Κάλεσμα του αρχιεπισκόπου σε αδιαπραγμάτευτη δέσμευση για ειλικρινή συνεργασία : «Ἡ Ἐκκλησία δέν νομιμοποιεῖται νά λέει κούφια λόγια, θορυβώντας ὡς κύμβαλο ἀλαλάζον»

Δεν ξέρω εάν ανήκω στον λαό του θεού. Πιστεύω όμως ότι είμαι καλοπροαίρετος. Και νηφάλιος στις εκτιμήσεις. Θέλω να γράφω για τα πράγματα όπως τα αισθάνομαι και όχι όπως θα ήθελαν να τα ακούσουν οι αναγνώστες μου. Ούτε βέβαια, θέλω να κοντραριστώ για να μαγνητίσω το ενδιαφέρον.

Ο Ιερώνυμος απεχθάνεται τη δημαγωγία και τον λαϊκισμό

Το μήνυμα του αρχιεπισκόπου σήμερα στη Σύνοδο επιβεβαίωσε ότι η πίστη μου στη δυναμική του προσωπικότητα δεν ήταν μάταιη. Ο Ιερώνυμος δείχνει να είναι ανάμεσα σε ρεύματα και τάσεις των ιεραρχών, λίγο καιρό πρίν έμοιαζε αναποφάσιστος, κάποιοι θα τον είπαν άτολμο και ορισμένοι άλλοι θα έσπευδαν να τον χαρακτηρίσουν αποτυχημένο γιατί δεν έχει προχωρήσει σε φανταχτερές τομές. Στην πραγματικότητα ο αρχιεπίσκοπός μας ήταν σε στοχασμό. Όταν άλλοι ιεράρχες έσπευδαν να υπερασπιστούν κάτι που άφηνε σε τελευταία ανάλυση αδιάφορο τον πολύ κόσμο. Κι αναφέρομαι στις κορώνες που εκφώνησαν οι μητροπολίτες Πειραιώς, Αιγιαλείας, και Θεσσαλονίκης με έμφαση σε εθνικά ή προσωπικά ζητήματα. Πιστεύω ότι το θέμα δεν είναι απλώς να μιλάει κανείς δημόσια, αλλά το πρόβλημα δημιουργείται όταν μιλάει εν ονόματι του θεού ή εν ονόματι της εκκλησιαστικής αλήθειας και ως στόμα του αγίου πνεύματος. Και εκεί παραφυλάει στην καλύτερη περίπτωση ο γεροντισμός και στη χειρότερη η αίρεση.

Σήμερα ο Ιερώνυμος έδειξε πως απεχθάνεται τη δημαγωγία και τον λαϊκισμό τύπου Χριστόδουλου, δεν φοβάται την αυτοκριτική και ότι δεν τον ενδιαφέρει να είναι ένας ενδοστρεφής ποιμενάρχης. Προτιμά να είναι γεφυροποιός, ακόμη και αντιθέτων, αφού τον απασχολεί η Εκκλησία σε σχέση με τον «σύγχρονο ραγδαία ἐξελισσόμενο καί ἀποχριστιανιζόμενο κόσμο». Με άλλα λόγια βλέπει την Εκκλησία στη δυναμική θεολογική της διάσταση που αφορά όλη την ανθρωπότητα.

Και αυτή η Εκκλησία δεν έχει έτοιμες συνταγές διά πάσαν νόσον. Υπάρχουν διλήματα που θέτει η νεωτερική εποχή με τρόπο μοναδικό που δεν είχαν τεθεί στο παρελθόν. Και αναφέρομαι στο θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των οποίων οι ηθικές διαστάσεις είναι αναμφισβήτητες και έχουν τη ρίζα τους σε αιτήματα της χριστιανικής πίστης, όπου οι διαφορές-κατασκευές της κοινωνίας αίρονται μπροστά στην αγάπη του Θεού.

Δονκιχωτικές ὑπερβολές

Ναι, την οσμή της Θείας χάρης περιμένουν οι άνθρωποι. Και όχι τη δυσωδία ενός λόγου φθαρμένου, στείρου και κούφιου, που δεν ανταποκρίνεται απλώς σε άλλες εποχές, αλλά μαρτυρά συχνά προσωπικά αδιέξοδα εκείνου που κηρύττει. Ή δείχνει όπως λέει ο ίδιος ο αρχιεπίσκοπος «αὐτάρεσκου χαρακτήρα αὐτοπροβολές καί ἐπιδείξεις προσωπικῶν ἐπιλογών ἐπί θεμάτων γιά τά ὁποῖα ἐκκρεμεῖ καί ἀπαιτεῖται μιά συνοδικῶς ἐπεξεργασμένη καί θεολογικῶς τεκμηριωμένη ἀντιμετώπιση». Και είναι αλήθεια ότι όσοι εμφανίζονται ότι εκπροσωπούν την εκκλησία τις περισσότερες φορές μοιάζουν να υποστηρίζουν ένα φάντασμα ή ένα απολίθωμα του παρελθόντος, που αδυνατεί να διαλεχθεί με το σήμερα, με τις ανάγκες του λαού του θεού. Έτσι, ίσως για πρώτη φορά εμφανίζεται προβληματισμένος ένας αρχιεπίσκοπος όταν καυτηριάζει την αυτοπροβολή κληρικών από τα μήντια:

«οἱ μεμονωμένες δονκιχωτικές ὑπερβολές καί παρεμβάσεις καί οἱ αὐτονομημένες ἀγωνιστικές ἐξάρσεις, ὅταν μάλιστα δέν εἶναι ἐντελῶς σαφές ἐάν ἀντανακλοῦν κυρίως ἀτομικές φιλοδοξίες ἤ στόχους καί πάντως δέν ὑπηρετοῦν ἐντέλει τό καλῶς νοούμενο συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας δέν συνιστοῦν καλά ἔργα. Τέτοια φαινόμενα θέτουν σέ κίνδυνο καί ὑποσκάπτουν τήν ἐγκυρότητα καί τή σοβαρότητα τῶν θέσεων μας ἔναντι τῆς σύγχρονης πραγματικότητας, ἀφοῦ συνεπάγονται τελικά τή συγκαταρίθμηση τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀπόψεων καί τοποθετήσεων ἀνάμεσα στίς ποικίλες λαϊκιστικές ἤ ἀντιδραστικές ἀπόψεις, πού προσφέρουν πρός κατανάλωση τά Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης. Ἡ Ἐκκλησία δέν νομιμοποιεῖται νά λέει κούφια λόγια, θορυβώντας ὡς κύμβαλο ἀλαλάζον, ἀλλά ὀφείλει νά ἔχει λόγο οὐσιαστικό, ἀγαπητικό καί σωστικό καί πάντως ὄχι συνθηματολογικό, ἐκκοσμικευμένο καί διασπαστικό.»

Λόγος που θα υπερβαίνει τη γραφικότητα

Και ακριβώς για αυτό τον λόγο επικαλείται τη συνοδικότητα, προσπαθεί να συσπειρώσει τα μέλη της συνόδου, αλλά και άλλες πνευματικές δυνάμεις ώστε πέρα από άναρθρες κραυγές που καταστραφολογούν για το τέλος της Ελλάδας, να εκφραστεί ένας άλλος λόγος, σωστικός δηλαδή αγαπητικός. Και αναστάσιμος. Ένας λόγος που θα υπερβαίνει τη γραφικότητα, τη γκρίνια και τη μιζέρια, θα είναι λόγος χαράς κι όχι διαρκούς πένθους και λύπης.

Αισθάνομαι ότι ο αρχιεπίσκοπος στην προσπάθειά του θα έχει κοντά όχι απλά όσους μονοπωλούν την αλήθεια της Ορθοδοξίας, αλλά κάθε ανήσυχο πνεύμα που νοιάζεται για αυτόν τόν τόπο, την παράδοσή του και τον πολιτισμό του.

3 thoughts on “Κάλεσμα του αρχιεπισκόπου σε αδιαπραγμάτευτη δέσμευση για ειλικρινή συνεργασία : «Ἡ Ἐκκλησία δέν νομιμοποιεῖται νά λέει κούφια λόγια, θορυβώντας ὡς κύμβαλο ἀλαλάζον»

  1. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΣ

    Αγαπητέ ardalion,

    Με εκφράζεις απολύτως!
    Να ‘σαι πάντα έτσι! Εν νηφαλίω μέθη!
    Και με διάκριση κοφτερή.

  2. ardalion Post author

    Λέμε ελεύθερα τη σκέψη μας για τα ανθρώπινα. Και είναι υπέροχο!

    Καλώς ορίσατε, κύριε Ανδριόπουλε!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s