Monthly Archives: June 2008

Lovecraft : Ανακαλύπτω τί άκουγε ο Μάνος Χατζιδάκις στη Νέα Υόρκη

Το άγνωστο συγκρότημα στην Ελλάδα Lovecraft αποτελείται από τους Jerry McGeorge, George Edwards, Michael Tegza, Tony Cavallari, Dave Michaels. Η μουσική τους ένα μίγμα φολκ και ποπ, ανήκει στο ψυχεδελικό ροκ, ένα ρεύμα που είχε συνδεθεί στη δεκαετία του ᾽60 με τη χρήση παραισθησιογόνων. Όπως μας πληροφορεί ο πολύ ενημερωμένος Spaniolos έχουν κυκλοφορήσει δύο δουλειές τους σε βινύλιο στον τόπο μας.

Ο Χατζιδάκις τους άκουγε, όπως μας λέει στην εβραϊκή συνοικία, να παίζουν το «Μεθυσμένο καράβι» του Ρεμπώ. Άσμα που γνωρίζουμε από την ερμηνεία του Μητσιά.

Το όνομά τους το έχουν πάρει από τον γνωστό συγγραφέα ιστοριών τρόμου Howard Phillips Lovecraft (1890-1937). Δραστηριοποιούνται στο Σικάγο από το 1967 και στη συνέχεια στο Σαν Φραντσίσκο, έως το 1970.

Ευτυχώς, μέσα εδώ, στην ιντερνετική πολυφωνία, μπορώ να ακούσω σχεδόν όλη τη δισκογραφία τους, όπως το πρώτο τους άλμπουμ H.P. Lovecraft (1967).

Εδώ, απολαύστε το White ship. Μια μουσική σε ένα εμβατηριακό υπέδαφος, που συνδυάζει ανατολίτικες αποχρώσεις με μεταμεσαιωνικά δυτικά μέλη. Ουράνια φωνητικά που μου θυμίζουν τους Πίνκ Φλόυντ, και το Dark Side of the moon. Η πλήρης εκδοχή στην αρχή, και στη συνέχεια μέρος με την παρουσία του γκρουπ.

 

The white ship has sailed and left me here again 
Out in the mist, I was so near again 
Sailing on the sea of dreams 
How far away it seems 
Sailing upon the white ship 

Home through the night here in my darkened room 
Sails of white across the misty moon 
Floating across the sky 
Burning into my eye 
Sailing upon the white ship 

Out of my mind nothing flows 
Alone on the shore, but that’s how it goes 
Everyone knows 
How the wind blows 
The white ship 

Out of my mind nothing flows 
Alone on the shore, but that’s how it goes 
Everyone knows 
How the wind blows 
The white ship 

The white ship has sailed and left me here again 
Out in the mist, I was so near again 
Sailing on the sea of dreams 
How far away it seems 
Sailing upon the white ship 
Sailing upon the white ship 
Sailing upon the white ship

Σύνδεσμοι: 

Η ιστορία του συγκροτήματος στην ανάρτηση  The White Ship: the psychedelic voyage of H.P. Lovecraft

Για τη δισκογραφία και άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία PSYCH-SPANIOLOS

Για τον συγγραφέα H.P. Lovecraft πολλές πηγές  στο H.P. Lovecraft Archive.

Νά, άκουσε μουσική… Blue

«Μάνος Χατζιδάκις-14 χρόνια μετά». Με αυτόν τόν τίτλο τιμήθηκε σε μια λαμπρή συναυλία της Ορχήστρας των χρωμάτων ο μεγάλος μας συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις. Την Ορχήστρα είχε ιδρύσει πριν από 18 χρόνια ο συνθέτης.
Την βραδιά άνοιξε ο Μηνάς Αλεξιάδης με το ολοκαίνουργιο σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση Ragtime Concertino για μεγάλη ορχήστρα, που ήταν αφιερωμένο στη μνήμη του Μάνου Χατζιδάκι. Η σύνθεση βασἰστηκε στον μουσικό καμβά του αγαπημένου αφροαμερικάνικου μουσικού είδους ragtime, που προιώνισε τη τζαζ, ήδη από τον 19ο αιώνα. Το πανέμορφο και δυναμικό μαζί Concertino με τις εμβατηριακές αποχρώσεις και τις απότομες χρωματικές εναλλαγές μας ταξίδεψε στις συνοικίες της Νέας Ορλεάνης και στα μπάρ των μαύρων, εκεί όπου οι λευκοί εμπνέονταν νέες συνθέσεις σε μουσικές πρωτόγνωρες.
Ακολούθησε η Συμφωνία Νο 2, του Λέοναρντ Μπέρνσταϊν (σολίστ στο πιάνο ο Χαράλαμπος Αγγελόπουλος) και το πρόγραμμα έκλεισε με τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι Blue έργο 25 για κιθάρα και ορχήστρα.

Το Blue είναι ένα γουέστερν σε σκηνοθεσία Silvio Narizzano και πρωταγωνιστές τους Terence Stamp, Joanna Peter, Karl Malden, Ricardo Montalban. Η μουσική* γράφτηκε το 1968, την περίοδο που ο Χατζιδάκις ζούσε στη Νέα Υόρκη.

Ο Χατζιδάκις λέει για την ταινία και τους ανθρώπους της:

Στο 1968 το Χόλυγουντ ζούσε την επανάσταση των λουλουδιών, με πολλά παραισθησιογόνα, με αρκετή διστακτική ερωτική ελευθερία και με μια εφημερίδα εβδομαδιαία -την Free Press- που την πουλούσαν με φανατισμό εθελοντικά νέοι στα πεζοδρόμια της Σάνσετ Στριπ. Τον ίδιο καιρό η Παραμάουντ, γύριζε ένα φιλόδοξο ποιητικό γουέστερν με σκηνοθέτη ένα Καναδό τον Ναριζάνο, με πρωταγωνιστές έναν Άγγλο τον Τέρενς Στάμπ κι έναν Μεξικανό τον Ρικάρντο Μονταλμπάν και με συνθέτη έναν Έλληνα, εμένα. Τότες ήταν που ξενάγησα και φιλοξένησα στην Παραμάουντ τους Μπη Τζης, ενώ κάτω στην εβραϊκή συνοικία οι H. P. Lovecraft τραγουδούσαν το μεθυσμένο καράβι του Ρεμπώ. Μέσα σ΄ αυτό το μεθυστικό πανηγύρι προσπάθησα να ξεπεράσω σε ομορφιά τον Τέρενς Σταμπ κι έγραψα αυτή τη μουσική του ΒLUE. Δεν έμαθα ποτέ ποιος κέρδισε τις εντυπώσεις, αλλά σαν η ταινία τελείωσε ήρθε η καταστροφή. Ο Ναριζάνο έχασε τον φίλο του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ο Τέρενς Σταμπ «χάθηκε μέσα στις παραισθήσεις εκείνου του καιρού» κι έχασε χρήματα και εργασίες, του παραγωγού του ΄φυγε η γυναίκα κι εγώ σαν άλλος Οδυσσέας επέστρεψα στην πατρίδα μου λυπημένος που δεν ετόλμησα να εξαφανιστώ ή να χαθώ σ΄ ένα στενό του Λώρελ Κάνυον ή μες στην ομίχλη της Σάντα Μόνικα. (Πηγή: Σείριος)

Χτες, στο Μέγαρο, η μαγική μουσική της Ορχήστρας με σολίστ τον κιθαρίστα Γιώργο Μουλουδάκη κυρίευσε το κοινό, που ξέσπασε ζητώντας κι άλλο. Ο Μουλουδάκης ικανοποίησε το ακροατήριο παίζοντας δύο φορές ακόμη Χατζιδάκι.

Η αίσθηση που μου άφησε η ακρόαση της μουσικής, έτσι αυτόνομη που την άκουσα, είναι ότι όλη η σύνθεση σα να γράφτηκε σαν ένας πρόλογος για το μεγαλειώδες τέλος. Τον θάνατο του Blue. Μια καταπληκτική μελωδία, παραλυτική.

H μελωδία αυτή έγινε τραγούδι, το οποίο απρόσμενα, βρήκα σε βιντεάκι. 1989. Συναυλία που διευθύνει ο Μάνος Χατζιδάκις. Οι στίχοι στο τραγούδι είναι του Άρη Δαβαράκη. Τραγουδάει ο Βασίλης Γισδάκης. Στην κιθάρα η Στέλλα Κυπραίου. Nά, άκουσε μουσική…

 

 

 

*H μουσική του Blue ηχογραφήθηκε με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λος Αντζελες και σολίστ στην κιθάρα τον Laurido Almeida, και κυκλοφορεί από τον Σείριο.

 

νεράκι+ήλιος=ζωή

Φαίνεται ότι το πείραμα πετυχαίνει. Ένας μικρός μπαχτσές σε μερικά μέτρα βεράντα. Σπόροι σε τύρφη, μικρά φυτά, και τώρα το απίστευτο! Οι τομάτες έχουν περάσει τα δύο μέτρα. Οι φασολιές είναι ακόμη μωρά. Οι μελιτζάνες ετοιμάζονται να ανθίσουν. Θα ακολουθήσουν οι πιπεριές. Οι ανθοί των κολοκυθιών μικρές πορτοκαλοκίτρινες εκρήξεις. Νεράκι χρειάζονται καθημερινά. Ήλιο μπόλικο. Δεν διαμαρτύρονται με τις κόρνες των αγενών οδηγών και χαίρονται όταν τους λες ένα γεια σας. Είναι μικρά, τρυφερά βρέφη πράσινης ύλης.

 


Τα φασολάκια (αριστερά) είναι ακόμα μικρά αλλά οι μελιτζάνες (δεξιά) σε λίγο θα ανθίσουν.

Λόγω του μεγάλου ύψους οι ντοματιές χρειάζονται στηρίγματα να ακουμπήσουν τα κλαδιά τους που είναι κατάφορτα με άνθη και μικρούς καρπούς.

 


Απρόοπτη συνάντηση. Ένα πορτοκαλί έντομο έχει γραπώσει μια μέλισσα και της συνομιλεί!

ΤΟΥ ΤΑΠΕΙΝΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ ΠΟΙΗΜΑ

Στοχεύω το φεγγάρι της Αθήνας. Είναι γεμάτο. Ένα τριζόνι με τιμά με την επίσκεψή του. Τώρα, προσφεύγω στον Ρωμανό. Καταφύγιο και δόξα κτιστού και ακτίστου.


Τῷ ἡλίῳ    τὸ φωτίζειν παρέπεται,
  καὶ σελήνῃ τὸ αὐγάζειν συνέζευκται·
καὶ ὁ μὲν φαιδρύνει    τὸ τερπνὸν τῆς ἡμέρας,
  ἡ δὲ καταυγάζει    τῆς νυκτὸς τὸ ζοφῶδες·
ἀπὸ τούτων    ἐμετρήθησαν μῆνες, 
  καὶ ἐκ τούτων    ἐφευρέθησαν χρόνοι· 
καὶ πάντα δουλεύει τῷ ἀνθρώπῳ
  ὡς πάντων ὑπάρχοντι δεσπότῃ·
διό, ἄνθρωπε,    φωταγωγήθητι    πρὸς τὰ οὐράνια
  καὶ κατανόησον    τὸν προστάξαντα 
|:ὑπὲρ τὸν ἥλιον    καὶ τὴν σελήνην
<καταλάμπειν    τῶν ἁγίων τὰ θαύματα>. 

(Ύμνος 73, 1 Ιδιόμελον)