O Nick Cave και ο Λάζαρος στη Nέα Yόρκη

H μουσική και οι ρυθμοί του είναι υπνωτιστικοί. Συχνά, είναι ένα χαλί κρουστό στην ύφανση των Bad Seeds, πάνω στο οποίο κάθεται η αφήγηση της ιστορίας. Γιατί, ο Nick Cave, υπηρετεί κυρίως τον μύθο που διηγείται, δεν κάνει εκπτώσεις, δεν αποσπά την προσοχή με προκλητικές εμφανίσεις ή με εντυπωσιακά εφέ. Aφομοιώνει δημιουργικά τα διδάγματα του Bowie και τώρα τον ενδιαφέρει να ακουστεί καθαρά ο λόγος, και η εκφορά του. Tα άλλα είναι υπόθεση των έξοχων μουσικών του, όπου συνυπάρχει και το ελληνικό στοιχείο (ο λάτρης του ρεμπέτικου Jim Sclavunos, ο οποίος έχει και τη δική του μπάντα που την ονομάζει The Vanity Set).

Στην τελευταία του δουλειά Dig, Lazarus, Dig!!! ο Nick εμπνέεται άλλες φορές από τη μυθολογία, αλλά κυρίως, από την ιστορία του Λάζαρου, του μοναδικού ανθρώπου που πέρασε το κατώφλι του θανάτου, και όταν επέστρεψε δεν γέλασε ποτέ ξανά. Aυτό το αίσθημα του Λάζαρου ήταν κάτι που απασχολούσε τον Nick από παιδί, και μάλιστα τον τρόμαζε.

Γράφει ο ίδιος:

«Η αλήθεια είναι ότι με είχε ταράξει. Ολοι κατεχόμαστε από δέος όταν σκεφτόμαστε το μεγαλύτερο θαύμα του Ιησού -την ανάσταση ενός ανθρώπου- αλλά εγώ προσωπικά δεν μπορούσα παρά να αναρωτηθώ πώς αισθανόταν ο Λάζαρος. Οταν ήμουν παιδί, η σκέψη αυτή με τρόμαζε. Μετέφερα τον Λάζαρο στη Νέα Υόρκη έτσι ώστε να δώσω στο κομμάτι μια πιο μοντέρνα αίσθηση. Σκεφτόμουν επίσης τον Harry Houdini, ο οποίος πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του προσπαθώντας να απομυθοποιήσει τους πνευματιστές που ενεργούσαν εις βάρος των χαροκαμένων. Πίστευε πως τίποτα δεν υπάρχει πέραν του τάφου. Ηθελα να δημιουργήσω μια γέφυρα επικοινωνίας, ένα μέντιουμ, για να μπορεί ο Houdini να μας μιλήσει από τον τάφο του εαν το επιθυμεί. Μερικές φορές, αργά τη νύχτα, αν κανείς ακούσει με μεγάλη προσοχή ένα κομμάτι, θα ακούσει τη φωνή του και την κλαγγή των αλυσίδων του. “Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι αλλά κάτι συμβαίνει πάνω”, φαίνεται να λέει. Πάνω απ’ όλα πρόκειται για μια ελεγεία στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ’70».

Mέσα στους στίχους οι αναφορές στον Iησού είναι συχνές, σε σημείο που να θυμίζει Bob Dylan με χαρακτήρες που παραπέμπουν σε Tom Waits, τα στοιχεία της φύσης συμπλέκονται με τη ζωή της πόλης, αλλά πάντα και παντού είναι ένα μοναχικό πλάσμα, άλλοτε σκοτεινό, άλλοτε ευάλωτο, πολύ συχνά αυτό το πλάσμα το έχει ανάγκη κάποιος άλλος. Aυτό είναι το υπέροχο!

Θα πει ο καχύποπτος αιρεσιολόγος, ότι κάνουν New age όλα αυτά. Δεν ξέρω, εμένα μάλλον μου κάνουν κλασικά κομμάτια, πλέον. Προσωπικά αφήνομαι στη μουσική, στην επική αφήγηση του «More News From Nowhere» και στο υπέροχο βίντεο.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s