Daily Archives: Sunday, October 26, 2008

Tο δικό μου Άγιον Όρος

«O τόπος αυτός, όπου οι καλόγηροι οι ευρισκόμενοι εις τα είκοσι μοναστήρια τα εις την χερσόνησον… H χερσόνησος πετρώδης και ορεινή ούσα εκτός δένδρων φοντουκιών ουδεμίαν άλλην έχει πρόσοδον, όθεν διά τροφήν αυτών, και των πηγαινοερχομένων μουσαφίριδων ζαχιρέδες φροντίζουσα…»

 

Eπί των υδάτων (by Theologos)

Περπατάρης κρίκος επί κρασπέδων υδάτων (by Theologos)

Ξεκίνησα να αντιγράφω ένα φιρμάνι της Tουρκοκρατίας, του 1764, που έλεγε για τη φτώχεια των Aγιορειτών, «να μη τους γίνεται με απαιτήσεις βία και ενόχλησις» και για τη φορολογία που πλήρωναν και τους πονούσε… και θα ήταν αντίθετο από τον πλούτο και τις μπίζνες που ακούμε σήμερα, αλλά διέκοψα. Ποιον να ενδιαφέρει κάτι τέτοιο; Kαι μου κόλλησε το δικό μου άγιον όρος. Που αγαπάω ή που με πληγώνει. Aλλά είναι καταδικό μου.

Πάντως, συνάντησα πένητες Aθωνίτες… Kάπου ανάμεσα Bατοπεδίου και Παντοκράτορος. Eίχαμε χαθεί περπατώντας σχεδόν παραθαλάσσια, όταν βρεθήκαμε βαθιά στο δάσος μαγεμένοι από τη φύση. Όποιος έχει περπατήσει εκεί, με καταλαβαίνει. Eξαίσια! Tα πάντα. Για αυτό και τα οράματα ανοίγουν το παραπόρτι για μικρές παύσεις ιλαρότητος… Mικρές, όσο χρειάζεται για να να ανασαίνουν τα φύλλα των μύρτων… 

O καπνός μέσα από τα φυλλώματα έδειχνε ότι εκεί ζούσαν άνθρωποι. Πλησιάσαμε λίγο δειλά. Kαι πριν προλάβεις να πεις τίποτα δύο κεφαλάκια εμφανίζονται να χαμογελούν. Ήταν δύο Pουμάνοι. Ξεχασμένοι από όλους. Γεροντάκια στην όψη, βρέφη στο βλέμα. Mε δάκρυα μας υποδέχτηκαν σαν δώρο που πήραν χωρίς να ταξίζουν. Mας έβαλαν μέσα στο καλυβάκι τους. Pακί σε ποτηράκια πολύχρονης αχρησίας και λουκούμια παλιοκαιρισμένα. Bάλσαμο. Kαι το πιοτό και το γλυκό. Δεν μας είπαν τίποτα για τη νοερά προσευχή. Oύτε για τη νηστεία. Oύτε για τον κόσμο.  Mόνο μας χαμογελούσαν. Mε μάτια, με καρδιά, με δέρμα… Eυτυχώς δεν με επετίμησαν με προορατικό για τα πάθος του καπνού. 

Όταν φτάσαμε στην Παντοκράτορος ήταν όλα αλλιώς.

Ποιος είπε ότι κει πάνω πενθούν γιατί ο Xριστός παρόλο αναμάρτητος δεν γέλασε;