αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος : «O άγιος Διονύσιος αγιάζει την ώρα που αμαρτάνει. Την ώρα που υποθάλπει έναν εγκληματία.»

[…] Από τις πρώτες μέρες της ζωής της η Εκκλησία ως πιστεύουσα κοινότητα αντιμετώπισε τον πειρασμό της εκνομίκευσης, με την απαίτηση κάποιων χριστιανών να είναι η τήρηση του εβραϊκού Νόμου προϋπόθεση για να ενταχθεί κάποιος στην Εκκλησία. Η Σύνοδος των Αποστόλων απέρριψε τη θέση αυτή που θα σήμαινε θρησκειοποίηση της Εκκλησίας. Έκτοτε, την εκκλησιαστική κοινότητα πειράζει αυτή η τάση. Σε πολλές περιπτώσεις ενδίδει σε αυτή την αλλοτρίωση. Ο Φαρισαίος είναι ο τύπος αυτής της θρησκευτικότητας. Σε τίποτα δεν τον ωφελεί η τήρηση του Νόμου γιατί δεν έχει αγάπη. Η αγάπη, που σημαίνει να ζω σε αναφορά με τους άλλους, είναι τα καλά νέα, το Ευαγγέλιο που μας έφερε ο Χριστός. Αυτή η αγάπη εκδηλώνεται πρωταρχικά με τον εγκεντρισμό του ανθρώπου στην ευχαριστιακή κοινότητα, στον ευχαριστιακό τρόπο ζωής. Τότε ο άνθρωπος είναι που δεν ελπίζει σε τίποτα παρά στο έλεος του Θεού, στο οποίο και παραδίδεται.

Οι αρετές, τα καλά έργα, τα όποια προσόντα μας δεν μας εξασφαλίζουν την ζωή. Την ζωή την εξασφαλίζει –για τη θεολογία μας– μόνο η συμμετοχή στο σώμα του Χριστού, την Εκκλησία. Εμείς πρώτα ως επίσκοποι καλούμαστε να κατανοήσουμε ότι η Εκκλησία δεν είναι ηθικοπλαστικό σχολείο, όπως πολύ συχνά ακούγεται. Η Εκκλησία είναι ο χώρος που προσφέρει και πραγματώνει ένα πλέγμα σχέσεων, μέσα στο οποίο ο άνθρωπος πεθαίνει ως προς το εγώ. Η Εκκλησία υπάρχει όχι για τη βελτίωση ούτε για την ψυχική του υγεία ή την ανάπαυση τόσο, αλλά γι’ αυτό το ίδιο το είναι του ανθρώπου.

Το κριτήριο του κόσμου εστιάζεται σε αυτό που φαίνεται. Το κριτήριο της Εκκλησίας αναφέρεται σε αυτό που είναι ο άνθρωπος, και σε αυτό που καλείται να γίνει στα έσχατα. Δυστυχώς, συχνά δίδεται η εντύπωση πως ο ρόλος της Εκκλησίας είναι πως θα κάνει καλούς ανθρώπους, και τα μυστήρια τα εννοεί ως μέσα ηθικής τελειότητος και αναπαύσεως. Η Εκκλησία απέβαλε σε πολλές περιπτώσεις την κύρια απασχόλησή της που έγκειται στο πως ο άνθρωπος δεν θα πεθάνει. Και όμως, κατά τα ευαγγελικά κείμενα, όλοι οι καθώς πρέπει είναι απορριπτέοι και μακαρίζονται οι ληστές και οι αμαρτωλοί, γιατί σε αυτούς ο Χριστός βρίσκει τη μετάνοια. Ο Άγιος Διονύσιος της Ζακύνθου αγιάζει την ώρα που αμαρτάνει. Την ώρα που υποθάλπει έναν εγκληματία. […]

(απόσπασμα από το κήρυγμα του αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, στον Ι.Ν. Υπαπαντής Καλαμάτας, 23 Μαρτίου 2008, απομ.)
Advertisements

4 thoughts on “αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος : «O άγιος Διονύσιος αγιάζει την ώρα που αμαρτάνει. Την ώρα που υποθάλπει έναν εγκληματία.»

  1. τσουκνίδα

    Η μετάνοια, όπως και ο θάνατος του εγώ, είναι έννοιες που μπορεί δυστυχώς να χρησιμοποιηθούν αμφίσημα.
    Ο π. Ιερώνυμος έχει δίκαιο βέβαιο, ότι το βασικό εργαλείο που δίνει νόημα σε σε όλα είναι η αγάπη.
    Θα έλεγα πάλι όμως κάτι: Η πραγματική αγάπη ξεκινά από τον ίδιο μας τον εαυτό. Αν δεν μπορείς να αγαπήσεις και να συγ-χωρέσεις τον ίδιο σου τον εαυτό, τότε η αγάπη σου θα είναι ελλειματική απέναντι σε όλους, πιστεύω και στον Θεό.

  2. ardalion Post author

    O λόγος είναι του αρχιεπισκόπου. Θα συμφωνήσω μαζί σου. Λες μια πολύ μεγάλη αλήθεια: Η πραγματική αγάπη ξεκινά από τόν ίδιο μας τον εαυτό. Αυτή είναι η βάση. Από κάπου οφείλεις να ξεκινήσεις για να βγεις από το εγώ. Ακριβώς η συμπεριφορά μας προς τους άλλους φανερώνει κυρίως το πώς τα πάμε με εμάς. Πόσο αυτοκαταστροφικοί ή πόσο αυτοσεβασμό διαθέτουμε…

  3. Theoprovlitos

    “Η Εκκλησία είναι ο χώρος που προσφέρει και πραγματώνει ένα πλέγμα σχέσεων, μέσα στο οποίο ο άνθρωπος πεθαίνει ως προς το εγώ.”

    Εμενα αυτο τωρα γιατι μου φαίνεται ΑΠΟΛΥΤΩΣ ηθικοπλαστικο;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s