System in crisis

Με αυτό το δημοσίευμα συμπληρώνω 100 κείμενα που γράφτηκαν ειδικά για αυτό τον ιστότοπο, σε διάστημα πέντε μηνών. Και λέω να συνεχίσω να γράφω για θέματα που με αγγίζουν και θέλω να τα μοιραστώ μαζί σου.

Σε ένα από τα πρώτα μου κείμενα, στις 26 Δεκεμβρίου του 2007, είχα την πρώτη αντίδραση. Ήταν από τον Παράφωνο, που μου έγραφε:

«Όλοι από το μηδέν ξεκινήσαμε και μετά εξαρτηθήκαμε )

Καλή συνέχεια λοιπόν, αν χρειαστείς κάτι στην διάθεσή σου )

Χρόνια πολλά και εύχομαι το 2008 να είναι ακόμη πιο απολαυστικό από το 2007 !!!!»

Άγνωστε φίλε, σου οφείλω την ενθάρρυνση να συνεχίσω, και να γράφω ακόμη.

Σε ευχαριστώ από καρδιάς.

Πληκτρολογώ, τώρα http://parafoniades.wordpress.com/ και εκεί διαβάζω τι είναι οι Παραφωνιάδες: «ένα ιστολόγιο γεμάτο μικρές σκέψεις, έντονα συναισθήματα, μακρινές εμπειρίες, ξεχασμένες αισθήσεις και παράξενες σημειώσεις. Όλα σπαρμένα στον κυβερνοχώρο άτακτα, χωρίς ειρμό και ακόμη περισσότερο χωρίς στόχο ή σκοπό. Γράφω για να μην ξεχάσω τις σκέψεις μου ή για να μάθω τις δικές σας.».

Σήμερα, με αφορμή το θέμα που έχει στην ιστοσελίδα του υπό τον τίτλο Και όμως αυτή είναι η αλήθεια σκεφτόμουν ότι στην Αμερική τα Mall, τα γιγαντιαία πολυκαταστήματα δεν ανήκουν στον ιστό της πόλης, δεν συνιστούν αγορά στο αστικό κέντρο, αφού βρίσκονται απομακρυσμένα, σε περιοχές χωρίς κατοικίες. Σαν κτήρια πολλές φορές έχουν κυκλική κάτοψη αλλά ακόμη και όταν βρίσκονται εν σειρά θυμίζουν φρούρια καρτούν του αμερικανικού εμφυλίου: Αδρές γραμμές, βαριές μονοχρωμίες με απαλές αποχρώσεις, πύργοι που δεσπόζουν και δημιουργούν μια μνημειακή αίσθηση.

Αυτά τα κάστρα της κατανάλωσης είναι η επιτομή ενός τρόπου ζωής όπου έχουμε μπει για τα καλά όλοι. Αγοράζουμε όχι για να χαρούμε αλλά για να ξεφύγει το μάτι, να δούμε κόσμο, να μας δει κόσμος, να χαλαρώσουμε από την εργασιακή ρουτίνα, να ξεφύγουμε από τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Η κατανάλωση ως τελετουργία έχει περιβληθεί πλέον μια ιερότητα. Τα Mall είναι οι σύγχρονοι ναοί και όλοι εμείς είμαστε το εκκλησίασμα που προσκυνά.

Εάν όμως θες να μάθεις τις δαιμονικές όψεις της κατανάλωσης που κρύβονται επιμελώς από τη διαφήμιση, και αν δεν φοβάσαι μήπως χάσεις τον ύπνο σου, αξίζει να κάνεις μια επίσκεψη στους ευαίσθητους Παραφωνιάδες που έχουν σαν μότο: «Προτιμώ μια αλήθεια που ακούγεται σαν ψέμα από ένα ψέμα που ακούγεται αληθινό…»

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s