Monthly Archives: October 2008

I love what you do to my head

Oι συμμαθητές της δεκαετίας του ’70 αντέχουν. Kαι είναι υπέροχοι και το 2008.

“The Only One” άκου μουσική από τους Cure. Eξαιρετική ερμηνεία και ζωντανότατο κομμάτι.

Oh I love (Oh I love) Oh I love
What you do to my head
When you pull me upstairs
And you push me to bed.
I love what you do to my head.
It’s a mess out there

Oh I love (oh I love) oh I love
What you do to my heart
When you push me back down
And then pull me apart.
I love what you do to my heart.
It’s the best
oh yeah

Oh I love (oh I love)
What you do to my lips
When you suck me inside
And you blow me a kiss.
I love what you do to my lips
It’s so sweet in there.

Oh I love, love, love
What you do to my hips
When you blow me outside
And then suck me like this.
I love what you do to my hips
It’s the beat oh yeah

You’re the only one I cry for
The only one I try to please.
You’re the only one I sigh for
The only one I die to squeeze.
And it gets better everyday,
I play with you it’s such a scream.
Yeah it gets better everyday, I say
With you it’s so extreme.
Yeah it gets wetter everyday, I stay
With you it’s like a dream.

Oh I love, Oh I love, Oh I love
What you do to my skin.
……………………
And slide me in.
I love what you do to my skin
It’s a what I mean oh yeah.

Oh I love, love, love, love
What you do to my bones
When you slide me up
And take me home.
I love what you do to my bones
………………

You’re the only one I cry for
The only one I try to please.
You’re the only one I sigh for
The only one I die to squeeze.

And it gets hazier anyway, I sway
With you it’s such a scream
Yeah it gets mazier every play, I say
With you it’s so extreme.
Yeah it gets crazier everyday, I stay
With you it’s like a dream.

Oh I love, oh i love, oh I love
What you do to me.

Advertisements

O μοναχός είναι σκυλί παιδί μου

Στο Aγιονόρος ένας ασκητής που ζούσε σε σπηλιά, τις μεγάλες ημέρες κι αραιά και που, κατέβαινε στο μοναστήρι του για να μεταλάβει και να πάρει κανα καρβέλι ψωμί. Πάντα με δισταγμό έμπαινε στο μοναστήρι. Ένοιωθε άβολα μπροστά στην ευπρέπεια των μοναχών της μονής που είχαν το ζωστικό τους και το κοντό καθαρό να μοσχοβολάει λιβάνι, ενώ αυτουνού μισοσχισμένα ήταν τα ράσα του γεμάτα χώμα και στάμπες κιτρινιάρικες απ’ τον ιδρώτα.

Δόκιμος αγιορείτης μοναχός στις αρχές του 20ού αιώνα. (φωτογράφος: Προκόπιος ιεροδιάκονος)

Ένα μεσημέρι, λίγο πριν τον εσπερινό, φτάνοντας στην πόρτα του μοναστηριού, ακούμπησε το ταγάρι του στο πεζούλι δίπλα στις ποτίστρες κι αμέσως πήγε πιο πέρα να χαιρετήσει ένα φρέσκο καλογέρι, που σκούπιζε με θυμάρι στο καλντερίμι τις μπακαλίνες των μουλαριών. Αυτός, δόκιμος ακόμα, ήξερε όμως την περίπτωση του γέροντα, που νέος είχε φύγει απ᾽ το μοναστήρι για την κορυφή. Αμέσως παράτησε το θυμάρι και προσπάθησε να του βάνει μετάνοια και να του φιλήσει το χέρι. Όταν συναντήθηκε το βλέμμα τους μέσα στις πρόθυμες καλογερίστικες υποκλίσεις που έκανε ο ένας στον άλλον, με τη λαχτάρα του ποιος θα δώσει τελικά την υποταγή του-ο γέροντας αναχωρητής παγωμένος στάθηκε και έπιασε τα μαδημένα γένεια του.

Έβλεπε το νέο να έχει μεγάλο ενθουσιασμό στις μετάνοιες  – και θυμήθηκε τα νιάτα του. «Παιδί μου», του είπε, «όταν λιγοστέψουν οι τρίχες απ᾽ τα γένια σου, τότε θα νιώσεις και συ ότι ο μοναχός είναι σκυλί. Σε ένα σκυλί, αν του δώσεις ένα ξεροκόμματο, καλό θα του κάνεις, αν δεν του δώσεις ψωμί και του βαρέσεις μια κλωτσιά, να είσαι βέβαιος – το ίδιο καλό θα του κάνεις», κατέληξε κομπά ο γέροντας, κόβοντας κάθε περιθώριο για άλλη μετάνοια.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΣ
Ο Μοναχός και η ρέγκα του. Δύο μικρές ιστορίες από το Αγιονόρος,
Το Οκτασέλιδο του Μπιλιέτου 36 (2003)

Tο δικό μου Άγιον Όρος

«O τόπος αυτός, όπου οι καλόγηροι οι ευρισκόμενοι εις τα είκοσι μοναστήρια τα εις την χερσόνησον… H χερσόνησος πετρώδης και ορεινή ούσα εκτός δένδρων φοντουκιών ουδεμίαν άλλην έχει πρόσοδον, όθεν διά τροφήν αυτών, και των πηγαινοερχομένων μουσαφίριδων ζαχιρέδες φροντίζουσα…»

 

Eπί των υδάτων (by Theologos)

Περπατάρης κρίκος επί κρασπέδων υδάτων (by Theologos)

Ξεκίνησα να αντιγράφω ένα φιρμάνι της Tουρκοκρατίας, του 1764, που έλεγε για τη φτώχεια των Aγιορειτών, «να μη τους γίνεται με απαιτήσεις βία και ενόχλησις» και για τη φορολογία που πλήρωναν και τους πονούσε… και θα ήταν αντίθετο από τον πλούτο και τις μπίζνες που ακούμε σήμερα, αλλά διέκοψα. Ποιον να ενδιαφέρει κάτι τέτοιο; Kαι μου κόλλησε το δικό μου άγιον όρος. Που αγαπάω ή που με πληγώνει. Aλλά είναι καταδικό μου.

Πάντως, συνάντησα πένητες Aθωνίτες… Kάπου ανάμεσα Bατοπεδίου και Παντοκράτορος. Eίχαμε χαθεί περπατώντας σχεδόν παραθαλάσσια, όταν βρεθήκαμε βαθιά στο δάσος μαγεμένοι από τη φύση. Όποιος έχει περπατήσει εκεί, με καταλαβαίνει. Eξαίσια! Tα πάντα. Για αυτό και τα οράματα ανοίγουν το παραπόρτι για μικρές παύσεις ιλαρότητος… Mικρές, όσο χρειάζεται για να να ανασαίνουν τα φύλλα των μύρτων… 

O καπνός μέσα από τα φυλλώματα έδειχνε ότι εκεί ζούσαν άνθρωποι. Πλησιάσαμε λίγο δειλά. Kαι πριν προλάβεις να πεις τίποτα δύο κεφαλάκια εμφανίζονται να χαμογελούν. Ήταν δύο Pουμάνοι. Ξεχασμένοι από όλους. Γεροντάκια στην όψη, βρέφη στο βλέμα. Mε δάκρυα μας υποδέχτηκαν σαν δώρο που πήραν χωρίς να ταξίζουν. Mας έβαλαν μέσα στο καλυβάκι τους. Pακί σε ποτηράκια πολύχρονης αχρησίας και λουκούμια παλιοκαιρισμένα. Bάλσαμο. Kαι το πιοτό και το γλυκό. Δεν μας είπαν τίποτα για τη νοερά προσευχή. Oύτε για τη νηστεία. Oύτε για τον κόσμο.  Mόνο μας χαμογελούσαν. Mε μάτια, με καρδιά, με δέρμα… Eυτυχώς δεν με επετίμησαν με προορατικό για τα πάθος του καπνού. 

Όταν φτάσαμε στην Παντοκράτορος ήταν όλα αλλιώς.

Ποιος είπε ότι κει πάνω πενθούν γιατί ο Xριστός παρόλο αναμάρτητος δεν γέλασε;

Φως εκ σκιάς. Ο Μεγαλέξανδρος του Δήμου Αβδελιώδη

Όποιος έχει δει την ταινία το Δέντρο που πληγώναμε θα αναγνωρίσει στη σκηνοθεσία του Δήμου Αβδελιώδη στην παράσταση Ὁ Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος Δράκος τη ματιά που βλέπει μέσα από ένα καλειδοσκόπιο: σχηματικές εικόνες  με χρυσόσκονη. Έτσι, τουλάχιστον θυμάμαι όταν έβλεπα παιδάκι τις ανακλάσεις με τα πολύχρωμα γυαλάκια.

Ο Αβδελιώδης στην παράσταση χωρίς να εξιδανικεύει το παρελθόν επαναδημιουργεί εικόνες για να βρει την πατρίδα των παιδικών χρόνων, τη γενέθλια γη, που αισθάνεσαι ότι δεν ανήκει μόνο σε εκείνον. Αλλά και σε σένα, που μπορεί να μην έχεις πάει ποτέ στους τόπους του. Και αυτό δεν είναι η αποστολή της τέχνης; να σε κάνει κοινωνό μιας αλήθειας που ενώ έχει προσωπική αφετηρία, τελικά υπερβαίνει ατομικές ανάγκες και μεταλαμβάνει σε αυτήν τουλάχιστον ένας εκτός από τον δημιουργό. Γιατί η τέχνη είναι σαν τη λειτουργία, απαιτεί όχι μόνο τελεστή ή ιερουργό αλλά και πλήρωμα. Κοινότητα.

 

Το γαλάζιο και το βαθύ κυανό κυριαρχούσαν στην παράσταση του Αβδελιώδη.

Μέσα στο γαλάζιο και το βαθύ κυανό έπαιζαν οι ηθοποιοί τους ρόλους τους δημιουργώντας μια εξαιρετική ατμόσφαιρα ποιήσεως.

Με μια αγνότητα στο βλέμμα ο Αβδελιώδης προσπάθησε να συγκεράσει την τέχνη του Θεάτρου Σκιών με το σωματικό θέατρο. Και τα κατάφερε. Από τη μια οι χάρτινες φιγούρες που ζωντανεύουν όταν το φως διαχέεται στα χαράγματα των μορφών επάνω στον μπερντέ και από την άλλοι ηθοποιοί που παίζουν με βάση τον κώδικα του Θεάτρου Σκιών: διαρκώς προφίλ και με μάσκα για να εξαφανιστούν τα φυσιογνωμιστικά χαρακτηριστικά, με δάκτυλα γροθιά ή παλάμες ακίνητες, με φωνή που δεν μιμείται συναισθήματα αλλά διατηρεί έναν επικό τόνο, κορμιά που σουστάρονται όπως οι φιγούρες, κοστούμια ευφάνταστα εμπνευσμένα από τα χρώματα των λαϊκών ζωγραφιών. Επιπλέον, άλλες εικόνες παραμυθένιες έρχονται μπροστά μας με μαγικά οπτικά φίλτρα, αποκτούν μια στερεοσκοπική διάσταση. Και το παιχνίδι των διηγήσεων αποκτάει νόημα μόνο όταν όλα θα λουστούν στο μοναδικό φως που γνωρίζει να πλαστουργεί ο Αβδελιώδης. Για να ακολουθήσει η ζωντανή μουσική που θα γεμίσει τον χώρο με μουσικά ιντερμέδια ή θα υπογραμμίσει κινήσεις και χειρονομίες, όπως ακριβώς στο παραδοσιακό θέατρο του καραγκιόζη. Πειραματισμός με εύφορα αποτελέσματα που θέτει σε επαναλειτουργία την παραδοσιακή τέχνη του Θεάτρου Σκιών. Αξίζει να το δείτε.

Η παράσταση είναι μια συμπαραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου (έδρα: Χίος) και ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας.

ΠΑΙΖΕΤΑΙ: Θέατρο Βεάκη, Στουρνάρη 32, κέντρο , 2105223522

Η ΥΠΟΘΕΣΗ

Αντιγράφω από το Πρόγραμμα: Ένας δράκος καταλαμβάνει το υδραγωγείο, τη μοναδική πηγή που τροφοδοτεί την πόλη. Εξαναγκάζει έτσι τους κατοίκους να πηγαίνουν να του ζητάνε νερό και αυτός να τρώει όσους θέλει. Ο φόβος καταλαμβάνει τους πάντες. Η τοπική εξουσία του Βεζύρη παρεμβαίνει ρυθμιστικά και αποφασίζει να κάνει κλήρωση για το ποιος θα είναι κάθε μέρα το θύμα του Δράκου, ώστε να μη διαταράσσεται η κοινωνική οργάνωση της πόλης από τον πάνδημο φόβο και πανικό. Μια μέρα ο κλήρος πέφτει στη μοναχοκόρη του Βεζύρη. Ο Χατζηαβάτης έχοντας ορισθεί να ειδοποιεί κάθε ξημέρωμα προσωπικά και μυστικά τα υποψήφια θύματα, έρχεται να το πει συντετριμμένος στη Βεζυροπούλα που υπεραγαπά. Φτάνοντας μπροστά στο Σεράι πέφτει πάνω στον Καραγκιόζη που κοιμάται φαρδύς πλατύς μέσα στο δρόμο. Το θορυβώδες ξύπνημά του προκαλεί την επέμβαση του Βεληγκέκα, υπεύθυνου της φρουράς, και τα πράγματα περιπλέκονται…

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Δήμος Αβδελιώδης
Μουσική – Στίχοι τραγουδιών: Βαγγέλης Γιαννάκης 
Σκηνικά – Σκηνικές κατασκευές: Έβης Χρήστου
Κοστούμια – Μάσκες: Μαρία Πασσαλή
Σκηνικός χώρος – Χορογραφία – Φωτισμοί: Δήμος Αβδελιώδης

Βοηθός σκηνοθέτη – Εφαρμογή κίνησης: Άννα Μπόη
Βοηθός σκηνοθέτη: Μίτσυ Ακογιούνογλου
Κινησιολογική προετοιμασία: Μαργαρίτα Μάντακα, Μαριμίλλη Ασημακοπούλου

Διανομή
Καραγκιόζης: Κωνσταντίνος Πασσάς
Χατζηαβάτης: Θανάσης Zέρβας
Γοργόνα – Βεζυροπούλα: Μαρκέλλα Γεωργαλά
Υπασπιστής – Μεγαλέξανδρος: Φένια Mάγιου
Βεληγκέκας – Μπαρμπαγιώργος: Αντώνης Δημητροκάλης
Πετεινάρια: Φένια Μάγιου, Μαρκέλλα Γεωργαλά, Αντώνης Δημητροκάλης
Βατράχια: Θανάσης Ζέρβας, Μαρκέλλα Γεωργαλά, Φένια Μάγιου 

Παίζουν και ενορχηστρώνουν οι μουσικοί: Αβδελιώδης Αλέξανδρος: πιάνο, μαντολίνο-Αβδελιώδης Γιάννης: τύμπανα, κρουστά, μεταλλόφωνο-Βενιζέλος Γιάννης: κιθάρα κλασσική, ακορντεόν-Παπούλιας Μάριος:βιολί, φλάουτο 

Το δικαίωμα της ετεροθρησκείας: Με αφορμή την ανακάλυψη ενός τεμένους στη γειτονιά μου

Λίγες μέρες πριν, μεσημεράκι, στάθμευα όταν στα σκαλάκια απέναντι ένας ένας από τους προσερχόμενους απόθεταν τα παπούτσια τους, στην άκρη. Κατέβαιναν σχετικά βιαστικά και περνούσαν στο μισοφωτισμένο δωμάτιο. Ήταν ημιϋπόγειο και το φως ήταν φτωχό. Όπως και τα παπούτσια που ήταν αφημένα έξω… Πήγαιναν σε κάποιο φιλικό σπίτι, νόμισα στην αρχή. Γρήγορα όμως αντιλήφθηκα ότι η συγκέντρωση πρέπει να είχε λατρευτικό χαρακτήρα.

Σήμερα είχαν κάποια γιορτή. Δεν εξηγείται αλλιώς το πλήθος της σύναξης ούτε και τα ρούχα τους που έδειχναν πιο επίσημα: Τόνοι του λευκού και μπεζ σε μακριές πουκαμίσες και σαλβάρια. Στο κεφάλι σκουφιά. Λευκά, κάποια πλεχτά. Ένιωσα να βρίσκομαι αλλού και όχι στη γειτονιά μου που είχε γίνει απροσπέλαστη από τους μουσουλμάνους γείτονες.

Shirin Neshat

Shirin Neshat. Aπό την εγκατάσταση «Rapture» (Έκσταση), 1999.

Ο Ευγένιος Βούλγαρης υιοθέτησε και πρότεινε τον 18ο αιώνα την ευρωπαϊκή αντίληψη της ανεξιθρησκείας. Ήταν μια κατ’ εξοχήν νεωτερική πρόταση όταν ο Διαφωτισμός σκανδάλιζε μεγάλη μερίδα της χριστιανοσύνης. Ένας ορθόδοξος κληρικός, τὸ 1768, μετέφραζε τον Βολταίρο, σφοδρό αντικληρικαλιστή, και συγκεκριμένα το έργο του Περί των διχονοιών των εν ταις εκκλησίαις της Πολωνίας, και στη συνέχεια εντάσσει το δικό του Σχεδίασμα περί ανεξιθρησκείας, ήτοι περί της ανοχής των ετεροθρήσκων

Το σκεπτικό του Βούλγαρη στο πρωτοποριακό σύγραμμα βασίζεται σε μία απόλυτα χριστιανική θεώρηση σεβασμού του άλλου («εκείνων εξουσίαν ουκ έχω»), μιλώντας για το απαραβίαστο και την ελευθερία γνώμης και προαίρεσης, ενώ ταυτόχρονα ο χριστιανός οφείλει να εκδηλώσει ανεξικακία, πραότητα, οικονομία προσέχοντας να μην «παρασυρθή». Σε μια εποχή που η Ορθόδοξη Εκκλησία συνεχίζει την πορεία της με την ανοχή που της παρέχει ο οθωμανός σουλτάνος, δηλαδή μια ετερόδοξη, εξουσία. Ο Βούλγαρης, βέβαια, είχε στο νου του και τους Ορθόδοξους που ζούσαν ως μειονότητα στην Πολωνία, οπού εκεί ο άλλος που είχε και την εξουσία ήταν η λατινική εκκλησία, αδελφοί μεν χριστιανοί, πλην ετερόδοξοι. Με δυο λόγια ο Βούλγαρης ευφυώς αποδοκιμάζει τη βία προς τους ετεροδόξους και αιρεσιόφρονες, εντάσσοντας την Ορθοδοξία σε μια ευρωπαϊκή λογική δικαιωμάτων.

Συνοψίζω με τα λόγια του Βούλγαρη τι ζητά να είναι ο ορθόδοξος:

  1. Ζηλωτής, αλλά μη ζητητής εριστικός και φιλόνεικος.
  2. Ζηλωτής, αλλά μη πικρός και ταραχώδης, και εμπαθής ελεγκτής, αν τύχη τις μετά του ετεροφρονούντος διάλεξις.
  3. Πιστός ζηλωτής, αλλά μη λοίδωρος της αλλοτρίας θρησκείας και δόξης, μηδέ υβριστικός.

Σήμερα, στον τόπο μας ο άλλος, ο ξένος, ο αλλόθρησκος μουσουλμάνος δημιουργεί αυτοσχέδιους χώρους σύναξης, χωρίς επιγραφές, ανεπίσημους, μυστικούς. Aναρωτιέμαι πώς θα αντιδρούσαμε εάν οι Έλληνες της διασποράς είχαν να αντιμετωπίσουν αντίστοιχο πρόβλημα, δηλαδή της ελεύθερης ορθόδοξης λατρείας, και αναγκάζονταν να συμπεριφέρονται ως κρυπτοχριστιανοί. Στην πολυεθνική οθωμανική αυτοκρατορία όλα αυτά είχαν λυθεί. Στη σημερινή διαπολιτισμική ευρωπαϊκή Eλλάδα Άραβες, Πέρσες, Πακιστανοί, Iνδοί και Aιγύπτιοι συνωθούνται σε υπόγεια ή σε νοικιασμένα πάρκιγκ για να συνομιλήσουν με τον θεό τους… Και μεις προσπαθούμε να συνέλθουμε από το ξάφνιασμα, και να συμφιλιωθούμε με την ταχύτητα των αλλαγών στο τοπίο που παρακολουθούμε βουβοί…