτουργεί ως σχέση θα τους προσφέρει ό,τι καλύτερο διαθέτει γιατί ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ! Η Εκκλησία είναι ΚΙΝΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΜΠΡΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ ΑΓΑΠΗ. Προσφέρεται τρόπος ζωής και όχι καταδικαστική απόφαση…. Και πάνω από όλα: Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΟΛΟΔΟΧΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.

    Αγαπητέ Νίκο,

    Αυτό που οδηγεί στον θάνατο είναι η φιλαυτία μας και η αδυναμία μας να ερωτευτούμε και να αγαπήσουμε. Η ανικανότητα να μοιραστούμε. Το ανικανοποίητο και η έλλειψη χαράς. Εάν η Ανάσταση δεν δίνει χαρά και ελπίδα για το αύριο…

  10. Nikosk

    Αρδαλιων,

    Ο θρησκευτικος γαμος δεν αποτελει βεβαιως εγγυηση επιτυχιας ουτε βεβαιως μια μαγικη τελετη. Ομως τα λογια του Παυλου που στην ουσια απορριπτουν ακομα και το δευτερο γαμο (παρ εκτος συγκεκριμενων περιτπωσεων) θεωρωντας τον μοιχεια ειναι σαφη. Δεν νομιζω να αφηνουν περιθωρια παραλληλων ερμηνειων.

    Επισης μια από τις 10 εντολες, το ου μοιχευσεις, με την εννοια που ολοι καταλαβαινουμε (γιατι υπαρχει μια ταση να δινουμε τελευταιως σε ολες τις λεξεις πολλες ερμηνειες με αποτελεσμα να μην μπορουμε στο τελος να συνενοηθουμε) για μενα αποδεικνυει οτι ο γαμος ειναι κατι το απολυτως ιερο και οτιδηποτε αλλο εκτος του ανιερο. (ΑΛΛΟ τωρα εαν ο Χριστος δια της Εκκλησιας εχει την δυναμη και τη θεληση να συγχωρει και την μοιχαλιδα υπο την προύποθεση της αυτογνωσιας και της μετανοιας ακομα και 70 φορες το 7).

    Αν δεχθουμε μια πιο light ερμηνεια τη μοιχειας τοτε δεν θα ισχυει και καμμια αλλα απο τις υπολοιπες 9 εντολες. Θα τα κανουμε ολα light. Καταλυονται τα παντα στο ονομα της αγαπης ενω π.χ. εγω σαν πατερας τουλαχιστον γινομαι ενιοτε αυστηρος επειδη αγαπω τα παιδια μου. Προφανως οι γονεις που δεν ενδιαφερονται για τις επιδοσεις των παιδων τους στο σχολειο ή το ποτε γυριζουν στο σπιτι ή με ποιους κανουν παρεα (μεταφορικα τα λεω ολα αυτα) δεν το κανουν απο αγαπη αλλα απο αδιαφορια. Και αυτος που δεν παντρευεται τον αλλο ανθρωπο ουτε με πολιτικο γαμο αδυνατω να δεχθω πως το κανει απο ΑΓΑΠΗ.

    Δεν μπορω να φτασω στο σημειο να πιστευω οτι ο Θεος από την αγαπη του δεν θα κρινει τους αδικους, θα συγωρησει τους παντες ή να υιοθετησω την θεολογια των μαρτυρων του Ιαχωβα που λεει οτι ο Θεος επειδη αγαπα θα εξαφανισει τους πονηρους και θα αναστησει μονο τους δικαιους. Οι πονηροι μονοι τους επελεξαν να ειναι πονηροι και θα υποστουν τις συνεπειες της πονηριας τους. Θα αυτοκαταδικαστουν μενοντας σε ενα κοσμο που εκεινοι επελεξαν να ζουν. Εμεις αν τους αγαπαμε θα πρπει να τους προειδοποιησουμε οτι η επιλογη τους ειναι ΘΑΝΑΤΟΣ, οπως η ΔΕΗ βαζει αντιστοιχα σηματα σε μοναδες υψηλης τασης από ενδιαφερον οχι από απανθρωπια.

    Ετσι οταν καποιος δεν επιλεγει το θρησκευτικο γαμο ουτε τον ΠΟΛΙΤΙΚΟ αλλα επιλεγει την θεσμοθετηση της μη θεσμοθετησης και την κατοχυρωση της μη κατοχυρωσης με το συμφωνο συμβιωσης, για μενα ειναι ξεκαθαρο οτι τα κινητρα μιας τετοιας επιλογης μπορει να ειναι ΜΟΝΟ και ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ εκ του πονηρου. Προδιδει ατομο που κανει αυτην την επιλογη απο ατομικισμο. Το βολευομαι προσωρινα προβλεποντας το μπορω νσ την κανω με ελαφρα πηδηματακια ανα πασα στιγμη, την κανω Λουης ανεξοδα, τρωω την περιουσια του γερου και τη συνταξη της γριας, ζω εναν εκφυλο ερωτα κλπ δεν νομιζω να εμπεριεχουν αγαπη παρα μονο ως εξαιρεσεις. Ξαναλεω οτι για τους μη πιστευοντες υπαρχει ο πολιτικος γαμος. Πως μπορει η πολιτεια να αυτοαναιρειται και να θεωρει τον μη γαμο ως γαμο.

    Και ηθικα και εκκλησιαστικα ελπιζω βέβαια να καταλαβεις την ΤΕΡΑΣΤΙΑ διαφορα του συμβιωνω πραγματικα ελευθερα με το δεσμευομαι οτι συμβιωνω ελευθερα. Κατ αρχην ειναι σχημα οξυμωρο και παραλογισμος.

    Δευτερον δε, ειναι αλλο το μοιχευσα, πηγα με μια αλλη γυναικα και μετανοιωσα, απατησα τη γυναικα μου επειδη ειναι μια σκυλα και τι να εκανα, ή απατησα την γυναικα μου επειδη δεν μου καθοτανε ή απατησα την γυναικα μου επειδη επεσα σαν ανθρωπος και ειναι αλλο να ΚΑΜΑΡΩΝΩ για αυτο και παω στο συμβολαιογραφο χωρις αιδω να αναγνωρισω την ερωμενη μου ως Παλακιδα (αν το κρατος μου εδινε αυτη την ευκαιρια). Κι ενδεχομενως να εχω και παραλληλες γκομενες.
    Στην πρωτη περιπτωση ειναι μια ανθρωπινη αδυναμια η δευτερη ειναι απανθρωπια. Ειναι ο καθαγιασμος της πτωσης και η αλλαζονικη κοινωνικη αποδοχη του.

    Σου αναφερω δε οτι χθες βρεθηκα με ζευγαρι παλιων συμφοιτητων μου που παντρευτηκαν πριν 20 χρονια με πολιτκο γαμο οι οποίοι ειναι ΚΑΘΕΤΑ αντιθετοι με την ελευθερη συμβιωση ως νομοθετικη πραξη. Τα περι επιλυσης νομικων προβληματων δε ειναι εντελως ανυποστατα και ψευδη και τελικα κανουν την θεσμοθετηση του Συμφωνου ακομα πιο ύποπτη.

    Κατ αρχην ο πολιτικος γαμος καλυπτει ΚΑΘΕ περιπτωση εκτος εκκλησιας. Αρα το Συμφωνο λειτουργει ανταγωνιστικα προς τον πολτικο γαμο κατα κυριον λογο. Επι πλεον μια λεπτομερεια που θαφτηκε επιμελως απο τα ΜΜΕ. Η φιλη μου εργαζεται ως προίσταμενη σε ιατρικο κεντρο εξωσωματικης γονιμοποιησης και θεραπειας της στειροτητας.
    Ε λοιπον οι υφισταμενοι νομοι καλυπτουν αυτη τη στιγμη ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Υπαρχουν συμβολαιογραφικες πραξεις που καλυπτουν, μητροτητα απο συμβιωση ακομα και ανευ αυτης, δικαιωματα παιδιων κλπ.
    Το Συμφωνο συμβιωσης δεν εχει να προσθεσει καμμια επι πλεον μεριμνα και προνοια. Ειναι ενα νομοθετικο εκτρωμα που φωτογραφικα προωθει ενα συγκεκριμενο πραγμα, που δεν καλυπτεται κυριως ΗΘΙΚΑ και λιγοτερο νομικα. Την συμβιωση μεταξυ ομοφυλοφιλων εν ειδη γαμου καρικατουρας. Μια κουτοπονηρη μεθοδολογια. Οποτε ολα τα αλλα τζαμπα τα συζηταμε.

    Στην ουσια ενας νομος απαξιωνει η καταξιωνει ηθικα μια πραξη. Η ελευθερη διακινηση ναρκωτικων προφανως και τα καταξιωνει στην κοινωνια. Η μη διωξη της παιδικης πορνογραφιας το ιδιο. Το συμβολο ελευθερης Συμβιωσης αυτο που στην ουσια κανει ειναι οτι την αποδεχεται πρωταρχικα ΗΘΙΚΑ πραγμα που δεν μπορει να γινει θεση της εκκλησιας. Οχι μονο της Ορθοδοξης εκκλησιας. Βρες μου εσυ μια θρησκεια που ο μη γαμος να ειναι γαμος. Μεχρι και στο Ισλαμ μπορεις να εχεις οσες γυναικες θελεις αλλα ΑΦΟΥ τις παντρευτεις.

    Ο δε γαμος των ομοφυλοφιλων καθιστα την ομοφυλοφιλια οχι μια ελευθερη ερωτικη επιλογη καποιων ανθρωπων (αυτην την κανουν ετσι και αλλιως) αλλα μια φυσιολογικη επιλογη μεταξυ των μελλοντικων γενεων το ιδιο αθωα με το εμενα μου αρεσουν οι ξανθιες του αλλου οι μελαχροινες, εμενα οι ζουμερες εσενα οι αδυνατες. Σημερα γινεται αποδεκτη η ομοφυλοφιλια (όπως επι Νερωνα) αυριο η παιδεραστια (οπως τωρα στην Ολλανδια) και μεθαυριο ο γονιος που θα αντιδρα στον καθε εκφυλο που προσπαθει να μυησει το παιδι του στο παθος αυτο θα ΔΙΩΚΕΤΑΙ ποινικα για ρατσισμο και διακρισεις όπως διώκεται σημερα στην Αμερικη οποιος τολμησει να πει μια κακη κουβεντα κατα του Εβραικου λομπυ το οποιο σημερα ελεγχει ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Ειναι τρομερο. Αν πεις μια κακη κουβεντα για τους Ιρανους δεν τρεχει καστανο αν πεις κακη κουβεντα για τους Εβραιους πας φυλακη.

    Ο δε Βαλιανατος προφανως και δεν ειναι αυτο που θελει να φαινεται. Κανει μπαμ. Αλλο ειναι να διαμαρτυρεται για αστυνομοκρατια ο αναρχικος των εξαρχειων και αλλο ο νονος της γειτονιας. Ο Βαλιανατος ειναι ο νονος του αμοραλισμου, του σεξισμου, του πανηδονισμου, της λαγνειας. Εχει αναλαβει ως επιχειρηματιας του σεξισμου και του gayσμου εργολαβικα την προωθηση των συμφεροντων του. Δεν μπορω να φανταστω οτι ενας διοργανωτης φεστιβαλ πορνο μπορει να εχει καν ηθικη. Αυτοακυρωνεται. Ειναι σαν να δινουμε βημα στον χιτλερ.

    Αλλα και κοινωνιολογικα αν τον ακουσουμε α) ποιος του δινει το δικαιωμα να αντιπροσωπευει τους ομοφυλοφιλους και οπως αυτος νομιζει. Δηλαδη ολοι οι ομοφυλοφιλοι συμφωνουν μαζι του; Αυτοι που ξερω εγω γιατι δεν συμφωνουν;
    και β) μπορει να βγαινει ο καθενας με την ταμπελα “εκπροσωπος ετεροφυλοφιλων Ελλαδος”. Δηλαδη εαν εβγαινε με αυτο τον τιτλο ο Αδωνις Γεωργιαδης θα καλυπτε και εσενα; (αν εισαι ετεροφυλοφιλος). Ο Βαλιανατος ειναι ενα εμπαθες φασιστομουτρο χωρια απο ολα τα αλλα.
    Αλλα ουτε η περιγραφη μιας καταστασης (οπως γραφεις) την δικαιωνει κιολας. Διαφορετικα επρεπε να αποδεχτουμε και το απαρχαιντ.

    Αμβριοσιος vs Βαλιανατος; Νομιζω πως ειναι απαραδεκτο και να το σκεφτομαστε. Εξ αλλου ο Αμβροσιος ειναι περιθωριοποιημενος και ως εκ τουτου μη επικινδυνος. Ο επικινδυνος ειναι αυτος που απο περιθωριο θα καταστει σημερα κοινωνικα αποδεκτος και μεθαυριο ΚΑΝΟΝΑΣ. Οπως εχει ηδη γινει στην τεχνη και στην show biz. Η δεν το χεις παρει ακομα χαμπαρι;

  11. ardalion Post author

    Καταστροφολογείς! Το έχεις πάρει χαμπάρι; Εισέρχεσαι σε ποιμαντικά θέματα που δεν είμαι αρμόδιος να σου απαντήσω. Και μετά; Καταλαβαίνω ότι το κάθε τι θέλει διάκριση. Το θέμα για μένα ότι έχει χαθεί η αξιοπιστία της ορθόδοξης εκκλησίας και η σωτηρία της είναι η αυτοκριτική της. Τα πάντα χρειάζονται επαναδιατυπώσεις. Χρειάζεται έμπνευση και πρωτοτυπία για να μιλήσει κανείς ακόμη και για τις θέσεις της Γραφής.

    Υπάρχει ένα αίσθημα φόβου αδικίας στα λεγόμενά σου. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορείς να δεχτείς ότι ο Θεός επειδή είναι αγάπη δεν μπορεί να επιτρέψει την τιμωρία κανενός πλάσματός του. Άρα ποια είναι η αξία της πίστης σου και των αγώνων σου, των στερήσεων και τόσων άλλων που περιγράφεις στα κείμενά σου… Μήπως τελικά αισθάνεσαι ότι δεν ζεις όπως θά ήθελες να ζεις αλλά πιέζεσαι, συμμορφώνεσαι σε κάτι, όπως οι «ηλίθιοι χριστιανοί» που μόνο αυτοί ενδέχεται να κριθούν; Μήπως εύχεσαι την τιμωρία των άλλων, ασφαλιζόμενος πίσω από αυτό που θεωρείς εσύ ως ηθική; Όλος αυτός ο φόβος έχεις σκεφτεί μήπως είναι φόβος για σένα; Δεν στο παίζω ψυχολόγος, αλλά αναρωτιέμαι προς τι όλη αυτή η μανία; Και η σκληροκαρδία; Η αγάπη έξω βάλλει τον φόβο.

    Σύμφωνα με τα λεγόμενά σου η κοινωνία κινδυνεύει από την ανηθικότητα.
    Την ερωτική ανηθικότητα και παρεκτροπή. Από τη νομιμοποίηση όσων είναι στο περιθώριο, που πρόκειται μελλοντικά να γίνει ο κανόνας!

    Δεν συμμερίζομαι αυτή την ανησυχία σου. Μου θυμίζει όσα έλεγαν για τις γυναίκες όταν επρόκειτο να νομοθετηθεί η ψήφος τους ή για την πνευματική κατωτερώτητα των μαύρων. Αυτό που ξέρω είναι ότι όταν υπάρχει αμοιβαία συναίνεση μεταξύ ενηλίκων να είναι σύντροφοι, να ζουν μαζί και να πορεύονται, ανεξάρτητα σεξουαλικής προτίμησης, δεν υπάρχει νόμος που να το απαγορεύει. Αλλά δεν υπάρχει, πλέον, ούτε και ιατρική ταμπέλα προβλήματος για συγκεκριμένους ερωτικούς προσανατολισμούς.

    Επιπλέον ανησυχείς ότι ενδεχόμενη νομιμοποίηση των ναρκωτικών τα καταξιώνει. Αν δεν αποφορτιστούν τα ναρκωτικά από την υποκουλτούρα που τα συνοδεύει και δεν περάσουν στα νοσοκομεία ώστε να δίνονται ως ουσίες σε όσους τα χρειάζονται (με κατάλληλη υποστήριξη κλπ) θα συνεχίζουν να βρίσκονται μέσα στο μύθο και έναν τρόπο ζωής πολύ συγκεριμένο. Αλλιώς ας τα αφήσουμε παράνομα να πλουτίζουν οι έμποροι, να συντηρούνται και να γιγαντώνονται τα κυκλώματα διακίνησης, και τελικά να πεθαίνουν ανυπεράσπιστα παιδιά που ψάχνουν νοήματα ζωής.

    Βλέπω γύρω μου ότι η ελληνική κοινωνία είναι αυτή τη στιγμή μια ανοικτή πολυμορφική και πολυεθνική κοινωνία και όχι μια θεοκρατία. Άρα, η εκκλησία εάν θέλει να έχει λόγο μέσα σε αυτή την κοινωνία οφείλει να διαλεχθεί και όχι να πετροβολεί τον κόσμο. ΝΑ ΔΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΤΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΦΑΝΤΑΣΙΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΔΗΘΕΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΤΗΣ (κληρικοί ή λαϊκοί). Και πραγματικά σκέφτομαι πώς μπορεί να ζητά μια εκκλησία που πρεσβεύει το ΕΡΧΟΥ ΚΑΙ ΙΔΕ, δηλαδή μια ελεύθερη προσωπική επιλογή τα δεκανίκια του κράτους;

    Η Εκκλησία θα ήταν εξόχως πολιτική εάν απέβαλε τον δημοσιοϋπαλληλικό χαρακτήρα που έχει σήμερα. Δεν σώζεται κάτι εάν βγει ο αρχιεπίσκοπος στην πολιτική επικαιρότητα και αντιπαρατεθεί ως εθνοσωτήρας. Η Εκκλησία έχει λόγο μόνο ως παρουσία ενός μηνύματος υπέρβασης του κακού, ως ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ΖΩΗΣ.

    Αυτό σημαίνει ότι καταγγέλει αδικία, εκμετάλλευση, βρίσκεται κοντά στη φτώχια, στις ανάγκες του λαού και δεν εξαντλείται σε φιλανθρωπικές καλές πράξεις. Μόνο που αυτή είναι ΜΙΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Μια παραμορφωμένη «ακίνδυνη» (επικίνδυνη για όσους νέους ταλαιπωρούνται με ενοχές και συγκρούσεις) εκδοχή της είναι ο ηθικισμός και η καταδίκη συμπεριφορών που είναι εύκολο να καταδικαστούν: μοιχεία, πολιτικός γάμος, σύμφωνο συμβίωσης. Πουθενά όμως λόγος για ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΙΣΜΟΥ, ΤΗΣ ΧΛΙΔΗΣ, ΤΗΣ ΥΠΕΡΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ, δηλαδή της ζωής που ζουν τα ίδια τα μέλη της και ενδεχομένως εκείνοι που μιλούν περί ηθικής. Το μεγάλο παράδειγμα προς αποφυγή είναι ο Λάζαρος που νοιαζόταν για τον εαυτούλη του. Και μη ξεχνάμε ποιος περνάει ποιο εύκολα από την τρύπα μιας βελόνας…

    Η εκκλησία οφείλει να πείσει την κοινωνία για την αναγκαιότητα της πίστης και όχι να εκβιάζει την πολιτεία με απειλές περί καταστροφής των πάντων, επιτυγχάνοντας έτσι τη γελοιοποίηση όσων μιλούν μια ξύλινη παρωχημένη γλώσσα…

    Και στη σωστή κατεύθυνση πιστεύω ότι βρίσκεται ο Ιερώνυμος με την έως τώρα παρουσία του: ήρεμος, χωρίς να δραματοποιεί τις καταστάσεις, παίρνει θέση σεβόμενος την ετερότητα.

    Θα ήθελα επίσης να παρακαλέσω εάν δεν υπάρχουν στοιχεία να μη δίνονται πληροφορίες που μπορεί να μην είναι απόλυτα ακριβείς, με αποτέλεσμα την παραπληροφόρηση των αναγνωστών, και αναφέρομαι στα όσα γράφεις περί νομιμοποιήσεως της παιδεραστίας στην Ολλανδία.

    Αναρωτιέμαι τι σκέφτεσαι όταν ακούς στη Λειτουργία της Ανάστασης εκείνο το καταπληκτικό: «νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες»…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s