Η αναπηρία στο επίκεντρο του προβληματισμού : 2ο Διεθνές Φεστιβάλ «EMOTION PICTURES»

Eάν ως αναπηρία ορίζεται γενικά η ατέλεια και η έλλειψη αρτιότητας αναρωτιέμαι ποιός είναι ανάμεσά μας ο πραγματικά ακέραιος. Εάν μιλήσουμε ποιο ειδικά οι ανάπηροι είναι μια ομάδα συμπολιτών μας οι οποίοι χαρακτηρίζονται από μια ιδιαιτερότητα που δεν επέλεξαν: έμειναν κωφάλαλοι από μηνηγγίτιδα, αρρώστησαν και έπαθαν πολυομελίτιδα, έγιναν τετραπληγικοί, γεννήθηκαν τυφλοί ή έχασαν την όρασή τους από ένα παιδικό παιχνίδι, ήταν οι μοναδικοί που έζησαν μετά από ένα θανατηφόρο ατύχημα αλλά με κακώσεις που δεν τους επιτρέπουν να περπατήσουν, έμειναν χωρίς χέρια από μια βόμβα, έχουν εγκεφαλικές διαταραχές και δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν ή διακρίνονται απλά από μαθησιακή δυσκολία.

Συνήθως η εικόνα μιας ομάδας αναπήρων προκαλεί τα αισθητικά πρότυπα της κλασικής ομορφιάς που έχουμε εκπαιδευτεί όλοι μας. Την ίδια στιγμή σωματικές μορφές που ξεφεύγουν από τον μέσο όρο εμφάνισης μετατρέπονται σε θέαμα για κατανάλωση ελκύοντας την προσοχή στον δρόμο ικανοποιώντας τα προσωπικά μας αισθήματα ελέους ή στα κανάλια, τα σύγχρονα τσίρκο εξευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Οι ανάπηροι είναι ξεχωριστοί, όπως ο καθένας μας είναι μοναδικός. Έχουν τα δώρα του ανεπανάληπτου χαμόγελου τους ενός και μοναδικού βλέμματος που δεν υπάρχει αντίγραφο σε άλλο πλάσμα. Άραγε, οι ανάπηροι ξεχωρίζουν και από τον μέσο όρο ή εμείς από τη δική τους πραγματικότητα;  Πώς φαίνεται ο κόσμος των άλλων στα δικά τους μάτια; Μήπως οι άλλοι φαίνονται παράξενοι και μυστήριοι;

Μήπως τελικά το πρόβλημα δεν είναι στα άτομα με αναπηρία αλλά στη νοοτροπία που ζητά επιβεβαίωση στις κανονικότητες, μέσα από τον αποκλεισμό όσων δεν εμπίπτουν σε νόρμες κοινωνικές; Το πρόβλημα τελικά μήπως είναι η έλλειψη συμφιλίωσης με τη διαφορετικότητα και η απάνθρωπη προσέγγιση σε πλάσματα που έχουν ίδιες ανάγκες με όλους μας;

Θα σταθώ για λίγο στο θέμα των μαθησιακών δυσκολιών. Συχνά καταδικάζονται παιδιά στο σχολείο επειδή δείχνουν μικρό ενδιαφέρον στην τάξη και έχουν χαμηλές βαθμολογίες. Οι καθηγητές εγκληματούν όταν αδιαφορούν για αυτό το παιδί επειδή το θεωρούν χαμένη υπόθεση, προβληματικό ή μειωμένης αντιληπτικότητας. Η ετικέτα της πνευματικής αναπηρίας είναι έτοιμη. Ποιος είναι περισσότερο ελλειματικός; Εκείνοι στους οποίου έχει μειωθεί η κινητική ικανότητά να έχουν πρόσβαση σε δημόσιους χώρους και στα μέσα μαζικής μεταφοράς ή οι άλλοι, φορείς δύναμης και αυθεντίας, που τραυματίζουν και καταστρέφουν καθημερινά αδύναμες ψυχές σε οικογένειες και τάξεις;

Σε μένα τα άτομα με αναπηρία και βαρειές παθήσεις μου δίνουν ένα μάθημα ζωής και αισιοδοξίας. Δεν είναι μόνο τα πρόσωπα που ξεχωρίζουν σε αθλήματα ή σε καλλιτεχνικά events αλλά οι άνθρωποι δίπλα μας, οι οποίοι δεν τραγικοποιούν τη ζωή τους αλλά διακρίνονται για την καθημερινή διεκδίκηση, και τη συμμετοχή στην κοινωνική πραγματικότητα: από μια βόλτα στο Θησείο, ψώνια στην αγορά, φαγητό ένα ταβερνάκι, με αμαξίδιο ή τη βοήθεια φίλων σινεμά και θέατρο, με την παρέα μπάνιο στη θάλασσα. Πράγματα που επιθυμούμε να κάνουμε όλοι μας. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, πάρα πολλοί νέοι μεταξύ τους, δεν διεκδικούν τη λύπηση αλλά μάχονται για το αναφαίρετο δικαίωμα στη συνύπαρξη.

Σύμφωνα με τον χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης «Απαγορεύεται κάθε διάκριση ιδίως λόγω φύλου, φυλής, χρώματος, εθνοτικής καταγωγής ή κοινωνικής προέλευσης, γενετικών χαρακτηριστικών, γλώσσας, θρησκείας ή πεποιθήσεων, πολιτικών φρονημάτων ή κάθε άλλης γνώμης, ιδιότητας μέλους εθνικής μειονότητας, περιουσίας, γέννησης, αναπηρίας, ηλικίας ή σεξουαλικού προσανατολισμού.» Στην πράξη έχουν να γίνουν πολλά για να αρθούν αυτές οι διακρίσεις που βασίζονται σε αντιλήψεις της κυρίαρχης κουλτούρας, όπως τροφοδοτείται μέσα από την εκπαίδευση, τα μήντια, θρησκευτικά ή εκκλησιαστικά σχήματα και άλλους φορείς διαμόρφωσης κοινής γνώμης.


Σε μια ευαισθητοποίηση του κοινού, ώστε να αναδειχθούν ζητήματα που προάγουν την αποδοχή των ατόμων με αναπηρία αλλά και για την απαλοιφή άστοχων αναφορών και αρνητικών στάσεων από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αποβλέπει το 3ο Διεθνές Συνέδριο με θέμα «Άτομα με αναπηρία και ΜΜΕ» και το 2ο Διεθνές Φεστιβάλ «EMOTION PICTURES – Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία» που θα γίνει από 21 έως 24 Ιουνίου στο Νέο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς). Βασικός οργανωτής είναι η Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας-Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης και συνδιοργανωτής το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και τη θέση του Καλλιτεχνικού Διευθυντή έχει αναλάβει η γνωστή σκηνοθέτρια Μαίρη Χατζημιχάλη-Παπαλιού.

Το φεστιβάλ ταινιών, όπου συμμετέχουν πάνω από 30 χώρες (o μικρότερος σκηνοθέτης είναι 12 ετών από Ινδία, και η ταινία του Στους πέντε δρόμους συνέβαλε στο να γίνει ευρύτερα γνωστός ο αγώνας που δίνεται στην πατρίδα του για το δικαίωμα των παιδιών του δρόμου στη μόρφωση), στοχεύει να προβάλει τον προβληματισμό καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο γύρω από το θέμα της αναπηρίας και να ενθαρρύνει την ανάπτυξη ενός γόνιμου κοινωνικού διαλόγου στη χώρα μας με αφετηρία την τέχνη -την κοινή γλώσσα όλων μας.

Σχετικοί σύνδεσμοι:

www.disabled.gr

Πρόγραμμα προβολών

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s