Απογοήτευση hi tech από το ΑΩ με την Αγγελική Στελλάτου

Στο κέντρο της οθόνης του Παλλάς ένα γιγαντιαίο βιβλίο αρχίζει να ξεφυλλίζεται. Είναι το βιβλίο του θεού-σκηνοθέτη ή απλώς το σενάριο της παράστασης ΑΩ που πολυδιαφημίστηκε ως ζωντανό σινεμά;

Η έμπνευση (σύλληψη, χορογραφία, σκηνοθεσία: Ash Bulayev) έρχεται από το βιβλίο Η βιβλιοθήκη της Βαβέλ του Jorge Luis Borges (αντιγράφω από το σχετικό promo): «Λέω ότι η Βιβλιοθήκη είναι απέραντη. Η Βιβλιοθήκη είναι το Σύμπαν. Ο στόχος: να βρεθεί ένας Οδηγός, ένας χάρτης. Ο χάρτης της Βιβλιοθήκης. Ένας χάρτης του Σύμπαντος. Ο χάρτης της αναζήτησής μας. Ένας χάρτης σου λέει πού ήσουν, πού βρίσκεσαι, και πού πηγαίνεις – κατά κάποιον τρόπο είναι τρεις χρόνοι σε έναν. Εν τέλει, αναζητούμε αυτόν τον συμπαντικό χάρτη.»

Από τις εξαγγελίες αυτές-κεντρική ιδέα της παράστασης, δυστυχώς, δεν διατυπώθηκε ούτε μία. Να πω ότι στη δισδιάστατη προβολή της ταινίας παρεμβάλλεται θεατρική δράση με τέτοιο τρόπο ώστε σε ορισμένα σημεία της ταινίας ανοίγει ένα παράθυρο και οι τέσσερις (Αγγελική Στελλάτου, Μάξιμος Μουμούρης, Λένα Κιτσοπούλου και Απόστολος Φράγκος) που παίζουν ζωντανά να αναπαριστούν από ἀλλη γωνία αυτό που βλέπουμε κινηματογραφημένο (live-cinema performance).

Από τεχνική άποψη και εκτέλεση των συμμετεχόντων το όλο εγχείρημα υπήρξε αρτιώτατο. Αλλά μέχρι εκεί. Εάν ήταν πτυχιακή εργασία επάνω σε γραφιστικές εφαρμογές θα έπαιρνε άριστα. Είμαι βέβαιος όμως ότι εάν ήταν μια από τις εργασίες αποφοίτου της Σχολής Καλών Τεχνών, σαν installation, θα είχε πολύ περισσότερο βάθος. Εδώ φάνηκε ότι υπερτερεί ο κομπιουτεράς του δραματογράφου. Η τεχνολογία ξεπέρασε τις υπαρξιακές αναζητήσεις του εμπνευστή της παράστασης.

Το πρόβλημα ήταν η υπόθεση και ο ειρμός των σκηνών: πομπώδης θεματική (τρεις χρόνοι), που κατέληγε σε περιγραφές για ζητήματα που αφορούν τους πάντες μέσα σε μια μίνιμαλ σκηνογραφική αισθητική (Λιλή Πεζανού), και με 400 κομπάρσους να υποστηρίζουν το φιλόδοξο όραμα του σκηνοθέτη. Πουθενά όμως δεν υπήρχε η αφήγηση μιας ιστορίας αλλά κυριαρχούσε η αίσθηση του δήθεν. Αλλά και τα θραύσματα που είδαμε δεν ήταν αρκετά για να τεκμηριώσουν στιγμιότυπα αλήθειας.

Τα γκρι χρώματα των κοστουμιών εγγράφησαν στο λευκό κάτω από την εξαιρετική μουσική σύνθεση του Νίκου Κυπουργού. Ωστόσο, αίφνης, και μετά το πρώτο δεκάλεπτο η εικόνα απεδείχθη ιδιαιτέρως άψυχη και υπναγωγός.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s