Το ευρώ με έκανε να νιώσω ότι ανήκω σε μια ένωση χωρών

όσο καιρό βρισκόμουν στην Ιταλία. Ήταν ένα πρωτόγνωρο αίσθημα ότι βρίσκομαι σε μια χώρα άλλη και δεν χρειάζεται να έχω συνάλλαγμα, όταν από το αεροδρόμιο έπρεπε να βγάλω εισιτήριο για το τραίνο. Βέβαια, με τους Ιταλούς εκτός ότι μοιάζουμε στην ένταση της φωνής, γελάμε το ίδιο και αναστενάζουμε. Δεν καταπιέζουμε οι δύο λαοί το συναίσθημα, όπως οι Αμερικανοί. Το πρόσωπό μας δεν είναι η μάσκα του Keep smiling αλλά ένα πρόσωπο που γελά και δακρύζει και κυρίως με μια ματιά που συναντάει τη ματιά του άλλου προσώπου χωρίς φόβο.

Περπατώ και στο δρόμο συναντώ γυναίκες πάνω από 60 που θα μπορούσε να είναι θείες μου ή δασκάλες μου, χαμογελαστές ή πιο βλοσυρές, θεούσες με χαμόγελο που ζωγραφίζεται σε κάθε ευσεβιστική περσόνα.

Πιο κάτω παρασύρομαι από τους τουρίστες που αποθανατίζουν την αιώνια πόλη. Μια πόλη που παρέμεινε πρωτεύουσα, παρά την πτώση της στον μεσαίωνα, για να ενώνει όλη τη Δύση μέσα από τον κραταιό ποντίφηκα-καίσαρα, μέχρι σήμερα. Εδώ οι επισκέπτες ανακατεύονται πάντοτε με τους μόνιμους κατοίκους.

Στα 138 σκαλοπάτια που συνδέουν την Εκκλησία Trinita dei Monti με την Piazza di Spagna συναντιούνται οι επισκέπτες της Ρώμης.

Στην Piazza di Spagna από τη μέρα και σε όλη τη διάρκεια της νύχτας συναντιούνται οι ξένοι τουρίστες. Στα σκαλιά κατεβαίνοντας από το ναό Trinita dei Monti (Τριάδα των βουνών) ακούς σλαβικά ιδιώματα. Ιταλικά μιλούν οι Νιγηριανοί που πωλούν «επώνυμα» ρολόγια και τσάντες, σε τιμές εξευτελιστικές. Τους είδαμε λίγο πιο κάτω να τρέχουν με την πραμάτεια τους τυλιγμένη μέσα στο άσπρο σεντόνι, πάνω στον ώμο, όταν τους κυνηγούσε η δημοτική αστυνομία. Όπως ακριβώς συμβαίνει στην Αθήνα, όπου οι αφρικανοί πρόσφυγες διώκονται μερικές φορές με βίαιο τρόπο από τα εντεταλμένα όργανα.

 Βαδίζω στην Piazza Campo de’ Fiori, στην πλατεία που δεσπόζει στο κέντρο το άγαλμα του Giordano Bruno, τη μέρα έχει λαϊκή αγορά με φρούτα και άνθη. Τιμές παραπλήσιες με τις δικές μας. Τη νύχτα εδώ συναντιούνται οι ιταλοί. Νέοι κυρίως που φτάνουν από γειτονικά προάστια της Ρώμης να διασκεδάσουν, να βρεθούν μαζί σαν να βρίσκονται στην τελευταία νύχτα της εκδρομής με το σχολείο. Πίνουν μπύρα ή τρώνε παγωτό από το Ice Blue, είναι νωχελικοί, παιγνιδιάριδες ή κουβεντιάζουν δυνατά για να τους προσέξουν. Είναι παρέες, δεν βλέπω κάπου Emo, είναι απλά αγόρια και κορίτσια, πολύ ζωντανά. Ανάμεσά τους και μια μοναχή καλόγρια. Μάλλον θα ανήκει σε τάγμα αρκούντως φιλελεύθερο για να είναι έξω μεσάνυχτα, εκτός εάν συνοδεύει τα παιδιά της ενορίας στο μπαρ.

Φτάνω στην παραμυθένια μπαρόκ Piazza Νavona. Παλιά, ήταν το στάδιο του Δομιτιανού. Εδώ, μαρτύρησε η Αγία Αγνή, κάπου το 304, όπου την ανάγκασαν να γυμνωθεί για να αρνηθεί τη χριστιανική πίστη. Αλλά ξαφνικά, μάκρυναν τα μαλλιά της που έκρυψαν τα γυμνά σωματικά της μέλη. Ο ναός της είναι πανέμορφος. Το άγαλμά της θυμίζει αρχαίο φιλόσοφο.

Μέσα στο ετερόκλητο πλήθος οι μαθήτριες με τις στολές προκάλεσαν αίσθηση.

Την ησυχία στο εσωτερικό  τη σπάει η άφιξη πολλών μικρών κοριτσιών. Είναι μάλλον μια τάξη. Είναι ομοιόμορφα ντυμένα, με στολή. Με την πειθαρχία τους θυμίζουν τις ανηψιές της Βασιλειάδου στη Θεία από το Σικάγο. Οι αρχηγοί τους, τρεις καλόγριες και δύο νέοι ιερείς τους κάνουν νόημα να προσευχηθούν. Ψάλλουν έναν σύντομο ύμνο. Αποχωρούν και χάνονται μέσα σε έναν διάδρομο. Υποπτεύομαι ότι θα πάνε στην Κρύπτη μαρτυρίου της Αγίας Αγνής που δεν είναι ανοιχτή σε μένα, που ανήκω στους κοινούς θνητούς.

Στο Πάνθεον σπρώχνομαι από παντού. Είναι τόσος πολύς ο κόσμος που ήρθε να δει λαίμαργα έναν ακέραιο ναό της αρχαιότητας, ένα θαυμαστό αρχιτεκτονικό επίτευγμα κυκλικού κτηρίου. Νιώθω να πιέζομαι και κοιτώ ψηλά στον τρομερό θόλο το στρογγυλό άνοιγμα ώστε να μπαίνει ο ουρανός μέσα και όταν βρέχει το νερό να εισέρχεται και να αποχετεύεται χωρίς κίνδυνο πλημμύρας. Έξω άμαξες, κόσμος, κόσμος πολύς στο συντριβάνι, στην ελάχιστη σκιά του αιγυπτιακού οβελίσκου.

Περπατώ και κοιτώ τις εκαντοντάδες γόπες στις σχισμές των πλακιδίων στους δρόμους. Πότε να προλάβουν να καθαριστούν; Το κάπνισμα απαγορεύεται σε κλειστούς χώρους. Νομίζω παντού. Στον δρόμο όμως βλέπεις πολλούς να απολαμβάνουν τον καπνό ή να ρουφούν νευρικά για να το σβήσουν μια ώρα αρχήτερα. Παρατηρώ τους καπνιστές –δεν με πειράζουν– και θυμάμαι πόσο μανιακά κάπνιζα, και πόσο ελεύθερος νιώθω τώρα. Άντε να δικαιωθώ και λιγάκι!

Το ευρώ μας ενώνει. Πόσα ακόμα μας ενώνουν τους κατοίκους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αγνοούμε! Κυρίως νομοθεσία για τις συνθήκες εργασίας, δικαιώματα, ασφάλεια, σπουδές. Έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά να αισθανθούμε ότι είμαστε ένα κράτος με τόσες διαφορετικές γλώσσες! Πού το ενιαίο της αμερικανικής αγγλικής!!!

2 thoughts on “Το ευρώ με έκανε να νιώσω ότι ανήκω σε μια ένωση χωρών

  1. Τσουκνίδα

    Πολύ ωραίο ταξιδιωτικό σχόλιο.
    Με τους Ιταλούς, ειδικά του νότου μπορείς να κάνεις την τέλεια παρέα.
    Πάντως φίλε μου ένα δεν μπορώ να χωνέψω… όχι και τον Μπερλουσκόνι!

  2. Theoprovlitos

    Αυτό το συναισθημα το ενοιωσα και εγω το 2001 όταν πήγα στην Φινλανδια σε ενα κωλοχωρι και πληρωσα με τα πρωτα Ελληνικα ευρώ. Η πωλήτρια τα περιεργαζοταν σαν χρυσες λιρες.

    Πλην όμως ακριβως για τον ίδιο λογο ΔΕΝ αισθανομαι οτι ανηκω σε καμμια ένωση χωρών παρά στην νεα Ρωμαϊκη αυτοκρατορία όπου σε καποιους υπόδουλους λαους επιβλήθηκε ενα εννιαιο νομισμα.
    Πως αλλιως να το εκλαβω όταν ο Φινλανδός αμοιβεται με 60% παρπάνω μισθό από μένα και ο Βούλγαρος με 60% λιγότερο από μενα και υποτιθεται πως ζουμε σε μια εννιαια χωρα, όταν μαλιστα σε πλειστα οσα προϊοντα οι τιμες στην Φινλανδια ειναι χαμηλότερες.
    Δεν αισθανομαι πολίτης της ιδιας χωρας. Ή μάλλον αισθανομαι, αλλά σαν συνυπόδουλος.

    Όσο για την Ρωμη. Αιώνια πολη.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s