Το μυστήριο του γάμου, η ένωση στην Τήλο και η περηφάνεια

Ο γάμος σαν μυστήριο της εκκλησίας σημαίνει έναν τρόπο σχέσης με τον Θεό που υπερβαίνει κοινωνικά σχήματα οικογένειας και τεκνοποίησης. Αυτό μπορεί να ακούγεται παράδοξο, επειδή έως πρόσφατα η Εκκλησία έχει δεχτεί να λειτουργήσει ως εντολοδόχος του κράτους, εκτελώντας προνόμια που ανήκαν στον καίσαρα. Αυτό ήταν σαφές στον υποχρεωτικό εκκλησιαστικό γάμο και στην κρατική του θεσμοθέτηση, όταν η βασική αρχή που έχει τεθεί από τον ίδιο τον Χριστό είναι η ελευθερία στη μετοχή της εμπειρίας: «Έρχου, και ίδε».

Ξεκίνησα να γράψω πώς αντιλαμβάνομαι το μυστήριο του γάμου μέσα στην Εκκλησία έχοντας στο νου μου φρέσκες τις εικόνες από την Τήλο και τις δηλώσεις του γιατρού-δημάρχου κ. Αλιφέρη. Και συνάντησα το μεγάλο θέμα σεξουαλικότητα και εκκλησία. Ένα ζήτημα για το οποίο σήμερα δεν αρθρώνεται ένας σοβαρός δημόσιος διάλογος και ούτε καν διατυπώνεται κάποιος ενδιαφέρον θεολογικός προβληματισμός, πέρα από κούφια κηρύγματα, όπου ταυτίζεται η Εκκλησία με το κοινώς αποδεκτό ή με το παρελθόν, από ιερείς γραφικούς που ανεβάζουν τις τηλεθεάσεις με τον εριστικό ενοχικό τους παραλήρημα.

Σκεφτόμουν ότι στις παραδοσιακές κοινωνίες, μια κοινότητα στηρίζει την οικογένεια και την επιβίωση, τους πολύτεκνους και εν γένει τη γονιμότητα του ανδρόγυνου ζεύγους. Όσο η Εκκλησία ταυτίζεται με αυτά τα ζητούμενα, δηλαδή την τεκνοποίηση ως αυτοσκοπό, λειτουργεί ως ένας μηχανισμός εξουσίας.

 

Χρήσις και παράχρησις

Συναντώ ακόμη τον αγαπημένο μου Μάξιμο Ομολογητή στα Κεφάλαια περί αγάπης (Βιβλ. 2) να μιλάει για τον έρωτα με τους σαφείς όρους χρήσις και παράχρησις. Έτσι, «ἐπὶ τῆς γυναικὸς ἡ ὀρθὴ χρῆσις τῆς συνουσίας ὁ σκοπός ἐστι τῆς παιδοποιίας» (17) και παρακάτω, αναφερόμενος σε όσα παρακινούν στα κακά, φέρνει ως παράδειγμα  την επιθυμία του άντρα προς ερωτική συνεύρεση με γυναίκα «παρὰ τὸν σκοπὸν τῆς παιδοποιίας». (33) Όποιος, σύμφωνα με τον μεγάλο πατέρα-διανοούμενο αποβλέπει στην ηδονή σφάλλει «περί την χρήσιν». Σε αυτή τη λογική κάθε τι άλλο πέρα από την τεκνογονία είναι πορνεία.

Βέβαια, ο Μάξιμος στο ίδιο έργο του σχετικοποιεί όσα αποδεικνύεται ότι είναι καρπός ματαιοδοξίας «Εἰσὶ πολλά τινα φύσει καλὰ ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων γινόμενα, ἀλλ’ οὐ καλὰ πάλιν διά τινα αἰτίαν· οἷον νηστεία καὶ ἀγρυπνία, προσευχὴ καὶ ψαλμῳδία, ἐλεημοσύνη καὶ ξενοδοχία φύσει καλὰ ἔργα εἰσίν, ἀλλ’ ὅταν διὰ κενοδοξίαν γίνωνται, οὐκέτι καλά.» (35)

Και αμέσως μετά αφήνει κάθε παράδειγμα και μιλά για όλα: «Πάντων τῶν πραττομένων ὑφ’ ἡμῶν τὸν σκοπὸν ζητεῖ ὁ Θεός, εἴτε δι’ αὐτὸν πράττομεν εἴτε δι’ ἄλλην αἰτίαν.» (36)

Το παράδειγμα είναι απόλυτα ενδεικτικό μιας άποψης που έχει κυριαρχήσει στην εκκλησιαστική ηθική και στις αναφορές για τις πρακτικές της απόλαυσης του σώματος. Εδώ, πορνεία δεν είναι απλώς κάθε ερωτική σχέση εκτός γάμου, αλλά κάθε ερωτική συνεύρεση που δεν αποσκοπεί στην παιδοποιΐα! Στη μνήμη παραμένει περισσότερο η προτροπή του Μάξιμου για έρωτα που αποσκοπεί στη φυσική επιβίωση και όχι η άρνηση κάθε ηθικής συμπεριφοράς που δεν γίνεται από αγάπη.

Και μού ήρθαν στο νου προσωπικές στιγμές από εξομολόγηση ή γνωστών μου, με την απαίτηση της περιγραφής της ερωτικής ζωής, των αισθημάτων, των ηδονών του σώματος. Ο πνευματικός ζητάει αναπαράσταση της σεξουαλικής δραστηριότητας που είναι πάντοτε αμαρτωλή, που οφείλει να είναι σε καταστολή και για την οποία πρέπει ο πιστός να μετανοήσει.

Εφόσον, λοιπόν, η σεξουαλική πράξη αποσκοπεί στη γέννηση παιδιών σύμφωνα με μια συγκεκριμένη αντίληψη κάθε άλλη ερωτική δραστηριότητα είναι καταδικαστέα. Όχι μόνο η ομοφυλόφιλη πρακτική. Ωστόσο, μέσα στην παράδοση διασώζονται μαρτυρίες για την ανοχή σε ερωτικές πρακτικές που εθεωρούντο αμαρτωλές.

 

Ο αδελφός και το παιδίον

Στη γνωστή ιστορία του αββά Ιωάννη του Πέρσου, που σώζεται στο Γεροντικό, ένας μοναχός δεν κατακρίνει την ερωτική συνεύρεση δύο αρσενικών. Τη θυμίζω: 

Ἦλθέ ποτε παιδίον θεραπευθῆναι ἀπὸ δαίμονος· καὶ παρέβαλον ἀδελφοὶ ἀπὸ κοινοβίου τῆς Αἰγύπτου.
Καὶ ἐξελθὼν ὁ γέρων εἶδε τὸν ἀδελφὸν ἁμαρτάνοντα μετὰ τοῦ παιδίου, καὶ οὐκ ἤλεγξεν αὐτὸν, λέγων· Εἰ ὁ Θεὸς ὁ πλάσας αὐτοὺς βλέπων οὐ καίει
αὐτοὺς, ἐγὼ τίς εἰμι ἵνα ἐλέγξω αὐτούς; (Απόφθεγμα αββά Ιωάννου του Πέρσου, MPG 65, 236)
Η διήγηση διδάσκει τη μη κατάκριση, αλλά χωρίς να δικαιώνει την συγκεκριμένη χρήση της απόλαυσης  δεν την απαγορεύει ούτε την ελέγχει. Απλά, την επιτρέπει. Το αυτεξούσιο για την πατερική σκέψη είναι κάτι ιερό αλλά ταυτόχρονα η αίσθηση του θελήματος του θεού είναι τόσο μεγάλη… Και μάλιστα σε πείσμα πολλών η ιστορία αυτή αντιγράφηκε πολλές φορές μέσα στους αιώνες σε χειρόγραφα και έφτασε σε μας.

Ηθική ελέγχου της σωματικής ηδονής

Την πατερική σκέψη της ερἠμου, στο παραπάνω παράδειγμα, δεν την ακολούθησε η βυζαντινή κοινωνία, όπου επεφύλασσε μια ιδιαίτερη σκληρή μεταχείριση στους άντρες που λειτουργούσαν σεξουαλικά «δίκην γυναικός», μάλλον στο πλαίσιο του αγώνα καταπολέμησης της αντρικής πορνείας που ήταν θεσμοθετημένη στη ρωμαϊκή εποχή και εφορολογείτο. Στα βυζαντινά κείμενα τα βέλη της κριτικής στοχεύουν κυρίως την εκθήλυνση και γενικότερα την αλλαγή των φύλων. Αλλά ακόμη στιγματίζεται και η χρήση σεξουαλικής βίας σε δούλους από τον Ιωάννη Χρυσόστομο, στον ίδιο πατέρα η ομοφυλοφιλία απαξιώνεται ακόμη περισσότερο με την σύνδεσή της με την κτηνοβασία και την κατώτερη ευχαρίστηση που έχει από τον ετεροφυλόφλιο έρωτα. Και δεν ήταν το μοναδικό θέμα.
Εξάλλου σε τάσεις στον αρχαίο κόσμο που πέρασαν μέσα στην εκκλησιαστική παράδοση οι ερωτικές πρακτικές απόκτησαν στο πέρασμα του χρόνου σημεία ριζικής διαφοροποίησης από την αρχαιότητα. Βασικό παραμένει από πολύ παλιά η φόρτιση της σεξουαλικότητας αρνητικά, ήδη από τον Κλήμεντα τον Αλεξανδρέα, και κυριαρχούν τρείς θέσεις:
1. Μονογαμία που αποσκοπεί στην τεκνοποίηση.
2. Παρθενία
3. Απόρριψη των ερωτικών σχέσεων μεταξύ ομοφύλων αντρών. Η ερωτική πρακτική μεταξύ γυναικών έμεινε στο απυρόβλητο, δεν ποινικοποιείται προφανώς γιατί δεν ενοχλούσε την κοινωνική τάξη.
Από τότε και παρά τις κραυγές όσων υπερασπίζονται μια ηθική ελέγχου της σωματικής ηδονής μιλάμε και κυρίως κατανοούμε όλη αυτή την ιστορία των απαγορεύσεων που διαμόρφωσαν νοοτροπίες ρατσισμού, τρομοκρατίας και αποκλεισμού. Είναι γνωστές ιστορικά οι καυλοτομίες και διαπομπεύσεις έως θανάτου στην εποχή του Ιουστινιανού, που άφησαν εποχή και βασίστηκαν σε νόμους της βυζαντινής πολιτείας σφοδρούς (βλ. μαρτυρίες Μαλάλα, Κεδρηνού). Τα εγκλήματα αυτά της χριστιανικής ορθόδοξης κοινωνίας βασίστηκαν στην απόρριψη η οποία προφανώς θεμελιώθηκε άλλοτε στη συνδρομή της πατερικής γνωμοδότησης σε κανονικά πλαίσια ή στους νεώτερους χρόνους στη βοήθεια της επίσημης ιατρικής με την προβολή των ασθενειών που προκαλούνται από τη σεξουαλική δραστηριότητα και άλλοτε με τους παιδαγωγούς που όφειλαν να ελέγξουν το εφηβικό σεξ, ώστε να μη διαπράττονται τα αμαρτήματα της νεότητας.

Τι είναι διαστροφή
Από την άλλη πλευρά, εμείς οι ίδιοι οφείλουμε στον εαυτό μας να μάθουμε να επιβιώνουμε ως άτομα με συγκεκριμένη σεξουαλική ταυτότητα. στο σήμερα, που είμαστε, κυριολεκτικά, αλλού. Η κοινωνία έχει αποχρωματιστεί από τη θρησκεία, και το κράτος δεν είναι υποχρεωμένο να αντλεί από τα όποια διδάγματα μιας θρησκευτικής ηθικής. Δεν προσδιοριζόμαστε πλέον κοινοτικά αλλά ατομικά, εφόσον ο καθένας καλείται σε έναν κόσμο χωρίς δεσμούς κληρονομιάς να δημιουργήσει ο ίδιος τους δικούς δεσμούς, να βρει τους συγγενείς του, να φτιάξει τη δική του οικογένεια να σχηματίσει τη δική του, προσωπική ταυτότητα. Βιώνουμε μια σειρά από ανατροπές, μια άλλη περίοδο που ο άνθρωπος αρνείται την όποια εκκλησιαστική κηδεμονία, ενώ έχει αρχίσει να λυτρώνεται από την καταστολή αιώνων πάνω στη σεξουαλική επιθυμία και από όρους που σήμαιναν απόκλιση από μια νόρμα, όπως ανωμαλία, παθήσεις, διαστροφές. Η μοιχεία δεν είναι ποινικό αδίκημα, ο αυνανισμός σημαίνει γνωριμία του νέου με το σώμα του, και η ομοφυλοφιλία δεν θεωρείται ασθένεια από τον παγκόσμιο οργανισμό υγείας αλλά μια ακόμη εκδοχή της σεξουαλικότητας, ανδρικής ή γυναικείας.
Και αυτό είναι ορατό μέσα σε γραφές και συμπεράσματα κορυφαίων ψυχαναλυτών, όπως η Joyce McDougall*. Στα κείμενά της που γίνονται σεβαστά από την μεγάλη παγκόσμια κοινότητα των ειδικών διακρίνεται η απουσία της «ομαλοποίησης» και η διαπραγμάτευση της έννοιας της σεξουαλικής διαστροφής μέσα από την πρόκληση πόνου και οδύνης. Αυτό είναι το τελικό κριτήριο.

Συνοψίζοντας τη θέση μου για τον όρο διαστροφή, θα ήθελα να κρατήσω αυτή τη λέξη αποκλειστικά για ορισμένες μορφές σχέσεων –δηλαδή για σεξουαλικές σχέσεις που επιβάλλονται από ένα άτομο σε κάποιο άλλο το οποίο δεν συναινεί (ηδονοβλεψία, βιασμός) ή δεν είναι υπεύθυνο για τις πράξεις του (παιδί, ενήλικος ψυχικά άρρωστος). Προτείνω λοιπόν ότι μπορούμε να περιγράψουμε ως διεστραμμένες, εκείνες τις σχέσεις στη διάρκεια των οποίων ένας από τους συντρόφους αδιαφορεί πλήρως για τις ανάγκες ή τις επιθυμίες του άλλου καθώς και για το αν ο άλλος είναι υπεύθυνος των πράξεών του. Αυτή η επιφύλαξη συμπίπτει ώς ένα βαθμό με τον ορισμό του Robert Stoller για τον διεστραμμένο: αυτός που αδιαφορεί για το εάν κάνει κάποιον άλλον, ο οποίος δεν συναινεί να υποφέρει. Αξίζει τον κόπο να τονίσουμε ότι αυτές οι ίδιες οι πράξεις έχουν να κάνουν, τις περισσότερες φορές, με σεξουαλικές ενέργειες που καταδικάζονται από το νόμο (σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων, επιδειξιμανία, βιασμός…), διότι είναι αυτονόητο ότι κάθε κοινωνία προσπαθεί, με τη βοήθεια ενός νομοθετικού συστήματος, να προστατεύσει το μέλλον και την ελευθερία των πολιτών της. Οι σεξουαλικές δραστηριότητες συναινούντων ενηλίκων, ακόμη κι αν αποκλίνουν από τον κανόνα, δεν εμπίπτουν στο νόμο τουλάχιστον στη Δύση.

Πότε η σεξουαλική προτίμηση είναι πρόβλημα

Παραθέτω ακόμη ένα απόσπασμα από τη σκέψη της Joyce McDougall για να δούμε πού κινείται η σύγχρονη έρευνα πάνω σε αυτά τα θέματα που απομυθοποιεί στερότυπα, όσα προκαλούν φόβο, ενοχές και κυρίως ταλαιπωρούν ανθρώπινες ψυχές επειδή νομίζουν ότι είναι λάθος ή επειδή νιώθουν αμαρτωλοί, άρα αποσυνάγωγοι.

Όποιες κι αν είναι οι προσωπικές αξιολογικές κρίσεις του αναλυτή, δεν είναι δική του δουλειά να αποφασίσει ότι, λόγου χάρη, οι ομοφυλόφιλοι αναλύοντές του θα ωφελούνταν εάν γινόντουσαν ετεροφυλόφιλοι!  Στην πραγματικότητα, ορισμένοι ομοφυλόφιλοι ασθενείς ανακαλύπτουν, στη διάρκεια της ανάλυσής τους, ότι είναι «λανθάνοντες ετεροφυλόφιλοι» και ότι οι ασυνείδητοι φόβοι τους εμπόδιζαν πάντα να έχουν ετεροφυλόφιλες σχέσεις. Αυτοί όμως δεν είναι πλειοψηφία διότι οι περισσότεροι ομοφυλόφιλοι, άνδρες και γυναίκες, επιμένουν στον προσανατολισμό τους και δεν μπορούμε παρά να τους δικαιολογήσουμε. Γι᾽ αυτούς η διατήρηση της ομοφυλόφιλης ταυτότητάς τους (πράγμα που ισχύει εξίσου και για τους ετεροφυλόφιλους) είναι ζωτική ψυχική αναγκαιότητα. Μια θεραπευτική στάση επιζητεί να οδηγήσει πάση θυσία τον ομοφυλόφιλο προς την ετεροφυλοφιλία θα μπορούσε να είναι καταστροφική.

Ως προς τον ετεροφυλοφιλικό προσανατολισμό, θα δούμε ότι οι κλινικές διαπιστώσεις δεν είναι πιο σαφείς –εάν ξεκινήσουμε από την πολύμορφη φύση της ενήλικης ετεροφυλόφιλης δραστηριότητας. Οι ασθενείς μας μας περιγράφουν μια ατέλειωτη ποικιλία ερωτικών σεναρίων, φετιχιστικών αντικειμένων, μεταμφιέσεων, σαδομαζοχιστικών παιχνιδιών, κλπ., που είναι ένα είδος ιδιωτικού χώρου στην ερωτική τους ζωή και δεν βιώνονται ούτε σαν καταναγκασμοί ούτε σαν κάτι απαραίτητο για να φθάσουν στην ερωτική απόλαυση. Την ποικιλομορφία των ερωτικών σεναρίων τη συναντάμε, βεβαίως, συχνά και στα  ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Οι πράξεις και οι μορφές των ομοφυλοφιλικών σχέσεων είναι όσες και οι πράξεις και οι μορφές των ετεροφυλοφιλικών σχέσεων.

Εξάλλου, ορισμένοι ετεροφυλόφιλοι ασθενείς δεν φθάνουν στη σεξουαλική ικανοποίηση παρά μόνον μέσω φετιχιστικών, σαδομαζοχιστικών και άλλων σεναρίων. Το ίδιο ισχύει και για ορισμένους από τους ομοφυλόφιλους ασθενείς μας. Θα μπορούσαμε λοιπόν να τους ευχηθούμε μια λιγότερο περιοριστική σεξουαλική ζωή, λιγότερο υποταγμένη σε συνθήκες από τις οποίες δεν μπορούν να ξεφύγουν. Εάν όμως αυτές οι ερωτικές σκηνοθεσίες αποτελούν γι᾽ αυτούς τις μόνες προϋποθέσεις που τους επιτρέπουν να μπορέσουν να έχουν ερωτικές σχέσεις, ο αναλυτής δεν έχει καμιά αιτιολογία να εύχεται να εγκαταλείψουν αυτοί οι αναλύοντες τις ερωτικές τους πρακτικές απλώς επειδή επιτρέπει στον εαυτό του να θεωρεί αυτές τις ετερόδοξες εκδοχές επιλογής αντικειμένων επιθυμίας ως συμπτωματικές! Οι περισσότεροι άνθρωποι βιώνουν τις ερωτικές τους πράξεις και την επιλογή ερωτικού αντικειμένου ως «εγω-συντονικές», ασχέτως εάν οι άλλοι τις κρίνουν ως «διεστραμμένες». Οι σεξουαλικές προτιμήσεις αποτελούν πρόβλημα που πρέπει να αναλυθεί μόνο στο μέτρο που το υποκείμενο βιώνει τη μορφή της σεξουαλικότητάς του σαν πηγή οδύνης και επομένως «δυστονική» με το εγώ του. 

 

Το δικαίωμα στην ευτυχία

Σε αυτό το νέο πλαίσιο που έχει διαμορφωθεί, ένα δημοκρατικό πλαίσιο της νεωτερικής μας κοινωνίας, όπου δεν χωράει καμιά ελέω θεού αυθεντία υπερβατικού χαρακτήρα, η διεκδίκηση του δικαιώματος ομοφύλων να ενώνονται και να απολαμβάνουν τις ευεργεσίες του νόμου που αφορούν γάμους ετεροφύλων είναι αναμενόμενη και ακούγεται λογική.

Το μήνυμα από την Τήλο πέρασε σαφώς στην κοινή γνώμη: η δεδομένη ελευθερία που έχουν όλοι οι Έλληνες να γίνει πράξη όσον αφορά τη δυνατότητα της σὐζευξης δύο αντρών ή δύο γυναικών. Ελευθερία, με άλλα λόγια, στην επιλογή. Ποιος μπορεί να αρνηθεί πλέον το δικαίωμα στην ευτυχία σε δύο ανθρώπους που είναι μοναδικοί και επιθυμούν να ζήσουν, συναινώντας ελεύθερα και κυρίως υπεύθυνα χωρίς να ενοχλούν κανέναν; Και ποιος μπορεί να καταστείλει την περηφάνεια, το αίσθημα αξιοπρέπειας και της χαράς από την ικανοποίηση που δημιουργεί μια ελεύθερη επιλογή; 

Αρχαίο ανάγλυφο στην πρόσοψη σπιτιού στην via di teatro Marcello στη Ρώμη.

Αρχαίο ανάγλυφο στην πρόσοψη σπιτιού στην via di teatro Marcello στη Ρώμη.

Μπροστά σε αυτές τις αλλαγές όσοι θεωρούν εαυτούς εκπροσώπους του σώματος της Εκκλησίας, ποιμένες ή λαϊκοί καλούνται να πάψουν να ανέχονται την παρουσία ρασοφόρων-μαϊντανών σε δημόσια βήματα ή παράθυρα οι οποίοι αντί για έναν εκκλησιαστικό λόγο αγάπης αποκαλύπτουν τη δική τους μάχη με φοβίες και δαίμονες, μιλώντας τη γλώσσα μιας μικροαστικής ηθικής που αποκλείει και περιθωροποιεί όσους δεν εμπίπτουν στα δικά τους κριτήρια πειθαρχίας. Κι όσους δεν υποτάσσονται στους αυτοσκοπούς πνευματικής δικαίωσης. Χρειάζεται, οι σημερινοί θεολογούντες, που υποτίθεται εκφράζουν την εκκλησιαστική αλήθεια, να μιλήσουν, να προβληματιστούν και κυρίως να δώσουν μια μαρτυρία ενός άλλου ήθους που θα σέβεται τις επιλογές των ανθρώπων ανεξάρτητα από ερωτικό προσανατολισμό. Μακριά από μεσσιανικά φασιστικά σύνδρομα, μίζερες καταστροφολογίες και σενάρια συνωμοσιολογιών.

Εάν, σήμερα, έχει κάτι να προσφέρει κάτι μια εκκλησιαστική ηθική δεν είναι τόσο οι απαγορεύσεις κι ένας κώδικας καθηκοντολογίας αλλά ένα άνοιγμα στη διαφορετικότητα, η άσκηση στο να δέχεται κανείς τον άλλο με πραγματική αγάπη: με ανιδιοτέλεια και αδιαπραγμάτευτα… όπως, δηλαδή, ο Χριστός αγάπησε τον άνθρωπο. Και τους σταυρωτές του. Τους εχθρούς του! Και τους αγάπησε με τη ζωή του, όχι με μπλα-μπλα-μπλα…

 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Όταν είχα τελειώσει το κείμενο διάβασα σχετική επίκαιρη και σημαντική παρέμβαση του πρώην υπουργού Δικαιοσύνης, καθηγητή Μ. Σταθόπουλου. Την παραθέτω:

Ο γάμος προϋποθέτει διαφορά φύλου μεταξύ των μελλονύμφων. Τούτο ανταποκρίνεται στη μακραίωνη παράδοση για την έννοια του γάμου την οποία έχει υιοθετήσει ο Ελληνας νομοθέτης. Διεύρυνση της ρύθμισης ώστε να καλύπτονται και σχέσεις ομοφύλων απαιτεί νομοθετική μεταρρύθμιση. Αυτό ακριβώς έγινε σε άλλες χώρες και αυτό πρέπει να γίνει και στην Ελλάδα. Οσοι διαφωνούν με τις επιλογές των ομόφυλων συντρόφων δεν δικαιούνται πάντως να αρνηθούν σ’ αυτούς το δικαίωμα να διαμορφώνουν οι ίδιοι, όπως αυτοί επιθυμούν, τις ιδιωτικές τους σχέσεις. Και η πολιτεία οφείλει να αναγνωρίσει δικαιώματα και υποχρεώσεις από τις σχέσεις αυτές. Προστατεύει έτσι ανθρώπινα δικαιώματα, σε συμφωνία και όχι σε αντίθεση προς το Σύνταγμα. Στην προστασία αυτή δεν λειτουργεί η αρχή της πλειοψηφίας, γιατί πρόκειται για ατομικά δικαιώματα κάθε πολίτη. Το ότι υπό το ισχύον νομοθετικό καθεστώς δεν είναι έγκυρος ο γάμος μεταξύ ομοφύλων μπορεί να κριθεί από τα πολιτικά δικαστήρια, στα οποία δικαιούται να προσφύγει αυτεπαγγέλτως και η εισαγγελική αρχή, αντί να ποινικοποιεί το θέμα.

 

*Joyce McDougall, Τα χίλια και ένα πρόσωπα του έρωτα. Η ανθρώπινη σεξουαλικότητα σε αναζήτηση λύσεων (μτφ Δροσούλα Τσαρμακλή), Νεφέλη, Αθήνα 2001.

Advertisements

2 thoughts on “Το μυστήριο του γάμου, η ένωση στην Τήλο και η περηφάνεια

  1. Theoprovlitos

    Θα ειχα πολλα λογικα και σοβαρα επιχειρηματα να αντιταξω αλλα το ξερω ότι δεν θα συμφωνησεις οποτε γιατι να μπω και σε αυτη τη διαδικασια; Εγω παντως δηλωνω πως αισθανομαι σαν να υπεστην ενα ηθικο, κοινωνικο και κυριως πολιτκο βιασμο. Τον γαμο τον θεωρώ κατι το ιερό, και αισθανθηκα σαν καποιος με ακρατεια ούρων μόλις κατουρησε με τσαμπουκά στη στεφανοθηκη μου, γιατι πιστευει πως μονο ετσι θα ολοκληρωσει την δική του ευτυχία η οποία κατ’ αυτον εξαρτάται από ένα προικοσύμφωνο.

    Φανταζομαι πάντως να μην υπαινισεσσαι πως ο Αββας Ιωάννης ο Περσης ήταν ανεκτικός προς την παιδεραστία. Διοτι εαν η έλλειψη αντιδρασης μεταφραζεται σαν αποδοχή, τότε μήπως για να εκφρασει την αντίθεση του θα έπρεπε να είχε σπάσει του μοναχού το κεφάλι για να μην υπάρχουν περιθρωρια παρερμηνειων; Και μηπως αυτο ειναι ενα καλο παραδειγμα για το πως όταν η ανοχη μεταφραζεται ως αποδοχη ο ενδιαφερόμενος ΑΠΟΘΡΑΣΥΝΕΤΑΙ.

    Το λεω αυτο για να υπαινιχθω το τι θα ακολουθησει μετά, και το πως η κοινωνια θα καταστει σταδιακά Μυκονος και Ερεσσός (για τη δευτερη έχω και ιδίαν αντίληψη καθότι διαθέτουμε συγγενικο σπίτι) και παντως κατι χειρότερο και από την Αρχαια Ρωμη στην παρακμη της..

    Επίσης δεν σου κανει εντυπωση πως στα πανελ της τηλεορασης η αναλογίες ηταν 8 υπερ του γαμου της Τηλου προς δυο κατα, και αυτοι οι δυό ήταν επιλεγμενοι ωστε να ειναι εντυπωσιακά ανεπαρκεις στην απαρχαιωμένη επιχειρηματολογια τους και περιορισμενης ρητορικής;

    Και τελος δεν σε σοκαρει η καταλυση της εννοιας του κρατους και της δημοκρατίας από ένα στρατευμενο γκρουπούσκουλο που ψαχνει όπως το καθε λαμογιο της χωρας να βρει νομικα κενα και παραθυρακια στην νομοθεσια καθως και αυθαιρετες ερμηνειες για να ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ με αλλαζονία και ύβρι αυτο που θεωρει ως συμφερον του, χωρις κοινωνικη συναίνεση και μεσούντων των νομικων διεργασιών;

    Να υποθεσω πως με αναλογο νομικο κενο μια μερα θα δουμε στην Τηλο κτισμενη και καμμια ξενοδοχειακη μοναδα πάνω στον αιγιαλό και τον Δημαρχο manager;

    Να υποθεσω πως το Νέο ΠΑΣΟΚ τις μελλοντικες του λαμογιες και κομπίνες ΕΤΣΙ θα της κάνει; ΜΕ ΝΟΜΙΚΑ ΚΕNA ΚΤΙΖΕΤΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ; Και με πραξικοπήματα;

    Και πόσο αρρωστημενο εγωϊσμο και εγωκεντρισμο πρεπει να εχει καποιος για να φτασει μεχρις αυτου του σημείου; Η μηπως απλά η λεξη που ψαχνω είναι πάθος, που αλλον τον κανει θύμα, άλλον φονιά και άλλον λαμόγιο.

    Ο γαμος υποτίθεται πως εχει σχεση με την αγάπη. Και δεν ειναι δυνατόν καποιος που υποτιθεται πως αγαπά κάποιον αλλον άνθρωπο (ο οποίος στην ουσία μοιάζει με το είδωλό του στον καθρεφτη) να μισει ΟΛΟΥΣ τους άλλους και να τους τιμωρεί.

  2. Pingback: Για μια θεολογία της ηδονής : Aπό την αιμομιξία και πολυγαμία στην παρθενία και στην εγκράτεια « Ardalion’s Weblog

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s