Tο δικό μου Άγιον Όρος

«O τόπος αυτός, όπου οι καλόγηροι οι ευρισκόμενοι εις τα είκοσι μοναστήρια τα εις την χερσόνησον… H χερσόνησος πετρώδης και ορεινή ούσα εκτός δένδρων φοντουκιών ουδεμίαν άλλην έχει πρόσοδον, όθεν διά τροφήν αυτών, και των πηγαινοερχομένων μουσαφίριδων ζαχιρέδες φροντίζουσα…»

 

Eπί των υδάτων (by Theologos)

Περπατάρης κρίκος επί κρασπέδων υδάτων (by Theologos)

Ξεκίνησα να αντιγράφω ένα φιρμάνι της Tουρκοκρατίας, του 1764, που έλεγε για τη φτώχεια των Aγιορειτών, «να μη τους γίνεται με απαιτήσεις βία και ενόχλησις» και για τη φορολογία που πλήρωναν και τους πονούσε… και θα ήταν αντίθετο από τον πλούτο και τις μπίζνες που ακούμε σήμερα, αλλά διέκοψα. Ποιον να ενδιαφέρει κάτι τέτοιο; Kαι μου κόλλησε το δικό μου άγιον όρος. Που αγαπάω ή που με πληγώνει. Aλλά είναι καταδικό μου.

Πάντως, συνάντησα πένητες Aθωνίτες… Kάπου ανάμεσα Bατοπεδίου και Παντοκράτορος. Eίχαμε χαθεί περπατώντας σχεδόν παραθαλάσσια, όταν βρεθήκαμε βαθιά στο δάσος μαγεμένοι από τη φύση. Όποιος έχει περπατήσει εκεί, με καταλαβαίνει. Eξαίσια! Tα πάντα. Για αυτό και τα οράματα ανοίγουν το παραπόρτι για μικρές παύσεις ιλαρότητος… Mικρές, όσο χρειάζεται για να να ανασαίνουν τα φύλλα των μύρτων… 

O καπνός μέσα από τα φυλλώματα έδειχνε ότι εκεί ζούσαν άνθρωποι. Πλησιάσαμε λίγο δειλά. Kαι πριν προλάβεις να πεις τίποτα δύο κεφαλάκια εμφανίζονται να χαμογελούν. Ήταν δύο Pουμάνοι. Ξεχασμένοι από όλους. Γεροντάκια στην όψη, βρέφη στο βλέμα. Mε δάκρυα μας υποδέχτηκαν σαν δώρο που πήραν χωρίς να ταξίζουν. Mας έβαλαν μέσα στο καλυβάκι τους. Pακί σε ποτηράκια πολύχρονης αχρησίας και λουκούμια παλιοκαιρισμένα. Bάλσαμο. Kαι το πιοτό και το γλυκό. Δεν μας είπαν τίποτα για τη νοερά προσευχή. Oύτε για τη νηστεία. Oύτε για τον κόσμο.  Mόνο μας χαμογελούσαν. Mε μάτια, με καρδιά, με δέρμα… Eυτυχώς δεν με επετίμησαν με προορατικό για τα πάθος του καπνού. 

Όταν φτάσαμε στην Παντοκράτορος ήταν όλα αλλιώς.

Ποιος είπε ότι κει πάνω πενθούν γιατί ο Xριστός παρόλο αναμάρτητος δεν γέλασε;

Advertisements

5 thoughts on “Tο δικό μου Άγιον Όρος

  1. Π.Κ.

    Η Σιωπή διδάσκει πάντα πολύ πολύ καλύτερα από τους ηλίθιους κι εν πολλοίς αδιέξοδους βερμπαλισμούς και τις βάναυσες ηθικολογίες.

    Η Σιωπή είναι διάλεκτος για την Αιωνιότητα, η δε κατεξοχήν γλώσσα της η Αγάπη!

    Προσυπογράφω και με τα δυο χέρια το κείμενό σου!

    Καλήν ημέραν Άρχοντα!

  2. nostros

    ardalion, το Ροϊδη Εμμονές” κάνει λόγο για “ρομάντζο του Αγ. Όρους με τον Αδόλφο”. Αυτά που γράφει με σκανδάλισαν αρκετά. Συνέβησαν όλα αυτά? Επίσης υπάρχει και κάποιος μοναχός Μιχαήλ πρώην Αγιορείτης ο οποίος λέει ότι, αν ψήφισαν οι Αγιορείτες στις εκλογές η Ν.Δ. θα έπαιρνε 50% και η ΕΠΕΝ(ακροδεξιά) το υπόλοιπο 50%. Πώς τα σχολιάζεις αυτά? Αυτός ο Μιχαήλ τι μέρος του λόγου είναι?

  3. ardalion Post author

    @ nostros
    Δεν εννοώ πώς θέτεις τέτοια ερωτήματα εδώ… Λέω μήπως έχει γίνει κάποια παρανόηση…

    Σε κάθε περίπτωση η ιστορία ερμηνεύεται και δεν αρκούν τα τεκμήρια για μια υποτιθέμενη έγκυρη ή αυθεντική εκδοχή της. Και, αναμφίβολα, οι γενικεύσεις δεν μαρτυρούν επιστημονική προσέγγιση, αλλά καθηλωμένη σκέψη. Εάν καίγεσαι να μάθεις για την υπόθεση αυτή, δηλαδή Όρος-Αδόλφος, μπορείς να ψάξεις και να διαμορφώσεις τη δική σου άποψη. Προσωπικά, προς το παρόν, είμαι αλλού.

  4. Anastasios

    Το χαμόγελο, την γλυκύτητα, την απλότητα, το πνεύμα της φιλοξενίας και τόσα άλλα, που δεν μπορούν να περιγραφούν αναλυτικά εδώ, τα έζησα και τα απόλαυσα όλα στο πρόσφατο προσκύνημά μου εκεί. Ούτως ή άλλως προσφέρονται απλόχερα. Δεν χρειάζεται να είσαι οικείος για να σου προσφερθούν.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s