H ακτημοσύνη των μοναχών και η άγια φιλαργυρία των μοναστηριών. Με αφορμή το Βατοπέδι.

H Iερά Mονή Bατοπεδίου ήρθε στο νου μου και όσα της καταμαρτυρούν περί εμπλοκών και διαπλοκών με πολιτικούς, για ιερές επιχειρηματικές δραστηριότητες όσο μελετούσα τις, από κάθε άποψη, συναρπαστικές διδαχές του Hλία Mηνιάτη (Ληξούρι 1669-Πάτρα 1714), αλλά και μία θαυμάσια ανάρτηση για το Δικαίωμα του μπλογκ  Arcoudos, όπου σχολιάζεται η υπερτίμηση που έχει δοθεί στο χρήμα: «Με τα λεφτά, αγοράζεις το δικαίωμα. Η κοινωνία που έχουμε φτιάξει, επιτρέπει να θεωρούμε τα χρήματα ως κάτι σπουδαιότερο απο ότι είναι. Και αυτό τα κάνει σπουδαιότερο απο ότι είναι στην πραγματικότητα».

Σκέφτηκα, λοιπόν, να σταθώ για λίγο στο εν πρώτοις παράδοξο φαινόμενο από τη μια πλευρά της προσωπικής απάρνησης από τον μοναχό κάθε ιδιοκτησίας και από την άλλη της συσσώρευσης απίστευτων κεφαλαίων στη μονή που εγκαταβιώνει.

 

Ρώσοι μοναχοί. Αρχ�ς 20ού αιώνα.

Ρώσοι μοναχοί στον Άθωνα. Αρχές 20ού αιώνα. Στούντιο σκήτης Αγίου Ανδρέα.

 

Το γάλα των πτωχών

Ο μοναχός υπόσχεται στην κουρά τρία πράγματα: υπακοή, παρθενία, ακτημοσύνη. Πίσω από τις τρεις αρχές ζωής κρύβεται η θανάτωση του εγώ και η βεβαιότητα ότι είμαστε πάροικοι στον κόσμο αυτό.  Στην πράξη και οι τρεις αυτές αρχές ζωής είναι αιτήματα προς εκπλήρωση, αν και φαίνεται ότι η ακτημοσύνη υλοποιείται ευκολότερα, εάν σκεφτώ ένα μοναστήρι τροφό που εξασφαλίζει τα πάντα στον νεοεισερχόμενο καλογέρι. Όπως ένα στρατόπεδο ικανοποιεί τις βασικές ανάγκες των στρατιωτών του, σε στέγη, ένδυση και φαγητό. 

Ο Μηνιάτης ανατρέπει τα δεδομένα. Θέτει την προσκόλληση στο χρήμα το πλέον δυσκολότερο κομμάτι αυτού του βίου. Μιλώντας εμπειρικά, μας πείθει ότι ο μοναχός μπορεί να έχει κατακτήσει τα πάντα, ευσέβεια, καλές πράξεις, ηθική αλλά εάν είναι κολλημένος στα αργύρια είναι βαρύς «δεν έχει συντροφίαν και συνοδίαν Χριστού». Δεν μπορεί να αγαπά και τα αργύρια και την ψυχή του, είναι αδύνατον, διότι είναι πράγματα αντίθετα, όπως θα πει επικαλούμενος τη μαρτυρία του Χρυσόστομου. Μάλιστα, μιλώντας για τον πλούτο ξεκαθαρίζει τα όρια διαχείρισής του: ο καθένας οφείλει να δίνει σε όσους έχουν ανάγκη αλλά αυτός που έχει και κατέχει οφείλει να δώσει πολύ στους αδελφούς του. Επιπλέον χαρακτηρίζει εύστοχα τον πλούτο ως το γάλα των πτωχών. Έχει δοθεί στους κατέχοντες για να τρέφει τους αδύναμους, όπως η μητέρα προσφέρει το γάλα του μαστού της στο αδύναμο βρέφος για να ζήσει. 

Τα μοναστήρια καστροπολιτείες

Ειρωνικά, ο Μηνιάτης, αποκαλεί τον ευσεβή, πλην φιλοχρήματο, ως «άγιο φιλάργυρο». Και, ναι, θα μπορούσε όταν κάποιος ζη κατά μόνας, στη σκήτη του, σε ένα κελάκι ή σε έναν μικρό σχηματισμό αδελφών, εκείνος που έχει το δικό του κομπόδεμα να έχει το ίδιο ελάττωμα που περιέγραψε υπέροχα ο Μολιέρος στον δικό του Φιλάργυρο. Τί συμβαίνει όμως όταν το μικρό σχήμα της αδελφότητας λαμβάνει τη μορφή ενός πολυάριθμου κοινοβίου; Όταν δηλαδή ατομική περιουσία δεν υφίσταται, και όλα περνούν στην κυριότητα της μονής;

 

Μοναχός μπροστά σε αθωνίτικη καλύβα. Δεκαετία του 1920.

Μοναχός μπροστά σε αθωνίτικη καλύβα. Δεκαετία του 1920.

Βλέποντας και θαυμάζοντας τα αγιορείτικα μοναστήρια, με την αρχιτεκτονική μορφή που έφτασαν στις μέρες μας, διαπιστώνουμε ότι είναι κάστρα, μικρές πόλεις που συντηρούν τους κατοίκους τους παρέχοντας όσα χρειάζονται και οι μοναχοί με τα διακονήματά τους υπηρετούν τους άλλους αδελφούς. Μάλιστα, στην ησυχαστική παράδοση η σχέση ηγούμενου μοναχών σημαίνεται με μία θεολογική τυπολογία: ο γέροντας μυσταγωγεί ψυχές, εκπροσωπεί τον Ιησού, εφόσον το μοναστήρι είναι ένα μυστήριο που φανερώνει την κοινωνία της Εκκλησίας και των αγἰων. Ο ηγούμενος είναι ο κρίκος μεταξύ Θεού και μοναχών.

 

Είναι γνωστό, ότι αφετηριακά ο μοναχισμός λειτούργησε ως μια αντίδραση στην κατάπτωση της πίστης στα αστικά κέντρα, ήταν μια προσπάθεια επαναπροσδιορισμού της προσωπικής σχέσης με τον Θεό, μακριά από τη βουή του κόσμου. Το θέμα εδώ, είναι ότι σε όλους αυτούς τους σχηματισμούς που υπηρέτησαν ιδεολογικά τη βυζαντινή αυτοκρατορία, ενισχύθηκαν από βασιλείς, σουλτάνους και ισχυρούς πολιτικούς, και μέχρι σήμερα τους παρέχεται μια ειδική μεταχείριση ως αυτοδιοίκητο τμήμα του ελληνικού κράτους, βρίσκουμε μεταλλαγμένη την αρχική ιδέα του αναχωρητισμού που ήταν αυτό ακριβώς που υπόσχεται και ο μοναχός στην κουρά του: ακτημοσύνη. Εάν λοιπόν μέσα στις μονές δεν μπορούν ατομικά οι καλόγεροι να συσσωρεύσουν χρήματα, η αγία φιλαργυρία μπορεί να ξεμυτίσει στα ίδια τα μοναστήρια.

Καθαρά πράγματα: Ο καλόγερος όταν οφείλει να είναι φιλόπτωχος, το μοναστήρι μπορεί να είναι φιλόπλουτο.

Σήμερα, τα μοναστήρια, όπως και παλαιότερα συνιστούν πόλεις κράτη, νησίδες στον κοινωνικό ιστό, που αντιγράφουν την πρακτική και τα ήθη του κόσμου. Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, εφόσον έχουν ιδιοκτησία, κάνουν επενδύσεις, αξιοποιούν εκτάσεις, αγοράζουν και πωλούν κατά το δοκούν συμφέρον των διαχειριστών τους, δηλαδή του ηγουμένου και των συμβούλων του μοναχών, ή και λαϊκών εφόσον είναι χρήσιμοι στις επιχειρηματικές δράσεις, όπως και με υψηλά ιστάμενα πρόσωπα που ακούγονται αυτές τις ημέρες. Πάντοτε για το συμφέρον της μονής… Μόνο που δίπλα στη συσσώρευση πλούτου, παραμονεύει η αχορταγία και η απληστία, η διαμόρφωση ενός ήθους που δεν έχει σχέση με τον πτωχό Ιησού και το πνεύμα του αναχωρητισμού. 

Τα ερείπια της Αθωνιάδας σχολής που �λαμψε στα Βαλκάνια του 18ου αι. με την παρουσία του Ευγ�νιου Βούλγαρη. Οι ίντριγκες των μοναχών και η κομματικοποίηση των σπουδαστών οδήγησαν τον Βούλγαρη στην αποχώρηση από τη σχολή.

Τα ερείπια της Αθωνιάδας σχολής που έλαμψε στα Βαλκάνια του 18ου αι. με την παρουσία του Ευγένιου Βούλγαρη. Οι ίντριγκες των μοναχών και η κομματικοποίηση των σπουδαστών οδήγησαν τον Βούλγαρη στην αποχώρηση από τη σχολή.

Κάποτε, εκεί γύρω στα 1750 στα όρια του Βατοπεδίου εγκαινιάστηκε η λειτουργία της Αθωνιάδας, ό,τι πιο νεωτερικό είχε να δείξει η εποχή στην εκπαίδευση αφού ο «κλεινός» Ευγένιος Βούλγαρις κλήθηκε να διδάξει και να οργανώσει τη Σχολή. Η ίδρυση της Αθωνιάδας ήταν μια προσφορά στο Γένος. Εύλογα, σήμερα αναρωτιέται κανείς για τα ανθηρά οικονομικά των μονών, για τον πολλαπλασιασμό των χρημάτων που δεν διαμοιράζονται σε όσους έχουν ανάγκη ή δεν επενδύονται σε έργα υποδομής για το ευρύτερο σύνολο. Σκέφτομαι ξανά τον Μηνιάτη: η πρόφαση ότι τα χρειάζονται για την κυβέρνηση του οίκου δεν πείθει. Σχεδόν κανέναν…

 

Όποιος θέλει να περάση εκείθεν πρέπει να είναι άδειος και γυμνός

Είναι σαφές ότι ο Μηνιάτης διαγράφει ένα πλαίσιο κοινωνικής δικαιοσύνης για ορφανά, κόρες που κατέφευγαν στην πορνεία, πένητες που πέθαιναν από το κρύο ή την αφαγία, έστω και μέσα από την πρακτική της ελεημοσύνης. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι αμφισβητεί τη σωτηρία του πλούσιου, επομένως η λύση είναι: πέταξε ό,τι σε κάνει να μη μπορείς να μοιραστείς, δηλαδή να μη μπορείς να αγαπήσεις. Πέταξε το δικαίωμα που σου δίνει ο πλούτος να είσαι εξουσία. 

Δυστυχώς, για όσους δυσκολεύονται να κατανοήσουν τον μοναχισμό ο αναχωρητισμός δεν εξαντλείται στην επιλογή της μοναστηριακής ζωής, αλλά επεκτείνεται σε πάμπολλες μορφές που επιβιώνουν στον Άθωνα. Από την άκρα ταπείνωση και φτώχεια των καθισμάτων έως τη χλιδή και την σκανδαλώδη πολυτέλεια ο καθένας μπορεί στον τόπο της μετανοίας του να αναζητήσει τον θεό και να συγκατοικήσει μαζί του. Το άθλημα είναι επίπονο προϋποθέτει ελεύθερη συγκατάβαση και για να θυμηθούμε τον Μηνιάτη η ανάβαση στον ουρανό με ρούχα, δηλαδή με πλούτη και υπάρχοντα, δύσκολα γίνεται.

 

Το Βατοπ�δι από τη θάλασσα. Παλαιά καρτ ποστάλ.

Το Βατοπέδι από τη θάλασσα. Παλαιά καρτ ποστάλ.

 

 

Και για να επανέλθω και στον Arcoudo και να συμφωνήσω μαζί του που δίνει την εξήγηση για την αξία που δίνουμε στο χρήμα, και συνακόλουθα στον πλούτο: «Στην πραγματικότητα χτίσαμε αυτήν την ψευδαίσθηση γιατί ήμασταν ανώριμοι να ζήσουμε όλοι μαζί.»

Η απογείωση απαιτεί απόρριψη περιττών μερίμνων και βαρών… Και αυτό ισχύει για πόλεις και έρημο. Για όλους.

 

Αχ κατηραμένη φιλαργυρία

Αλλά τούτος δεν είναι εκείνος ο καλός, και αγαθός άνθρωπος, οπού δεν επεθύμησε την γυναίκα κανενός; οπού δεν επήρε κανενός το πράγμα ή την τιμήν; οπού εφύλαξεν ακριβέστατα τον νόμον, οπού εις τον νόμον είναι άγιος; ναι. Μα τούτος ο άγιος είναι φιλάργυρος. Στοχασθήτε, όταν είναι λόγος περί χρημάτων, δεν είναι άλλο. Αχ κατηραμένη φιλαργυρία, και πόσον κυριεύεις τας ανθρωπίνας ψυχάς! οπού θέλει να ειπή: αληθινά εκείνος ο καλός δούλος του Θεού έχει πολλάς και μεγάλας αρετάς. Αυτός να κλέψη; αυτός να ψευδομαρτυρήση; μη γένοιτο. «Ταύτα πάντα (ημπορεί να ειπή) εφυλαξάμην εκ νεότητός μου». Αυτός φυλάττει σωφροσύνην, αυτός κάνει προσευχήν, αυτός κρατεί νηστείαν, αυτός είναι αληθινά εις τον Κόσμον, αλλά αρνήθη τον Κόσμον, αυτός εσφαλισμένος μέσα εις μίαν κέλλαν ή έξω εις μίαν έρημον, απεστράφη παντελώς και τας συνομιλίας των ανθρώπων, και τας ταραχάς της αγοράς, και του αιώνος τας ματαιότητας. και ξεφάντωσες.

Ἐκείνος στέκει ενασχολούμενος εις έργα αρετής, μόνος μόνῳ Θεῴ προσευχόμενος. Εις την όψιν, εις το σχήμα, εις τα φορέματα τα τρίχινα, εις όλον τον βίον, και πολιτείαν ένας ασκητής. Αλλά ωϊμέ! Τούτος ο ασκητής είναι φιλάργυρος. Νηστευτής, μα φιλάργυρος. Θαυματουργός, μα φιλάργυρος έτι εν λείπει. Όλα τα καλά έχει, ένα πράγμα του λείπει δια να τον κανονίσωμεν δια τέλειον άγιον. Πώς αγαπά ο πτωχός τα αργύρια. Ό,τι άλλο θέλεις. Θέλεις να νηστεύση; δεν τρώγει κρέας εις όλην του την ζωήν. Θέλεις να προσευχηθή; κάνει ολονυχτίας. Θέλεις να κάμη σκληραγωγίας; ευχαριστείται να περιπατή με τα πόδια γυμνά και φορτωμένος σίδηρα. Όλα μετά χαράς τα κάνει. μα μη του εγγίσης το γλωσσόκομον, διατί τον χάνεις. Όλα τα άλλα κάνει μετά χαράς, τούτο μόνον τον λυπεί, τον πικραίνει, και απέρχεται λυπούμενος. Τόσον είναι αληθινόν, πως ένας κάποιος ημπορεί να φθάση με πολλάς αρετάς να είναι άγιος, μα τούτος ο άγιος ημπορεί να είναι φιλάργυρος. Τόσον είναι αληθινόν, πως η φιλαργυρία κρατεί, και κυριεύει τας ψυχάς και εκείνων, οπού ημείς προσκυνούμεν ωσάν αγίους.

Αλλ᾽ εγώ ερωτώ: ένας τέτοιος άγιος φιλάργυρος, ημπορεί να είναι μαθητής και Απόστολος του Χριστού; Όχι. Ας το μαρτυρήση ο σημερινός φιλάργυρος άνθρωπος του Ευαγγελίου. Όταν ο Χριστός του είπε πάντα όσα έχεις πώλησον, και διάδος πτωχοίς, οπού θέλει να ειπή: ἀφες ολότελα την φιλαργυρίαν και αποδέξου την φιλοπτωχίαν. Και δεύρο, ακολούθει μοι. Έλα να μου είσαι μαθητής και Απόστολος, αυτός εμίσευσε λυπούμενος. «Και απήλθε λυπούμενος».

 

ΗΛΙΑΣ ΜΗΝΙΑΤΗΣ

«Κυριακή ΙΓ´, Λουκά. Τρόπος του κληρονομήσαι ζωήν αιώνιον», Διδαχαί εις την Aγίαν και Mεγάλην Tεσσαρακοστήν… Eκ της Eλληνικής Tυπογραφίας του Φοίνικος,

Eν Bενετίᾳ 1849, σελ. 214-221.

Advertisements

15 thoughts on “H ακτημοσύνη των μοναχών και η άγια φιλαργυρία των μοναστηριών. Με αφορμή το Βατοπέδι.

  1. panagiotisandriopoulos

    Αγαπητ’ε Ardalion,

    Και αυτή η ανάρτησή σου είναι ευστοχώτατη και αληθινότατη!
    Να ‘σαι πάντα καλά, να μας δίνεις τέτοια ψήγματα καθαρότητας!

  2. ΤΣΟΥΚΝΙΔΑ

    Για άλλη μια φορά, βρεθήκαμε να κινούμαστε κοντά σε ότι αφορά την σχέση εκκλησίας και κοινωνίας πέρασε και από το δικό μου λημέρι για να δεις τι λέω σχετικά με το θέμα “βατοπέδια της ησυχίας και ναρκοπέδια της εξουσίας”..
    http://tsouknida.blogspot.com/2008/08/blog-post_29.html

    Η παντοειδείς εκκλησιαστικές συσσωματώσεις, σε περιφεριακό, εθνικό και διεθνές επίπεδο πρέπει σήμερα επιτέλους να επανεξετάσουν το ρόλο τους ως εργοδότριες, ως ιδιοκτήτριες γης, ως επενδύτριες και διαχειρίστριες οικονομικών πόρων. Και μόνο μια έμπρακτη μαρτυρία διαφορετικών οικονομικών επιλογών είναι χρήσιμη για την κινητοποίηση όλης της κοινωνίας σ’ αυτή την κατεύθυνση.
    Το ερώτημα είναι αμείλικτο:
    -Που καταθέτουν τα χρήματα τους οι Εκκλησίες;
    σε πρωτοποριακούς οργανισμούς που προσφέρουν κοινωνική εργασία ή σε κερδοσκοπικές τράπεζες που λειτουργούν σ’ αυτή τη λογική που οδηγεί στην ανεργία και την πολυπλευρη υποβάθμιση της ζωής;

  3. Π.Κ.

    Ξεχνάμε πολύ. Το εκκλησιαστικό μας αλτσχάιμερ έχει καταστεί επιδημία. Και, ατυχώς, ηδονιζόμαστε στην πλάνη μας…

    Απλώς, με ημερομηνία λήξης…

  4. Misha

    βρήκα τυχαία τη δημοσίευση και την καταχάρηκα.
    τους τα χε πει των φεουδαρχών καλογήρων ο όσιος Νείλος Σόρσκυ απ΄την καλή τον 15ο αιώνα ,πριν τον Μηνιάτη ,αλλά «η ρίζα πάντων των κακών» φιλαργυρία είναι καλά ριζωμένη στον ανθρώπινο ψυχισμό και δύσκολα αποβάλλεται.

    καλή φώτιση σε όλους μας,γιατί όταν το φως των κοσμικών, δλδ οι μοναχοί, γινεται σκότος ,μάλλον μπατάρει η μαούνα….

  5. Χριστίνα

    Άγιο Όρος Καρυές 6.9.2008

    Σχετικά με το θέμα της Μονής Βατοπαιδίου δεν μπορώ να καταλάβω τι πρόβλημα έχουν τα ΜΜΕ με το μοναστήρι. Μήπως και έχουν θιγεί τα συμφέροντα κάποιων από την διεκδίκηση του εν λόγω ολυμπιακού ακινήτου για δημιουργία εμπορικού κέντρου; Τους πείραξε η προοπτική δημιουργίας Ιατρικού κέντρου και τους άλλαξε τα σχέδια; Τα χρήματα πήγαν σε ένα μοναστήρι και δεν ήρθαν στις τσέπες τους. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημά τους και στον χορό που έστησε ο TV-Αλφα, που ξέρει προφανώς τι κάνει και γιατί το κάνει, μπήκαν και χορεύουν όλοι οι άλλοι χωρίς πιθανώς να καταλαβαίνουν το γιατί.

    Και το απλό ερώτημα είναι, τόσα χρήματα τι στο καλό θα τα κάνουν οι καλόγεροι;

    Πρέπει να καταλάβουμε ότι τα χρήματα που μαζεύονται σε ένα Άγιορείτικο μοναστήρι χρησιμοποιούνται πάντα για καλούς σκοπούς. Πρέπει να αναστηλωθούν τεράστια διατηρητέα κτίρια, να γίνουν ξενώνες για τους προσκυνητές, να συντηρηθούν τα αναρίθμητα κειμήλια των μονών κλπ. Αυτά χρειάζονται τεράστια ποσά, όπως φαίνεται και από τα προγράμματα που εγκρίνονται από το Ελληνικό κράτος και την Ευρωπαϊκή Ένωση, τα οποία επιστρέφουν και πάλι στον λαό καθόσον οι Μονές είναι κτήματα του λαού διότι οι μοναχοί που τις διαφυλάττουν είναι τα δικά μας παιδιά. Σέ αυτές τις μονές που θα επισκεφτούμε, θα φιλοξενηθούμε, θα ξαποστάσουμε, θα αποθέσουμε τα προβλήματα και τις ενοχές μας όλοι οι έλληνες χωρίς να μας ζητηθεί κάποια ανταπόδωση, σε αυτές τις μονές θα φέρουμε τους υψηλούς καλεσμένους μας από την Ευρώπη και με καμάρι θα τους δείξουμε τά αναστηλωτικά έργα, τα καταπληκτικά κτίρια, την φιλοξενία μας και την πολιτιστική και πνευματική μας παράδοση σαν Ελλάδα. (βλέπε επίσκεψη Νίμιτς>> “http://www.agioros.com/albania/metanastes.htm” )
    Τα μοναστήρια με τους θησαυρούς τους είναι σύμβολα τα οποία είναι πολυτιμότατα για μια κοινωνία που συνηθίζει να ισοπεδώνει τα πάντα δια των ΜΜΕ. Είναι ορόσημα τα οποία μας προσδιορίζουν και τα έχουμε ανάγκη σαν λαός και σαν πρόσωπα. Οι μοναχοί δεν θα σπαταλήσουν ούτε ένα ευρώ άσκοπα από αυτά τα οποία λαμβάνουν. Εάν ήθελαν να γλεντούν, νάναι διεφθαρμένοι να πηγαίνουν στα καζίνα και στα μπουζούκια και νάχουν πολυτελείς κατοικίες, εξοχικά και κότερα δεν θα έβαζαν το ράσο και δεν θα εξοριζόντουσαν στα βουνά ξενυχτώντας κάθε μέρα σε προσευχές και νηστείες.
    Είναι ντροπή να διασύρεται έτσι ο μοναχισμός εν ονόματι της κονόμας μερικών που αισθάνονται να τους κλέβουν το φαϊ από το πιάτο τους.
    Μοναχός Πρόδρομος (κ.κ Τζιντζής Κων.)

  6. Χρήστος

    Κατ’αρχήν εσύ “Χριστίνα” δεν πρόκειται να πας ποτέ στον Άθω να θαυμάσεις τα κτήρια ή να φιλοξενηθείς σε αυτά. Είσαι γυναίκα βλέπεις. Ή μήπως είσαι άντρας που κυκλοφορεί με γυναικείο όνομα (τί να σημαίνει αυτό άραγε…).

    Έχω επισκευθεί και έχω μείνει καιρό στο Όρος (συγνώμη αλλά δεν μπορώ να το αποκαλλέσω “Άγιο”), μπορώ να σε βεβαιώσω οτι όλα όσα λέγονται για την ηθική και τον χαρακτήρα των μόνιμων κατοίκων του είναι η ωμή αλήθεια και γι’αυτό δεν αρέσει. Βλέπεις είνια όλα πολύ όμορφα όταν κοιμόμαστε τον “ύπνο του δικαίου” και ονειρευόμαστε ουτοπικούς κόσμους. Πρέπει όμως να επισημάνω οτι αυτή η έκπτωση των ηθών δε χαρακτηρίζει όλους αλλά πολύ μεγάλη μερίδα των μοναχών εκεί. Αυτά από εμένα. Καλημέρα!

  7. ardalion Post author

    @TΣOYKNIΔA
    Δύσκολα θα απαντηθούν τα ερωτήματά σου… Tο θέμα εκεί βρίσκεται στη διαχείριση του πλούτου για τον άνθρωπο ή απλά και μόνο για την αύξησή του, δηλαδή τον υπερπλουτισμό;

    @ Χριστίνα
    O μοναχισμός δεν διασύρεται γιατί οι όντως εραστές της ησυχίας γνωρίζουν τι σημαίνει μαρτύριο, δίωξη και αγώνας.

    Mην κλείνουμε όμως τα μάτια μας. Σε περιόδους που όλοι μιλούν για περικοπές, μηδαμινές αυξήσεις σε μισθούς, βασικά αγαθά που καθημερινά ανεβαίνουν και κάνουν τη ζωή δυσκολότερη για τα χαμηλά εισοδήματα είναι προκλητικό, σύμφωνα πάντα με αυτά που ακούγονται, να εμφανίζεται ένας οργανισμός που βασίζεται στην εν Xριστώ ζωή, και να μην προβαίνει μόνο σε επενδύσεις των οικονομιών του, αλλά να διαπλέκεται με άλλες δυνάμεις, σκανδαλίζοντας τον λαό του θεού, και είμαι βέβαιος και την ίδια τη μοναστική πολιτεία.

    Εμφανίζεσαι να υπερασπίζεσαι κάτι, ότι όλα τα χρήματα πάνε σε καλούς σκοπούς κλπ κλπ. Mακάρι. Kαι ακόμη να πηγαίνουν σε υποτροφίες, σε έργα κοινής ωφελείας και όχι σε ανθρώπους ισχυρούς που τους έχουμε ανάγκη για να διευκολυνθούν τα σχέδιά μας… Όμως, δε νομίζω ότι ο μοναχισμός έχει ανάγκη τη δική μας ομολογία. Και ακόμη πιστεύω ότι η κριτική δεν ισοπεδώνει αλλά ανορθώνει, καλυτερεύει, ανεβάζει τον πήχυ. Κι έχουμε ανάγκη όλοι να πιστεύουμε και να συγκρίνουμε με το καλύτερο και όχι με το χειρότερο.

    Τα μοναστήρια είναι σύμβολα, δημιούργησαν και συντήρησαν πολιτισμό, αλλά κατοικούνται και από ανθρώπους που δεν είναι υπεράνω κανενός άλλου ανθρώπου. Aκόμη και εάν είναι δικά μας παιδιά! Δεν ζούμε στο Βυζάντιο ούτε στη Μεσαιωνική Δύση. Ο καθένας, όπως εσύ κι εγώ αρθρώνουμε τη σκέψη μας, πληκτρολογούμε τις ενστάσεις μας και είναι καλύτερα, από χτες. Γιατί δεν φοβόμαστε.

    Η κοινωνία μας έχει ανάγκη τα μοναστήρια εφόσον έχουν να δώσουν νοήματα ζωής. Εάν δεν έχουν και είναι ξενοδοχεία VIP, όπως για τον Nίμιτς που αναφέρεις, και για τόσους άλλους επώνυμους και μάλιστα, όπως ακούω επιχειρηματίες, τότε ο ρόλος τους είναι πολύ περιορισμένος.

    Kαι, γιατί βρε Xριστίνα, συνδέεις το γλέντι με τη διαφθορά και το καζίνο; Eσύ δεν χαίρεσαι σε αυτόν τον κόσμο; Δεν γλεντάς κομμάτι;

    @ Χρήστος
    Το κάθε όνομα ή ψευδώνυμο είναι σεβαστό και δεν καταλαβαίνω προς τι η καχυποψία, τι κρύβεται κάτω από το όνομα, αυτή η αίσθηση ανωτερότητας κλπ…

    Ενδιαφέρον έχουν οι απόψεις και οι νοοτροπίες και μου κάνει εντύπωση η βεβαιότητἀ σου για την «ηθική και τον χαρακτἠρα» των αθωνιτών. Πιστεύω ότι ο δογματισμός και η γενίκευση δεν βοηθάει στην κατανόηση ενός τρόπου ζωής που θέλει να βρίσκεται κοντά στη φύση και κυρίως στον αντίποδα του αστικού βίου.

  8. ioannis

    Όλα καλά ακούγονται αγαπητές/οί μου. Επιτρέψτε μου μία απλή ερώτηση: “Γιατί δεν πάτε να καλογερέψεται αφού είναι τόσο καλή η καλογερική και υπάρχει τόσο πλούτος στα Μοναστήρια. Γιατί δεν πάτε να λύσεται το οικονομικό είσαστε τόσο ηθικοί; Υπάρχει διαφορά άλλο ηθική και άλλο ήθος. Επίσης προσπαθήστε να διαφωτισεται τον νού σας διαβάζοντας αληθινή ιστορία. Εκεί θα γνωρίσεται την ιστορία του Μοναχισμού και την εξέλιξή του. Μελετήστε και τους “Όρους Κατα πλάτος του Μ. Βασιλείου εκεί φαίνεται η σχέση Μοναχού και περιουσίας της Μονής. Αλλά κυρίως χρειάζεται καλή προαίρεση και η άγνωστη στον “κόσμο” πίστη.
    Ευχαριστώ ioannis

  9. nostros

    ardalion, γιατί δεν σχολιάζεις πια στο blog του Ροϊδη? Το ρωτά γιατί είδα κάτι απόψεις για το Άβατο του Αγ. Όρους σε ένα πόστ που δημοσιεύτηκε εκεί πριν 10 μήνες.

  10. Pingback:

  11. ThodLak

    Φίλε Ardalion βρίσκεσαι σε σωστά πλαίσια στο άρθρο σου. Το θέμα είναι ότι κινδυνεύουμε ανοίγοντας αυτή τη συζήτηση να ανοίξουμε τον ασκό του αιόλου και να μας παρασύρουνε άνεμοι που δεν γνωρίζαμε προηγουμένως την ύπαρξή τους…
    Ίσως και να είναι και καλύτερα..

  12. ardalion Post author

    Είμαι βέβαιος ότι μπορείς να γίνεις αναλυτικότερος, όσον αφορά τους ασκούς του Αιόλου… ¨Ωστε να εννοηθεί σαφέστερα το συμπέρασμά σου.

  13. ThodLak

    Φίλε μου αυτό που εννοώ δεν είναι τίποτε άλλο από την παρούσα, δυστυχώς πραγματική, κατάσταση στους κόλπους της εκκλησίας. Χωρίς να χρειάζεται κανείς να αναφερθεί σε συγκεκριμένα πρόσωπα και καταστάσεις είναι πολύ εύκολα διαγνωστέα η κατάσταση. Που δεν είναι άλλη από το αντίστοιχο Real Estate στο οποίο έχουν βουτηχτεί δυστυχώς οι βατοπαιδινοί. Μα όμως δεν αποτελεί κομμάτι της κοινωνίας και η εκκλησία; Ναι θα απαντήσω και γι’αυτό μπορώ να ερμηνεύσω την κατάσταση και το απίστευτο πάρε-δώσε που γίνεται. Ενώ το γήπεδο μας βρίσκεται αλλού..

    Το φαινόμενο “Εφραίμ” δεν είναι τωρινό, δεν είναι πρωτόγνωρο. Είναι μια πραγματικότητα που εν πολλοίς υπάρχει σε ενορείες ,Μητροπόλεις,ιδρύματα, εκκλησιαστικές οργανώσεις (βλ.Αλληλεγγύη).

    Η εκκλησία χάνει όλα αυτά τα χρόνια τεράστιες ευκαιρίες να ανακουφίσει πραγματικά τον ανθρώπινο πόνο, να βοηθήσει πραγματικά μετανάστες που έρχονται από την άλλη άκρη της γης και δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και που η πολιτεία τους γυρνάει πεισματικά την πλάτη, να βοηθήσει χρήστες ναρκωτικών ουσιών τον οποίων ο αριθμός φίλε μου κάθε χρόνο σχεδόν διπλασιάζεται! Και μαζί τους και ο αριθμός των αυτοκτονιών. Αυτό είναι το γήπεδο της εκκλησίας στο οποίο δεν θέλει βέβαια σε μεγάλο ποσοστό της να παίξει φυσικά γιατί μοιάζει με αγώνα εκτός έδρας με δύσκολο αντίπαλο.

    Όσο περισσότερο κανείς σκαλήσει πρόσωπα και πράγματα στους εκκλησιαστικούς χώρους τόσο περισσότερο αηδιάζει από αυτά που πραγματικά βλέπει. Γι ‘ αυτό ας μην εκπλησσόμεθα με το φαινόμενο “Εφραίμ”.

    Τώρα όσον αφορά το γιατί οι συγκεκριμένοι καλόγεροι ενώ άφησαν τον κόσμο για να πάνε στην έρημο κουβαλήσανε στις βαλίτσες τους τα εγκόσμια είναι μια πραγματικότητα που προσωπικά με στενοχωρεί πλην όμως ο καθείς είναι κύριος των πράξεών του σε αυτή τη ζωή και ο μεγαλύτερος κριτής όταν πεφτει για ύπνο δεν είναι άλλος απ’τον ίδιο του τον εαυτό..

  14. ardalion Post author

    Σε ευχαριστώ για το χρόνο σου. Στέκομαι σε αυτό που λες για ευκαιρίες, και για γήπεδο της Εκκλησίας. Για άλλη μια φορά η επιβεβαίωση είναι πικρότατη για όσους βιώνουν την πόλη, την καθημερινή πραγματικότητα με τους ανθρώπους της και τη χαοτική κατάσταση που μεγαλώνει όσο περνάει ο καιρός με την ανύπαρκτη τήρηση των νόμων και την αυθαιρεσία να μεγαλουργεί. Θλίβομαι, γιατί είμαι βέβαιος ότι ο πόνος μπορεί να ανακουφιστεί, αλλά η αναλγησία και ο κυνισμός των δημοσιοϋπαλληλικού ιερατείου περιορίζει δραματικά κάθε περίπτωση ουσιαστικής μέριμνας για τα «αδέλφια»… Στεγνώνει ο λόγος όσο αισθάνομαι την αθλιότητα να με περικυκλώνει…

  15. Pingback: H ακτημοσύνη των μοναχών και η άγια φιλαργυρία των μοναστηριών. | ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΓΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ(Ι)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s