ΤΟΥ ΤΑΠΕΙΝΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ ΠΟΙΗΜΑ

Στοχεύω το φεγγάρι της Αθήνας. Είναι γεμάτο. Ένα τριζόνι με τιμά με την επίσκεψή του. Τώρα, προσφεύγω στον Ρωμανό. Καταφύγιο και δόξα κτιστού και ακτίστου.


Τῷ ἡλίῳ    τὸ φωτίζειν παρέπεται,
  καὶ σελήνῃ τὸ αὐγάζειν συνέζευκται·
καὶ ὁ μὲν φαιδρύνει    τὸ τερπνὸν τῆς ἡμέρας,
  ἡ δὲ καταυγάζει    τῆς νυκτὸς τὸ ζοφῶδες·
ἀπὸ τούτων    ἐμετρήθησαν μῆνες, 
  καὶ ἐκ τούτων    ἐφευρέθησαν χρόνοι· 
καὶ πάντα δουλεύει τῷ ἀνθρώπῳ
  ὡς πάντων ὑπάρχοντι δεσπότῃ·
διό, ἄνθρωπε,    φωταγωγήθητι    πρὸς τὰ οὐράνια
  καὶ κατανόησον    τὸν προστάξαντα 
|:ὑπὲρ τὸν ἥλιον    καὶ τὴν σελήνην
<καταλάμπειν    τῶν ἁγίων τὰ θαύματα>. 

(Ύμνος 73, 1 Ιδιόμελον)

 

Advertisements

2 thoughts on “ΤΟΥ ΤΑΠΕΙΝΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ ΠΟΙΗΜΑ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s