Τα απωθημένα, η ενοχλητική ανωνυμία των blogs, και η ιδιοτέλεια της επικοινωνίας

Όλο και συχνότερα πέφτω πάνω σε κείμενα των οποίων οι συντάκτες επιτίθενται στην ανωνυμία των blogs. Ένας από αυτούς είναι ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος που επικαλείται τη γραφή του Κωστή Παπαγιώργη για το θέμα («Περιπέτειες του Γύγη»).

Ο Παπαγιώργης παρατηρεί κι αναλύει την κατάσταση με τους ανώνυμους μπλόγκερς, εστιάζει στα φαινόμενα της ασυσοδίας και της καταλαλιάς, και προσπαθεί να τα κατανοήσει μέσα στα συμφραζόμενα των απίστευτων σύγχρονων τεχνολογικών εξελίξεων, ενώ ταυτόχρονα διατυπώνει μιαν αλήθεια, που νομίζω δύσκολα θα αμφισβητηθεί: « Το διαδίκτυο -περίπου σαν επινόηση του Μπόρχες-αποβαίνει τόπος συνάντησης της ανθρωπότητας σε ό,τι ευγενές και απεχθές έχει».

Θα προσέθετα: Και ο καθένας μετέχει σε κάτι ευγενές ή σε κάτι απεχθές εφόσον το επιλέγει. Δεν υπάρχει καμιά μηχανή που σε μεταφέρει στα διαδικτυακά κανάλια. Πληκτρολογείς και μεταφέρεσαι σε αγαπημένες τοποθεσίες ή επισκέπτεσαι σπίτια συγγενών ή και αγνώστων. Ο Νίκος Δήμου τα έχει πει περίφημα το 2006 στο κείμενο «Η γλυκιά αιμομιξία των blogger».  Στην περίπτωση των blogs οι απόψεις δεν επιβάλλονται από τον ανώνυμο συγγραφέα τους. Γιατί περί απόψεων πρόκειται τις περισσότερες φορές. Και φαίνεται, για μένα, ότι αυτό είναι τελικά που ενοχλεί: η διατύπωση άλλων απόψεων που δεν μπορούν να ελεγχθούν από κανένα κέντρο και καμιά διεύθυνση αρχισυνταξίας.

Η δαιμονοποίηση της ανωνυμίας

Από την άλλη πλευρά, έχουμε τη δαιμονοποίηση της ανωνυμίας. Το ότι ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος δεν έχει μπει σε ιστοσελίδες για να «παρατηρήσει μια γόνιμη ανταλλαγή», εννοώντας ουσιαστικό διάλογο δεν σημαίνει ότι το διαδίκτυο είναι ένας απέραντος σκουπιδότοπος με άτομα που κυριαρχούνται από ψυχολογικά προβλήματα. Γιατί αυτό υποστηρίζει στο κείμενο που το επιγράφει «Οφειλές και απωθημένα»: «Ναι, ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του, τον πόνο του και τις αδικίες που έχει υποστεί. Αλλά το μεγάλο μέρος βγάζει τέτοια απωθημένα, που με χολερικό τρόπο καπελώνουν οποιαδήποτε άποψη και δεν αφήνουν περιθώριο για σοβαρή αντιμετώπιση. Μπροστά στον υπολογιστή ακυρώνουν την πρωινή ζωή τους και μεταμορφώνονται σε νυχτερινές μαινάδες, που σφάζουν με την άνεση που τους προσδίδει η ψευδωνυμία τους.»

Είναι περίεργο, αλλά τέτοιες διατυπώσεις έχω διαβάσει από φανατικούς χρήστες του διαδικτύου οι οποίοι βιώνουν σχεδόν ενοχικά την παρουσία τους στον χώρο. Ναί, θα πώ εγώ, υπάρχουν αυτοί που περιγράφει ο Θ.Κ. Προσωπικά με αφήνουν αδιάφορο, αν και δεν με ενοχλεί το να λέει κανείς τον πόνο του. Μερικές φορές μπορεί να έχει κι ενδιαφέρον πλοκής…

Τους χολερικούς τους έχω συναντήσει. Άλλες φορές μου θυμίζουν καταπιεσμένες Αρσακειάδες που κρύβουν ένα ηφαίστειο μέσα τους, κάποτε μου θυμίζουν αριστερίζουσες καθηγήτριες της μεταπολίτευσης που θέλουν να επιβάλουν τη γνώμη τους στους μικροαστούς συναδέλφους τους στον σύλλογο του σχολείου, αλλά μου θυμίζουν και τον παπά που έχει υπό μάλης τον Καζαντζάκη και προσπαθεί να αποδείξει την αθεΐα του!

Κάπου έχω συμμετάσχει σε συζητήσεις φανατισμένων-επιδειξιομανών bloggers, που πολλές φορές ήταν παράλληλοι μονόλογοι. Αλλά σταμάτησα να τους επιτρέπω να υπάρχουν στην καθημερινότητά μου. Και έβαλα στη διαδικτυακή πραγματικότητά μου εκείνους που αναγνωρίζω ως συγγενείς μου, αισθάνομαι ότι έχω να μοιραστώ τις δικές μου ιστορίες, να μάθω από τις δικές τους, να αμφισβητήσω τις απόψεις μου και να φωτιστώ από μοναδικές εμπειρίες που μπορούν να αλλάξουν ζωές… Και δεν με πειράζει αν είναι ανώνυμοι. Με ενδιαφέρει η νοοτροπία τους και εκείνους η δική μου προσέγγιση των πραγμάτων. Με δυο λόγια το κοινό μας συμφέρον είναι η αμοιβαία επικοινωνία. Και τίποτα άλλο. Αυτό απαιτώ να γίνει σεβαστό από τον κάθε ένα ο οποίος κηρυγματικά κουνάει το δάκτυλο από τον άμβωνα της στήλης του για να καταδικάσει με ιερατικό στόμφο τους ανώνυμους bloggers.

Δεν καταλαβαίνω τι εννοεί ο Θ.Κ. όταν γράφει ότι ακυρὠνουν την πρωινή ζωή τους. Ότι είναι άτομα διχασμένα, διπρόσωπα, υποκριτές; Και σφάζουν σαν μαινάδες; Νομίζω ότι τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα και είναι αδικία να τσουβαλιάζονται όλοι οι ανώνυμοι μπλόγκερς χωρίς βάσανο και κυρίως χωρίς σύνεση, διότι εάν ο Θ.Κ. διάβαζε προσεκτικά το κείμενο του Παπαγιώργη θα διέκρινε μια διάθεση αυτοκριτικής, για την συμμετοχή (άρα και ευθύνης) όλων στα δρώμενα.

 

«Οχήματα εκδήλωσης απωθημένων»

Όμως και ο εκδότης του περιδιοκού LIFO έχει εκφράσει τις αντιρρήσεις του καταλήγοντας: «η ανωνυμία στο ίντερνετ ξεκίνησε αγνά και παιχνιδιάρικα, αλλά έχει γίνει κομπλεξική βιοτεχνία τρωκτικών.» (βλ. σχετ. δημοσίευμα: Στάθης Τσαγκαρουσιάνος, «Ανώνυμοι ξανά»).

Άλλος ένας αφορισμός που ρίχνει στην πυρά όσους επιλέγουν να αρθρώσουν έναν λόγο μακριά από ένα ιεραρχημένο σύστημα ενημέρωσης, ελεγκτικό και μέχρι προ τινος μονοπωλιακό.

Tο τρίτο παράδειγμα, το οποίο ήταν και η αφορμή για το σχόλιό μου, έρχεται από μια εφημερίδα. Ο Νίκος Μπακουνάκης στο σχόλιό του θέλοντας να μιλήσει για ένα γνωστό επώνυμο γαλλικό blog, του δημοσιογράφου Πιερ Ασσουλίν, δηλώνει ότι δεν διαβάζει ανώνυμα και ψευδώνυμα blogs επειδή: «Τα περισσότερα δεν είναι τίποτε άλλο παρά οχήματα εκδήλωσης απωθημένων – όσο κι αν θέλω να πιστεύω ότι συμβάλλουν στον πλουραλισμό και στην επικοινωνία.» Τώρα, πώς οδηγείται σε αυτό το συμπέρασμα, εφόσον δεν τα διαβάζει, είναι ένα άλλο θέμα. Ίσως, βέβαια έχει κάνει δειγματοληπτικό έλεγχο… Στα υπέρ του όμως ότι κάπου πιστεύει ότι τα ανώνυμα blogs έχουν και θετικά…

Δεν ξέρω εάν όσοι απαξιώνουν την ανωνυμία στο εν ονόματι της δήθεν αυθαιρεσίας των κακών bloggers αμύνονται κραυγάζοντας γιατί βλέπουν ότι η εξουσία τους σχετικοποιείται, η αυθεντία που πουλάνε να υφίσταται κριτική, ενώ μάλιστα γράφουν σε υποτιθέμενα εναλλακτικά έντυπα τα οποία τελικά είναι υπεύθυνα για τη δημιουργία ενός νέου κατεστημένου που αφορά έναν νεοπλουτίστικο τρόπο διαβίωσης μέσ’ στην καλή χαρά της ευζωίας και του ματεριαλισμού. Αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι ότι η αποδοκιμασία της ανωνυμίας ευλογεί την ποινικοποίηση. Ποιους συμφέρει κάτι τέτοιο;

 

Η ιδιοτέλεια της επικοινωνίας

Για μένα οι bloggers, στην πλειονότητά τους, με όνομα, γνωστό προσωπείο ή ψευδώνυμο εφόσον δεν πληρώνονται και δεν καθοδηγούνται από κάποιο κέντρο εξουσίας, και εφόσον δεν πλασάρουν τη δουλειά τους, είναι χομπίστες που απολαμβάνουν τις νέες μορφές και τα αγαθά της επικοινωνίας.

Γράφουν κυρίως απόψεις, σχολιάζουν με έναν άμεσο ευθύ τρόπο την καθημερινότητά τους, απελευθερωμένοι από τη μάσκα της σοβαροφάνειας, ασυμβίβαστα, με τόλμη που δεν μπορείς να συναντήσεις στα έντυπα, συχνά με μπόλικο συναίσθημα και μια μοναδική αίσθηση του χιούμορ.

Οι διαχειριστές των blogs είναι παιδιά του κόσμου τούτου. Δεν είναι εξωγήινα όντα. Η ποικιλομορφία των ιστοσελίδων όσον αφορά περιεχόμενο και ποιότητα ή το κοινό που απευθύνονται, δεν διαφέρει από ό,τι μπορεί να βρει κανείς στα έντυπα που κυκλοφορούν ελεύθερα ή από τις τηλεοπτικές εκπομπές δημοσιογράφων, δημοσιογραφίσκων, κυριών ή νεαρών που γαργαλίζουν τις αισθήσεις χωρίς αιδώ και εκμεταλλεύονται τον άνθρωπο για να τα οικονομήσουν προβάλλοντας τη σωματική διαφορά ή την πνευματική καχεξία. 

Αυτές τις μέρες κλείνω 4 μήνες σε αυτό το blog. Είναι το πρώτο μου και δημιουργήθηκε σχεδόν φυσικά σε μια στιγμή που βίωνα εμπειρίες που ήθελα να μοιραστώ με τους άλλους, όχι μεϊλικώς, και ήθελα να τις διανθίσω με εικόνα ή ήχο, πιστεύοντας ότι έχουν ενδιαφέρον. Όλα αυτά στο περιθώριο της επαγγελματικής δραστηριότητας αν και κάποια από τα θέματα θα μπορούσαν ενδεχομένως να «πουλήσουν» σε έντυπα. 

  • Τέσσερις μήνες μετά, μου αρέσει να κρίνομαι όχι υπό τη φόρτιση (βλέπε προκατάληψη) του κύρους που φέρει ή δεν φέρει το όνομα. Άρα, επιλέγω σκόπιμα η προσοχή του αναγνώστη να πέφτει στις αξίες και στο ενδιαφέρον του ίδιου του κειμένου.
  • Μου αρέσει να κρίνομαι για τα γραφτά μου που υπηρετούν ενδεχομένως μια ατομική ματαιοδοξία, και που δεν εξαρτώνται από κάποιο άλλο συμφέρον ή ιδιοτέλεια.
  • Μου αρέσει να πειραματίζομαι με τα απωθημένα μου και να βλέπω πόσα αγγίζουν και άλλες ανθρώπινες ψυχές.

Το όνομα στην εφημερίδα φέρει το βάρος μιας αυθεντίας. Το δημοσιογραφικό ιερατείο μπορεί να επαίρεται για τις επιτυχίες του, τις αποκαλύψεις του, για την αλήθεια του. Ας αφήσει ήσυχους τους πλοηγούς του διαδικτύου πάνω στα καραβάκια τους να χαράζουν πορείες, να στήνουν το αυτί τους και να ακούν με τον δικό τους τρόπο τον πόνο ή τη χαρά του συνανθρώπου και έκπληκτοι να αναφωνούν: «ο κόσμος είναι πάντα καινούργιος μπροστά μου…»

10 thoughts on “Τα απωθημένα, η ενοχλητική ανωνυμία των blogs, και η ιδιοτέλεια της επικοινωνίας

  1. Theoprovlitos

    Υπαρχουν δυο ειδων ανωνυμιες. Αυτου που χειριζεται ενα blog και του εκαστοτε συμμετεχοντα.

    Για τους δευτερους τα πραγματα ειαι πιο απλα.
    Ειμαι σαφως κατα της απόλυτης ανωνυμιας τους και για πρακτικους ακομα λογους. Δηλαδη εχω πεσει πανω σε blog οπου στην συζητηση συμμετειχαν ξερω γω 3-4 ανωνυμοι με αποτελεσμα να μην ξερεις ποιος ειναι ποιος. Δηλαδη ας επαιρναν τουλαχιστον καποιο ψευδωνυμο ο καθενας.

    Το οτι δεν παιρνει καποιος ουτε καν ψευδωνυμο μηπως προδιδει και την ψυχολογια του; Αφου και ψευδωνυμο να ειχε παλι ανωνυμος θα ηταν, ιδιαιτερα αν δεν εχει και δικο του blogg και προφιλ για να γινεται παραπομπη. Τι ειναι αυτο που τον εξωθει να παραμεινει ενας… ανώνυμος Ανώνυμος. Τρομος να μην ανακαλυψει κανεις κατι από εναν εαυτο καλα κρυμμενο;

    Τωρα για τους χειριστες, εγω ειμαι λιγο υπερ της ψιλοεπωνυμης γραμμης, Με την εννοια του είτε δεν εχω κατι να κρυψω, ουτε ντρεπομαι γι αυτο που ειμαι, αλλα και εαν εχω κατι να ντραπω να μια καλη ευκαιρια να το εξομολογηθω. Δηλαδη η ανοικτη εξομολογηση λειτουργει και καπως ψυχοθεραπευτικά. Εκτος εαν αυτα που εχω να κρυψω ειναι πραγματικα σκοτεινα οπως για απραδειγμα ρατσιστικες ομαδες, υποπτα κεντρα αποσταθεροποιησης, ερωτικα βιτσια (πχ παιδεραστια) κλπ.

    Στην θεωρια λοιπον ειμαι υπερ της επωνυμιας. Αλλα στην θεωρια όμως. Γιατι στην πραξη ως blogger ουτε μηνος, την ποικιλη ψυχοπαθεια που σερνεται την εχω ανακαλυψει. Και δεν μιλω για τραυματα η απωθημενα ή εστω και πραγματα τα οποια ενδεχομενως καποιος να ηθελε να μοιραστει όπως γραφεις και εσυ. Μιλαω για παραφροσυνη, μιλω για μισος, μιλω για επιθετικη βλακεια, μιλω για σπιλωση προσωπων
    .
    Συνεπως η σχετικη ανωνυμια καλο ειναι να υπαρχει ωστε να με προστατευει από την τρελλα που κουβαλα ο καθενας.

    Οταν δηλαδη υπαρχουν και ψυχοπαθεις οι οποιοι ακομα και απειλουν για καποιες θεσεις σου,η ειναι ετοιμοι να σε εξευτελισουν για αυτο που πιστευεις τοτε η ανωνυμια ειναι απαραιτητη ως αυτοπροστασια.

    Διαφορετικα δεν θα με πειραζε να ξερω ποιος και τι ειναι στην πραγματικοτητα ο Ardalion ακομα και εαν διαφωνουσα 100% με αυτα που γραφεις.

    Εκτος εαν ημουν και εγω ενας επικινδυνος ψυχοπαθης. (μηπως ειμαι και δεν το ξερω; Πείτε μου το με τρόπο)

  2. manitaritoubounou

    Ενδιαφέρουσες οι σκέψεις σας παληκάρια. Βλέπετε ακόμα και η πλειοψηφία των μαθητών του Ιησού, στα δύσκολα κοματια, την ανωνυμία επέλεξαν…

    ΥΓ Πολύ θα ήθελα όμως να μάθω ποιός είναι ποιός ο .. ardalion. Ξέρετ γιατί; Λέω μπας και είναι φίλος ή γνωστός… Εσείς δεν θα θέλατε το ίδιο;

  3. Τσουκνίδα

    εμένα αυτό που με νοιάζει ότι αυτά που γράφει ο Αρντάλιον είναι ωραία. Έστι κι αλλιώς από εδώ μέσα, άλλες σχέσεις (π.χ. να πιούμε ένα καφεδάκι παρέα) είναι ανέφικτες..

  4. underinformation

    Η ανωνυμία ενοχλεί πραγματικά.Αλλα μήπως και στην επώνυμη καθημερινή πραγματικότητα δεν βάζει ο καθένας την μάσκα του για να κυκλοφορήσει τελέσφορα και να πετύχει αυτά που θέλει;
    Ο σκοπός όμως όσων μάχονται την ανωνυμία έναν και μόνον στόχο έχει.
    Γνωρίζοντας με ποιόν έχουν να κάνουν είναι πολύ πιό εύκολο να τον φιμώσουν.
    Η Α-λήθεια -έστω και υποκειμενική-όταν ακούγεται χαλάει την ωραία εικόνα που έχουν δημιουργήσει οι επώνυμοι κατασκευαστές ζώων.

  5. ardalion Post author

    Αγαπητέ Θεοπρόβλητε, ακούγεσαι πολύ ταλαιπωρημένος… πάντως με φώτισες για πράγματα που αγνοούσα και ούτε μπορούσα να σκεφτώ…

    Μανιτάρι, καμιά σύγκριση με τους μαθητές. Αστειεύεσαι.

    Underinformation Θα συμφωνήσω μαζί σου. Και όχι μόνο μια μάσκα, αλλά όσες απαιτεί το 24ωρο και οι ανάγκες του. Το σχόλιο το έγραψα όταν διάβασα πόσο απόλυτοι είναι όσοι καταφέρονται κατά της ανωνυμίας, όταν οι ίδιοι γνωρίζουν ότι μέσα στα δημοσιογραφικά επιτελεία γράφονται κείμενα που δημοσιεύονται ανυπόγραφα ή με ψευδώνυμο. Αλλά φυσικά, σε αυτή την περίπτωση υπάρχει η κάλυψη της επιχείρησης.
    Η υποκειμενικότητα πάντοτε ενοχλούσε… και όφειλε να υποταχθεί σε μια κανονικότητα, σε μια αντικειμενική προσδιορίσιμη αλήθεια. Ευτυχώς, πάντοτε υπήρχε η διαφυγή, η δραπέτευση στην πνευματικότητα, στην απροσιοριστία της τέχνης και στην ομορφιά της σχέσης με κάτι που σε ξεπερνά, που ενεργοποιούσε ευαισθησίες και αφύπνιζε τη συνείδηση.

  6. koutsogiannopoulos

    επιτέλους! να μια γόνιμη άποψη και εξαιρετικά διατυπωμένη
    είναι όμως άποψη με επιχειρήματα, όχι αφορισμός.
    ναι, εξακολουθώ να πιστεύω πως όποιος κρύβει τη ταυτότητα των γραπτών του, διχάζεται ο ίδιος και, ακόμη κι αν δεν έχει “κακό” σκοπό, χάνει το δίκιο του.
    δεν θεωρώ πως τα έχω ψάξει όλα στο διαδίκτυο για να γνωρίζω όποιον γράφει.
    αν πρέπει κι εγώ να παραδεχθώ μια αδυναμία μου, αυτή θα πρέπει να είναι η έλλειψη πληροφόρησης μου.
    τουλάχιστον όμως ξέρετε ποιός είμαι.
    δεν υπάρχουν ιερατεία.
    οι άνθρωποι, δημοσιογράφοι ή μη, συνασπίζονται για να επιβιώσουν.
    συμβαίνει σε όλους μας.
    έτσι δεν είναι;

  7. ardalion Post author

    Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

    Νομίζω ότι ο διχασμός ενός ατόμου είναι πέρα από την γνωστοποίηση της υπογραφής του. Κι αυτός που δεν κρύβει ποιος είναι μπορεί να είναι ένα άτομο που υποφέρει μέσα στις αντιφάσεις του. Ανθρώπινα πράγματα.

    Πάντως, νομίζω ότι η λέξη «ρόλος» περιγράφει καλύτερα από τον όρο «διχασμός» το φαινόμενο της ανωνυμίας των ιστοσελίδων. Επιλέγω να γράφω ανώνυμα ως ένα κομμάτι της δραστηριότητάς μου, και κρίνομαι από το περιεχόμενο και κατά πόσο ο αναγνώστης μου μπορεί κι επικοινωνεί με μένα μέσω των λέξεων. Επιλέγω να δίνω χρόνο, σκέψη και έρευνα χωρίς να πληρώνομαι. Αλλά και χωρίς να δίνω λογαριασμό σε κανένα αφεντικό. Αυτό είναι τρομερά απελευθερωτικό αφού η σοβαροφάνεια ακυρώνεται…

    Χάνει το δίκιο του όποιος προσπαθεί να δικαιωθεί μέσω κραυγών και επιθέσεων χωρίς επιχειρήματα και όταν δεν προσκομίζει κάτι νέο στη συζήτηση. Και κυρίως όταν γενικεύει, αδικώντας.

    Είναι αδύνατον να τα ψάξεις όλα στο διαδίκτυο. Και δεν χρειάζεται. Ο καθένας μιλάει με την εμπειρία του. Αλλά φροντίζει κανείς να μάθει όταν απευθύνεται σε ένα κοινό. Και υπάρχουν πολλές πηγές πληροφόρησης που δίνουν ενδεικτικά στοιχεία. Ψάξιμο χρειάζεται και όχι καχυποψία.

    Καλά κάνουν και συνασπίζονται οι δημοσιογράφοι. Και ο καθένας βρίσκει την οικογένειά του και το σινάφι του. Η εποχή μας ωστόσο δεν σηκώνει την αυθεντία της έγκυρης υπογραφής. Και αυτός είναι ένας από τους λόγους που αναπτύσσεται τόσο πολύ η μπλογκόσφαιρα.

  8. Theoprovlitos

    Ταλαιπωρημενος; Γιατι το λες; Από τα blogs; Προσπαθω πάντα να ανοιξω διαλογο σε blogs ή σε θεσεις με τις οποίες διαφωνω. Αυτο και εννοω σαν διαλογο. Δεν εχει και τοσο νοημα να αναλυεις γιατι συμφωνεις με καποιον.

    Βασικα εκανα διαφορα πειραματα. Υπηρξαν περίοδοι που για αρκετες ημερες εγραφα καποιον αντιλογο σε καποια blogs με τα οποια ηξερα οτι θα διαφωνουσα. Τα συμπερασματα μου ομως ηταν αποκαρδιωτικα. Στην καλυτερη περιπτωση οι χειριστες ηταν στρατευμενοι σε μια ιδεα και κατασκευαζαν ενα απόλυτα προβλεψιμο site μισους. Δεν υπήρχε ουτε μια στο εκατομμυριο περιπτωση να μετακινηθει ο χειριστης από τις θεσεις του. Δεν υπηρξε ποτε διαλογος. Ας πουμε το ενα blog ήταν αθεϊστικό, το αλλο αντιεκκλησιαστικο, το τριτο ομοφυλοφιλικο και το τεταρτο φιλοεβραϊκο και μαλιστα με ανθελληνικες θεσεις.

    Θεωρω λοιπον οτι η ανωνυμια και κυριως η απόκρυψη της ιδιότητας τους καμουφλαρει εναν οργανωμενο μηχανισμο προπαγναδας ως δηθεν άποψη καποιου ιδιωτη. H ιδiότητα του blogger τελικά ειναι “ρολος” οπως λες. Και μοιραια η γενικευση που γραφεις ειναι αναποφευκτη.

    Η αποκαλυψη της ιδιοτητας ή των κινητρων ειναι απολυτως απαραιτητη για να παρει ο αλλος θεση. Αλλιως ειναι δηλαδη να βγαινει μια αριστεριζουσα καλοπληρωμενη δημοσιογραφος της ΕΡΤ και να κανει λογο για ρατσιστικη υστερια οταν μενει ας πουμε στα Μελισσια ή στην Γλυφαδα και η μονη επαφη της με αλλουδαπους ειναι η καλή κυρια από την Ουκρανια που της καθαριζει το σπίτι και αλιως όταν 100 μετρα από το σπίτι σου σκωτωθηκαν προχθες 3 ατομα με πολυβολο και πριν ενα μηνα ενας οδηγος για την προτεραιοτητα στην οδηγηση και ενας μεθυσμενος Πολωνος σου κατουρα την εξωπορτα. Αλλιως θα γραψει για το τι ειναι ομοφυλοφιλια η μαννα ενος ομοφιλοφυλου αλλιως ενας διοργανωτης φεστιβαλ πορνό. Αλλιως θα γραψει για την πορεια της οικονομιας ενας επιχειρηματιας μεγαλομετοχος, αλλιως ο συνταξιουχος των 400 ευρω.

    Υπ αυτην την ενοια, και εαν όντως ο διαλογος ειναι το ζητουμενο τοτε η αποκαλυψη ως ενα βαθμο της ιδοτητας αν οχι της ταυτοτητας του γραφοντος ειναι απαραιτητη. Διαφορετικα σκωτωνουμε την ωρα μας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s