Αύξηση της προσευχής στην Αθήνα;

Πώς ερμηνεύεται ότι όλο και περισσότεροι νέοι σταυροκοπιούνται μόλις περάσουν μπροστά από έναν ναό; Προσεύχονται, νιώθουν μια εσωτερική ανάγκη ή είναι μια συνήθεια; Για συντηρητική στροφή καταλήγουν οι κατά καιρούς συζητήσεις μεταξύ φίλων, λόγω ανασφάλειας και άγχους των νέων παιδιών, για μια επιδερμική θρησκευτικότητα η οποία δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο αντίκρυσμα στην καθημερινότητα.

Από την άλλη, σε αυτή την καθημερινότητα, οι άνθρωποι που συνομιλούν μεταξύ τους στα λεωφορεία ή στα τρόλεϋ όλο και μειώνεται. Να, ένα ωραίο θέμα έκθεσης: «Η σιωπή των επιβατών ως παράδειγμα αποξένωσης των κατοίκων στις μεγαλουπόλεις». Άραγε, τί να μοιραστεί ένας Πακιστανός με έναν Πολωνό ή τα δύο Βουλγαράκια που πάνε τσάρκα στο Μοναστηράκι με τις μεσήλικες Ελληνίδες που κατεβαίνουν στο κέντρο να βολτάρουν και να χαζέψουν τις βιτρίνες; Δεν είναι μόνο η γλώσσα ως πρόβλημα της επικοινωνίας, αλλά και η καχυποψία έχει θεριέψει. Αρχίζει να μας ζώνει τόσο πολύ ο φόβος για τον άλλο… Ας σκεφτούμε πόσο εύκολα παίρνουμε σήμερα κάποιον που κάνει ωτο στοπ και πόσο διαφορετικό ήταν παλιότερα, πόσο αθωότερα ήταν τα πράγματα. 

Αντίθετα οι φωνές δυναμώνουν στις συνομιλίες στα κινητά και οι πάντες ακούν τους μονολόγους των επιβατών: διευκρινίσεις, απολογίες, ερωτόλογα, ραντεβού, βρισιές, αναστεναγμοί… Τα πάντα εν δήμω.

Ωστόσο, σύμφωνα με προσωπική μαρτυρία και εξακριβωμένες πληροφορίες έχουν αυξηθεί δραματικά οι άνθρωποι στους δρόμους, στην κρεαταγορά, σε ιερά προσκυνἠματα, σε πλατείες, δίπλα σε συντριβάνια, σε πανηγύρια, αλλά και στα μέσα μαζικής μεταφοράς που μιλούν χαμηλόφωνα ή σε υψηλούς τόνους και δεν φέρουν ούτε ακουστικό ούτε μπλουτούθ.

Σε κοιτάνε στα μάτια αλλά δεν απευθύνονται σε σένα ούτε σε κανέναν διπλανό ή κοντινό τους. Άνθρωποι κάθε ηλικίας με ντύσιμο σοβαρό ή ατημέλητο, μακρυμάλληδες ή ξυρισμένοι, αναλφάβητοι αλλά και με PhD, καθαροί και λιγότερο καθαροί τους ενώνει ο προσωπικός τους μονόλογος που κινεί το βλέμμα των περαστικών και τρομάζει τους συνεπιβάτες στο λεωφορείο.

Συχνά ο λόγος τους αγγίζει το παραλήρημα, λέω νά, κάπως έτσι θα μιλούσαν οι προφήτες, και ο τόνος τους μεταβάλλεται ανάλογα με το περιεχόμενο. Δεν είναι παιδιά πεντηκοστιανών και αγνοώ εάν έχουν σχέση με προτεσταντικές σέχτες (βλ. σχετικό σημερινό δημοσίευμα «Jesus Camp: Ο Χριστός των νεοπεντηκοστιανών σπάει τα κεφάλια των αλλοδόξων» από το egolpio.wordpress.com). Κάνουν παύσεις και σιωπές. Νιώθω ότι συνομιλούν με κάποιον. Μήπως προσεύχονται;

Advertisements

One thought on “Αύξηση της προσευχής στην Αθήνα;

  1. Theoprovlitos

    Μακαρι να ηταν αυτο που λες. Εγω απλά φοβάμαι πως ο κοσμος εχει λαλήσει. Συνεχεια πιανω τους αλλους ενιοτε δε και τον εαυτο μου να παραμιλούν.

    Βεβια ο δικός μου μονολογος εχει συχνα και την εννοια της προσευχης. Περπατω και νοιώθω πως αυτα που σκεφτομαι ή ψιθυρίζω εχουν και αλλον αφανη ακροατη. Ακομα και εαν βριζω τον Θεό για κατι, ξερω πως ειναι εκει.

    Αλλα ο πολυς ο κοσμος εχει ξεφυγει. Πολυς ο πονος και η μιζερια περισσοτερη. Να υποψιασθω πως η αναγκη φερνει και αλλους πιο κοντα στον Θεό; Αφου πιο κοντα ο ενας στον αλλο δυσκολα ερχομαστε. Η Αθηνα του 2008 δεν είναι καν των 12 θεών. Εκατονταδες πια οι θεοί και οι δαίμονες που σερνει ο καθενας μαζι του….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s