Monthly Archives: December 2008

Η τρέλα του Ηρώδη

Επιστρέφω στον Ρωμανό τον Μελωδό, γιατί τα έχει πει όλα. Ή σχεδόν όλα. Στον Ρωμανό δεν ξεχωρίζω απλώς την ευφυία του καλλιτέχνη και τη λατρεία στο κάλλος, αλλά κάτι το οποίο στην ορθόδοξη παράδοση δεν το συναντούμε συχνά σε επίσημα λατρευτικά κείμενα. Ή εάν υπάρχει υποτιμάται και δεν αναδεικνύεται. Εννοώ, μια έμφαση στα συναισθήματα, και εκρήξεις συγκίνησης στα απλά και ανθρώπινα πράγματα. Κάτι που μας φέρνει πάρα πολύ κοντά στα πρὀσωπα των ιστοριών που διηγείται σαν ένας τροβαδούρος παρασύροντας το κοινό του σε ταυτίσεις και συμ-μετοχή στα δρώμενα.

Ο σεβασμός του Ελύτη («Pωμανός ο Mελωδός», Eν λευκώ, εκδ. Ίκαρος, Aθήνα 1993) επικυρώνει τη σημασία που είχε ο ποιητής από τη Συρία για τη γενιά του ᾽30:

Oι χρόνοι που ακολούθησαν μας έδωσαν ασφαλώς περισσότερο έμπειρους στο χειρισμό της γλώσσας υμνογράφους. Όμως αυτός, ο πρώτος, παραμένει μοναδικός· ο πλησιέστερος και προς τους αρχαίους και προς τους σύγχρονους ποιητές μας· ένας κρίκος ανοξείδωτος ανάμεσα σε δύο μεγάλες περιόδους ενός και του ίδιου πολιτισμού. Aυτός επέτυχε να διατηρήσει και ν’ ανανεώσει τους εκφραστικούς πυρήνες που πρέπουν στο ήθος του ελληνικού λόγου. Kαι αυτός θεμελίωσε αρχιτεκτονήματα που ο ἰδιος σχεδίασε πάνω στις ανάγκες της συγγραφικής του αποστολής. Tα δύο αυτά, επιστεγασμένα από την ηθική του προσωπικότητα, την αναπτυγμένη στο μάκρος μιας συνεπέστατης προς τις ιδέες του ζωής, είναι που του έδωσαν το δικαίωμα να πλαγιοϋπογράφει τις συνθέσεις του με την τόσο περήφανη, στο βάθος, ρήση: Tούτο του ταπεινού Pωμανού. 

Στέκομαι στον ύμνο του Ρωμανού που αφορά τον Ηρώδη τον «ωμότατο» σφαγέα και τον παραλογισμό του στο Κοντάκιον τῶν ἁγίων νηπίων, φέρον ἀκροστιχίδα τήνδε: τοῦ ταπεινοῦ Ῥωμανοῦ. Αν και έχει αμφισβητηθεί το γεγονός της βρεφοκτονίας ο Ηρώδης ο Α´ ή  Μέγας ( 73 π.Χ. – 4 μ.Χ) υπήρξε ένα τέρας αφού σκότωσε τη γυναίκα του Μαριάμνη και δύο παιδιά του. Πιστεύω ότι αυτή η ποιητική ανάγνωση της βιβλικής ιστορίας του από τον Ρωμανὀ είναι η καταρράκωση κάθε ανθρώπινης, εδώ πολιτικής εξουσίας: «το κράτος του Ηρώδη καθαιρείται». Ταυτόχρονα, δεν αγνοεί την ανθρώπινη πλευρά του και διεισδύει στον ψυχισμό του με λεπτές αναλύσεις. Κυρίως αντιλαμβάνεται τον παραλογισμό του. Ο Ηρώδης δεν ήταν στα καλά του, όταν αποφάσισε να φονευθούν τα μωρά: είχε μανιάσει και «ἐσκοτίσθη τὰς φρένας».

 

  ὥσπερ πῦρ ἐγένετο    καὶ βολίδας ἐξέπεμπεν    τῆς ὀργῆς τὰ ὁρμήματα,
  οὐ φλέγων ἐν ἀκάνθαις,    ἀλλὰ φονεύων βρέφη
    καὶ καταμολύνων    αἵμασι τὴν γῆν·
ἐσείσθη γὰρ τὸν νοῦν    καὶ ἐσκοτίσθη τὰς φρένας,
    οὐκ ἀπὸ μέθης,    ἀλλ’ ἀπὸ φθόνου· 

 

 

Ο Ηρώδης θερίζει ως σίτο τα άκακα βρ�φη.

Duccio di Buoninsegna, Η σφαγή των νηπίων, 1308-1311.

Έχει, λοιπόν ενδιαφέρον, ότι ο Ηρώδης αν και «θερίζει τὰ νήπια ὥσπερ σῖτον» είναι «ὀδυρόμενος» και παρουσιάζεται απογυμνωμένος από το μεγαλείο του με εικόνες που τονίζουν πόσο φοβισμένος είναι, πόσο νήπιο νιώθει, αλλά και ταραγμένος, τρέμει, πενθώντας από τη γέννηση ενός βρέφους. Διατάσσει το στράτευμα να σκοτώσει τα μικρά και οι στρατιώτες φοβούνται ότι θα γελοιοποιηθούν και αναρωτιούνται:

 

Ποῖος γὰρ τῶν ἀφρόνων    ἀνθρώπων οὐ γελάσει
    ὅτι κατὰ νηπίων    στρατευόμεθα; 

 

155905153_9e87521ce0_m

«Πατέρες ἔκλαιον υἱοὺς καὶ μητέρες σὺν αὐτοῖς», λέει ο Ρωμανός για τη σφαγή των νηπίων. Ο σημερινός Ηρώδης δεν κάνει διάκριση στο φύλο των άκακων παιδιών που δολοφονεί. (Πηγή: christopherhitchenswatch.blogspot.com)

 

Από την πλευρά εκείνων που ἐκλαψαν τα αθώα παιδιά (τόσο δυνατός θρήνος σαν βροντή που έπεσε στη γη) δεν είναι μόνο οι άνθρωποι αλλά συμπάσχει όλη η φύση κλαίγοντας:

 

 Ὁ ἦχος τῶν θρηνούντων    τοὺς νέους παῖδας
    ὡς βροντὴ ἐπὶ γῆς    κτύπον ἐποίει·
    βουνοὶ γὰρ καὶ φάραγγες    καὶ κοιλάδες τῶν ὀρῶν    ἀντηχοῦντες ὠλόλυζον·
  τὴν οἰμωγὴν ἐκείνην    ὥσπερ ἀφομοιοῦντες,
    συνέπασχον ἀλλήλοις    συγκοπτόμενοι. 

 

 

Είναι τόσο κακός ο Ηρώδης που δεν σκέπτεται ούτε τους γονείς των άκακων παιδιών:

 

Ὢ κακία, ὢ μανία    τοῦ βασιλέως.
    Ὢ ἀνοίκτιστος τρόπος,    ὅτι νηπίοις
    πόλεμον ἐξήγειρε,    καὶ τὸ γένος τὸ ἴδιον    οὐδὲ ὅλως ᾠκτείρησε.
  Τῶν τέκνων τῶν ἰδίων    οὐχ ὑπεμνήσθη τότε,
    οὐδ’ ὅτι μία φύσις    τοῖς πᾶσίν ἐστιν· 
οὐκ ᾤκτειρεν γονεῖς,    ἀλλ’ ὀργισθεὶς ἐμεθύσθη
    καὶ ἑαυτόν τε    πρῶτον ἠγνόει,    καὶ τότε πάντας    τοὺς ὁμοφύλους,
ἐπιδραμὼν τοῖς ἅπασιν    ὥσπερ θηρίον ἄγριον,
    ὅταν φεύγῃ τοὺς βάλλοντας    παγίδας καὶ διώκοντας.
 

Πατέρες ἔκλαιον υἱοὺς    καὶ μητέρες σὺν αὐτοῖς,    καὶ οὐδὲν τὸν ἀναιδῆ 
    ἔμελε περὶ αὐτῶν,    ἀλλ’ ἢ μόνον αὐτὸς    τοῦτο ἐφρόντιζε θρηνῶν

 

    ὅτι τὸ κράτος αὐτοῦ    καθαιρεῖται ταχύ.

 

 

Guido Reni, Η σφαγή των νηπίων, 1611 (λεπτομ�ρεια).

Guido Reni, Η σφαγή των νηπίων, 1611 (λεπτομέρεια).

Είναι απίστευτα ακριβής στις περιγραφές των σφαγών που προκαλούν φόβο και πόνο, όπως όταν τα παιδάκια που σφάζονται κρατούν στο στόμα με τα τρυφερά δόντια τους τις θηλές των μητέρων τους:
Μαχαίραις ἀνηλεῶς    ἀπεκτάνθησαν,
    ὡς ἐν σχήματι φόνου,    ἄμεμπτα βρέφη.
    Τὰ μὲν ἐκεντήθησαν    ἀπρεπῶς καὶ ἀπέψυξαν,    τὰ δὲ διεμερίσθησαν·
  ἄλλα κάρας ἐτμήθη,    τοὺς μασθοὺς τῶν μητέρων
    καθέλκοντα καὶ γάλα    ποτιζόμενα,
ὡς ἐκ τούτου λοιπὸν    ἐν τοῖς μασθοῖς κρεμασθῆναι
    τὰ τῶν νηπίων    σεπτὰ κρανία,    καὶ τὰς θηλὰς δὲ    κατασχεθῆναι
ἔνδον αὐτῶν τοῦ στόματος    τοῖς ὀδοῦσι τοῖς τρυφεροῖς.
 

Διπλαῖ τότε γέγοναν    ὀδύναι καὶ ἀφόρητοι
  ταῖς θηλαζούσαις γυναιξὶ    διασπωμέναις φυσικῶς    ὑπὸ παίδων διετῶν,
    στερουμέναις δὲ αὐτῶν,    ὡς φησὶν ὁ βασιλεύς·    διὰ τοῦτο καὶ θρηνεῖ
ὅτι τὸ κράτος αὐτοῦ    καθαιρεῖται ταχύ.

 

Τα αθώα μικρά.

Τὰ μὲν ἐκεντήθησαν ἀπρεπῶς καὶ ἀπέψυξαν, τὰ δὲ διεμερίσθησαν. (Πηγή: christopherhitchenswatch.blogspot.com)

Το μεγάλο μάθημα από την ποίηση του Ρωμανού είναι ότι ο Ιησούς-βρέφος δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με τη γραφικότητα και τον ρομαντισμό που έχουμε τραφεί, που χαϊδεύει παιδικές μνήμες και γλυκερές φαντασιώσεις. Αντίθετα από τη στιγμή που έρχεται στον κόσμο συναντά εχθρότητα, μίσος και οργή. Είναι ο στόχος της πολιτικής εξουσίας που τρέμει μήπως χάσει τα ηνία της.
Κατά τον Ρωμανό ο Ηρώδης είναι άδικος και παράνομος. Ένας κτηνώδης φονιάς, ωστόσο που γίνεται παιδοκτόνος από φόβο, αλλά είναι συνάμα και αλαζόνας και κακός.
Πόσο επίκαιρο, ή μάλλον, πόσο πολύ διαχρονικό,  μου ακούγεται…
*Τα αποσπάσματα είναι από την κριτική έκδοση του ύμνου 15 της σειράς Sources chrétiennes: J. Grosdidier de Matons, Romanos le Mélode. Hymnes, Παρίσι 1964-1981.

Έκλεισα έναν χρόνο εφήμερων αναρτήσεων

σήμερα, και προσπαθώ να βγάλω τα συμπεράσματά μου. Σίγουρα, το άθλημα έχει απαιτήσεις. Απαιτεί χρόνο και δουλειά. Aλλά σε αμείβει. Εκτός από τη ματαιοδοξία και τον πειρασμό της αυτοπροβολής παρέχει μια καταπληκτική δύναμη επικοινωνίας. Και αυτό δεν μπορεί παρά μόνο ωφέλεια να προσφέρει.

Ο καθένας έχει τους δικούς τους λόγους εάν θα υπογράφει με όνομα και επώνυμο ή όχι. Επέλεξα την ψευδωνυμία διότι μπορεί ο καθένας και διαβάζει ανεπηρέαστος όσα αναρτώ. Είναι αλήθεια ότι ούτε πέντε άνθρωποι δεν γνωρίζουν την ταυτότητα του συγγραφέα πίσω από το προσωπείο. Και δεν με απασχολεί προς το παρόν να μάθουν περισσότεροι ποιος υπογράφει τα κείμενα. Εξάλλου, πιστεύω στην αξιολόγηση του λόγου που δεν φορτίζεται από την αξία ή την απαξία μια υπογραφής.

Από την αρχή αυτοδεσμεύθηκα 1) να μην μεταφέρω ειδήσεις χωρίς πηγή προέλευσης 2) σε κάθε ανάλυση και προσέγγιση να προέχει η κατανόηση του ζητήματος 3) να εκφράζω αυθόρμητα τη σκέψη μου, και εφόσον αυτό δεν γίνεται να μην προδίδω τον προσωπικό τόνο των κειμένων 4) να μην έχω εξάρτηση από πουθενά, παρά μόνο από εμένα και τους επισκέπτες του ιστολογίου 5) να μην κολακεύω κανέναν.

Όσα έγραψα είχαν ως αφετηρία ότι αντιπροσωπεύουν αποκλειστικά εμένα και όχι κάποιους άλλους. Μόνο που αυτά ήθελα να τα μοιραστώ. Σερφάροντας με συνάντησαν πολλοί από τους επισκέπτες μου, και κάτι τους μίλησε από τα γραφόμενά μου. Και οι οποίοι με τίμησαν με τα σχόλιά τους και εκεί αισθάνθηκα με τους περισσότερους συγγενής. Και έγινα πλουσιότερος, και καλύτερος με νέες ιδέες που γνώρισα και με φρέσκα βλέμματα που αντίκρυσα. Τους ευχαριστώ όλους για το ενδιαφέρον τους και την προσοχή τους. 

Μετρώ τις αναρτήσεις μου:  170. Σχεδόν, ένα κείμενο ανά διήμερο. Δεν είναι και άσχημα. Είχα συνέπεια. Σχόλια: 330. Και αυτά δεν είναι κακά. Σε τρεις περιπτώσεις όφειλα να αποφασίσω για να επιτρέψω την ανάρτηση σχολίων. Τα θεώρησα υβριστικά προς τρίτους και τα δέσμευσα. Ακριβώς και για αυτό έθεσα σε λειτουργία την έγκριση των σχολίων που γίνονται ώστε να ελέγχονται όσοι πιστεύουν ότι επειδή τους παραχωρείται χώρος έχουν το δικαίωμα να γράφουν ό,τι τους κατέβει, απερίσκεπτα, χωρίς να σκέφονται ότι θίγουν πρόσωπα ή σκορπούν φήμες ασύστατες.

Χάρη στα καταπληκτικά στατιστικά που προσφέρει η πλατφόρμα wordpress βλέπω ότι στην πρώτη θέση των πλέον δημοφιλών επισκέψεων είναι το κείμενο που έγραψα όταν είδα την τελευταία δουλειά του Παπαϊωάνου με τον τίτλο Μοναδική αισθητική εμπειρία στη γενική πρόβα : Ο εξαγιασμός του σώματος στη Μήδεια του Παπαϊωάννου

Ακολουθεί το δημοσίευμα για την Πατεράκη  H Eπίδαυρος καλωσόρισε τη Pούλα Πατεράκη στην ενιαία παράσταση του Οιδίποδα  και στην τρίτη θέση είναι μια σκέψη που μου γεννήθηκε στην Πομπηία, όταν είδα ένα μωσαϊκό που μου θύμισε το εκπληκτικό ουράνιο κοστούμι της Μήδειας επί πτερύγων δρακόντων . Στην τέταρτη θέση είναι ένα από τα πλέον πρόσφατα κείμενα που γράφτηκαν στο κλίμα των ημερών και εκτινάχθηκε σε μια νύχτα στα ύψη: «Όλες οι νύχτες θα είναι του Αλέξη».

Αναφέρω και την ανάρτηση που είναι στην πέμπτη θέση, αλλά κρατούσε την πρωτοκαθεδρία εδώ και μήνες: Kiss Εϊναι από τα πρώτα κείμενα που πήρα την αφορμή από τον δρόμο μιας αμερικάνικης πόλης και ένα δημόσιο φιλί.

Και τώρα, ένα χρόνο μετά λέω να συνεχίσω με τα εφήμερα. Θα ήθελα πιο σκληρός και αυστηρός με πράγματα που με ενοχλούν και αφορούν τη ζωή, κυρίως, στην Αθήνα, που αγαπώ. Κατά τα άλλα με τον ίδιο τρόπο και ύφος, όπως ένα χρόνο τώρα: χωρίς το κυνηγητό της επικαιρότητας ή του φτηνού και εύκολου εντυπωσιασμού. Με τις ίδιες αρχές, την ίδια συνέπεια στον αναγνώστη μου, και με τις ίδιες προσωπικές μου ανάγκες: να λέω ζεστά τον πόνο μου ή την χαρά μου, υπηρετώντας την ομορφιά, χωρἰς υψηλές, δήθεν, αναλύσεις, δίχως εισαγγελικό ύφος, να μη χαϊδεύω αυτιά (δεν με αφορά το μαζικό ποίμνιο), και κυρίως χωρίς καμιά διάθεση σωτηρίας του άλλου.

Υστερόγραφο: Τέτοια μέρα όταν ήμουν παιδί ξυπνούσα πολύ πρωί, γύρω στις 4.30 για να προλάβω τα πρωινά τραίνα του ηλεκτρικού και τους επιβάτες που αγουροξυπνημένοι θα άκουγαν την φωνούλα μου να τους τα λέει: Καλήν ημέραν άρχοντες… αλλά παρέλειπα το αρχοντικό και τις ευχές του γιατί ήμουν σε βαγόνι. Θυμάμαι τότε, τον φόβο μήπως μας κλέψουν… Αλλά δεν έχασα ποτέ δραχμή.

Είμαι ευτυχισμένος γιατί σήμερα άκουσα τα κάλαντα. Και δύο φορές. Το έχω για καλό. Στη μία δύο αγόρια με παχύ «λ» στην προφορά, ένας πανήψηλος γύρω στα 15 με έναν μικρούλη «ακόλουθο» και στη συνέχεια δύο έφηβες καλλονές από τη Νιγηρία με άπταιστα ελληνικά!

Και του χρόνου να είμαστε καλά.

Άκου μουσική: Σοφίας Καμαγιάννη, «στων άστρων την άλω»

Ακούω τη νέα δουλειά της Σοφίας Καμαγιάννη στων άστρων την άλω με τη συγκίνηση των φωνών τριών εξαιρετικών τραγουδιστών: Δώρα Πετρίδη, Άννη Ονουφρίου, Ηλίας Βαμβακούσης.  Ήχοι μυστικοί που γονιμοποιούν τα διδάγματα του Χατζιδάκι, διαθέτουν τη φρεσκάδα της Λένας Πλάτωνος από το Σαμποτάζ, συνθέσεις που εσωκλείουν όχι απλώς μια βαθειά παιδεία, αλλά επιτρέπουν να αναδειχθεί μια ευαισθησία που αντιστέκεται στα σκουπίδια που μας κατακλύζουν.

Η ενορχήστρωση που είναι της Καμαγιάννη δίνει χώρο σε όλα τα όργανα να συνομιλήσουν επί ίσοις όροις. Εμείς απολαμβάνουμε την επικοινωνία τους. Μια συλλειτουργία ποιότητας. Εμπνοή για την Καμαγιάννη και τους ερμηνευτές της ο ποιητικός λόγος των Σαραντάρη, Εγγονόπουλου (το «Ίσως» απογειώνεται με κρουστά μιας σύγχρονης μουσικής του δρόμου), Καρυωτάκη, Παλαμά, Πολυδούρη, Μπάικα, Καρατζά (απαγγέλει, ιδανικά, ο Αιμίλιος Χειλάκης), Δημουλά (η οποία διαβάζει το ποίημά της «Το διαζευκτικόν ή»).

    Άκου ποίηση. Εμπιστεύσου τους πατέρες και τις μητέρες των λέξεων. Τα στοιχειά που δεν αναπαύονται: αλληλοσυντάσσονται, μεταμορφώνονται, προσλαμβάνονται από τους ηχητικούς κάλυκες. Γεύση ηδονική ήχων που δεν ξεχνιούνται. ΠΟΤΕ.

Όπως πληροφορούμαι από το ιστολόγιος ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΔΟΣ, η Σοφία Καμαγιάννη παρουσιάζει τη δουλειά της στο Καφεθέατρο στην Αθήνα  (Κοδριγκτώνος 2) από την Κυριακή 21 / 12 και κάθε Κυριακή, έως και το τέλος Ιανουαρίου 25 / 1/ 2009.

Δείγματα από τις συνθέσεις μπορείτε να ακούσετε στη διεύθυνση: www.64millimetres.com/gr/on_the_stars_aura_gr.html

Ποια είναι η Σοφία Καμαγιάννη

ΣΟΦΙΑ ΚΑΜΑΓΙΑΝΝΗΗ Σοφία Καμαγιάννη γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε πιάνο (Εθνικό Ωδείο), θεωρητικά, κλασσικά κρουστά, μουσική για θέατρο και κινηματογράφο και σύγχρονη σύνθεση (MMus,Goldsmiths College – University of Londοn). Σύγχρονη σύνθεση επίσης με τον C.Landini (Piacenza 2004, σεμινάριο).Τα μουσικά της ενδιαφέροντα καλύπτουν μια ευρεία γκάμα και της αρέσει να συνεργάζεται και να πειραματίζεται με καλλιτέχνες διαφορετικών κατευθύνσεων. Τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιεί ηλεκτρονικούς υπολογιστές στα έργα της σε συνδυασμό με ακουστικά όργανα και ασχολείται και με τον αυτοσχεδιασμό. Το 2003 παρουσίασε το έργο Rabila Co, μουσική παράσταση πολυμέσων (σύγχρονη μουσική, λόγος, εικόνα, χορός) πάνω σε μια δική της ιδέα (θέατρο Επίκεντρο-Πάτρα και θέατρο Χοροροές-Αθήνα) και το 2006 το πειραματικό πολύτεχνο έργο «ΜΕΣΑ στο μέσα» (για ηθοποιό, 2 μουσικούς, βίντεο και ηχογραφημένο υλικό, θέατρο Σημείο και θέατρο Φούρνος-Αθήνα). Επίσης, στα πλαίσια της Πάτρας-Πολιτιστικής Πρωτεύουσας 2006, συμμετείχε συνθετικά και ερμηνευτικά στη μουσική παράσταση «The Storytelling Project» με καλλιτεχνικό σχήμα του σωματείου ΣΠΙΖΑ, του οποίου είναι ιδρυτικό μέλος.  Εργα της μουσικής δωματίου και ηλεκτροακουστικά έχουν παιχτεί στην Ελλάδα, την Αγγλία (Λονδίνο),την Ιταλία (Val Tidone, Piacenza), την Ολλανδία (Αμστερνταμ) και τις ΗΠΑ (2006, διεθνές φεστιβάλ ηλεκτροακουστικής μουσικής γυναικών). Το 2004 συμμετείχε στα εργαστήρια συνθετών του Μεγάρου Μουσικής. Εχει συνεργαστεί με σημαντικά μουσικά σύνολα (Καμεράτα, Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής ΕΡΤ, Kreutzer Quartet, L’Αnima, Κρούσσις, κ.ά.) και σολίστες. Εχει γράψει τραγούδια, μουσική για 10 θεατρικές παραστάσεις, για 2 ταινίες μικρού μήκους (Φεστιβάλ Δράμας 2004) και για ένα video art φιλμ (Φεστιβάλ Μηδέν 2007). Το 1999 παρουσίασε την πρώτη δισκογραφική δουλειά της με τον τίτλο “Η Αποβάθρα” (οργανική μουσική). Το 2004 συμμετείχε στη δισκογραφική παραγωγή του Πανεπιστημίου Αθηνών «Δεν ξέρω παρά να τραγουδώ»-19 συνθέτες μελοποιούν K. Παλαμά. Την περίοδο 1992-2000 συμμετείχε με εμφανίσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό(Ιταλία, Γερμανία, Αυστρία, Ιαπωνία) στην Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων του Δήμου Πατρών, της οποίας υπήρξε μέλος και έχει ενορχηστρώσει πολλά έργα ελληνικής μουσικής γι αυτήν.  Εχει λάβει μέρος σε πολλά μουσικά σχήματα και παραστάσεις (πιάνο, ενορχήστρωση). Εχει συνεργαστεί και συνεργάζεται με ερμηνευτές σε συναυλίες για πιάνο και φωνή κυρίως με ελληνικό ρεπερτόριο. Την περίοδο 2003-2007 ήταν ραδιοφωνικός παραγωγός στο Τρίτο Πρόγραμμα, όπου μαζί με τη Δώρα Παναγοπούλου παρουσίαζαν την εκπομπή «21ος -Τάσεις και Πειραματισμοί)».  Από το 2005 είναι υπεύθυνη παρουσίασης στα εκπαιδευτικά προγράμματα των μουσικών συνόλων της ΕΡΤ. Ειδικότερα το ενδιαφέρον της επικεντρώνεται σε ομαδικές δράσεις μουσικής έκφρασης. Είναι απόφοιτος του Μαθηματικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Πατρών με ειδίκευση στο Πανεπιστήμιο του Leeds (ΜΑ, Mathematical Education).

Αντίσταση με λέξεις μολότωφ. 28 ποιητές παρεμβαίνουν στα δρώμενα

Στην κόπωση των εικόνων από αυθαίρετα μοντάζ των καναλιών ή από τα έκτακτα δελτία που μας κατακλύζουν με την αμετροέπεια των σχολιαστών έχω ανάγκη έναν άλλο λόγο που να μη δουλεύει για εργολάβους της θεαματικότητας, αλλά να στοχεύει στην ουσία με μια σύνταξη ευαισθησίας, με λέξεις που πιάνουν ουρανό.

Με χαρά διάβασα για το ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση poetry e–zine. Και το επισκέφθηκα αμέσως στην ιστοσελίδα του www.e-poema.eu για να διαβάσω στο έβδομο τεύχος του που έχει αφιέρωμα Ποιητικό άσυλο-Χορός.

Εξώφυλλο του �βδομου τεύχους του περιοδικού poetry e-zine.

Εξώφυλλο του έβδομου τεύχους του περιοδικού poetry e-zine.

Εδώ υπάρχουν κείμενα και ποιήματα που υπογράφουν: Δάφνη Νικήτα, Fernando Pessoa vs Alberto Caeiro, Παυλίνα Παμπύδη, Ted Hughes,  Χρυσούλα Αγκυρανοπούλου, Αντιγόνη Κατσαδήμα, Γιάννα Μπούκοβα, Σωκράτης Καμπουρόπουλος, Else Lasker-Schüler, Φοίβη Γιαννίση, Γιώργος Μπλάνας, Γιώργος Βέης, Χρήστος Αγγελάκος, Γιώργος Χρονάς, Στάθης Κουτσούνης.

Ξεχώρισα στα περιεχόμενα τα ποιήματα που άκουσα από τον ίδιο τον Νάνο Βαλαωρίτη.

Το σημαντικό είναι η πρωτοβουλία για την παρουσία ποιητών, εκπροσώπων διαφορετικών γενιών, που μιλούν με όπλο το ποιητικό τους ιδίωμα για τα πρόσφατα γεγονότα. Μια κίνηση αυθόρμητη που προσφέρεται ως «ένα αντίδοτο στην κατάθλιψη, την απαξίωση και την αίσθηση υποχώρησης των πάντων, σε πολιτιστικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο», γράφοντας ειδικά ή προτείνοντας παλαιότερες γραφές που προαναγγέλουν τα γεγονότα. Ο κατάλογος των ποιητών εντυπωσιακός: Μαριγώ Αλεξοπούλου, Νάνος Βαλαωρίτης, Γιώργος Βέης, Φοίβη Γιαννίση, Mιχάλης Γκανάς, Βερονίκη Δαλακούρα, Γιώργος Δουατζής, Γιάννης Ευθυμιάδης, Σταύρος Ζαφειρίου, Δημήτρης Καλοκύρης, Γιάννης Κοντός, Γιάννης Λειβαδάς, Χριστόφορος Λιοντάκης, Γιώργος Μαρκόπουλος, Μιχαήλ Μήτρας, Γιώργος Μπλάνας, Δάφνη Νικήτα, Λευτέρης Ξανθόπουλος, Παυλίνα Παμπούδη, Μιχάλης Παπαντωνόπουλος, Γιάννης Η. Παππάς, Στρατής Πασχάλης, Σταμάτης Πολενάκης, Βασίλης Ρούβαλης, Ντίνος Σιώτης, Γιάννης Στίγκας, Νατάσα Χατζιδάκι, Γιώργος Χουλιάρας.

Από τον ποιητικό λειμώνα για τα δραματικά γεγονότα  επιλέγω στίχους του Ντίνου Σιώτη.

Εφεύρεση

Να εφεύρουμε άλλες λέξεις να εφεύρουμε 
λέξεις μολότωφ που ν’ αντιστέκονται στα 
δελτία των ειδήσεων που να μιλάνε τη

γλώσσα των καταφρονεμένων που να 
μιλάνε στον άμαχο πληθυσμό για τη 
χειμαζόμενη πείνα να εφεύρουμε μια

άλλη μνήμη που να ανακαλεί μιαν
άλλη αυγή χωρίς ακρωτηριασμούς 
ηλίου και παρεξηγημένες καταιγίδες

να εφεύρουμε έναν χτύπο ρολογιού
που κάτι να μας λέει πεσμένος κάτω 
στο πάτωμα ή μέσα σε σπασμένο

κομοδίνο ζάλης έναν θάνατο που να 
μην κολλάει πάνω μας σαν βδέλα ένα 
λεξιλόγιο πιο γυμνό κι απ’ την ποίηση.

 

 

 

Οδηγίες

Αν δεν έρθω σπίτι στην ώρα μου μην 
ανησυχείς αν αργήσω να ‘ρθω απόψε 
θα ‘μαι στους δρόμους της ματωμένης

πόλης θα βλέπω τα παιδιά που μέσα 
τους δεν κατοικεί ο φόβος να πετάνε 
πέτρες στην εξουσία αν δεις κανέναν

ετοιμοθάνατο πες του να μην ανησυχεί 
γιατί όπου να ‘ναι θα ξυπνήσει ο μαυρο-
φορεμένος τροχός και οι τυφλές λέξεις

θα σταματήσουν να σαπίζουν μέσα σε 
αδιάβαστα εγχειρίδια αν δεις κανέναν 
νεκρό σπρώξ’ τον να ξυπνήσει βάλτε

μαζί φωτιά στη φωτιά ρίξτε ειδήσεις 
στα κανάλια φορτώστε τη βία με ντεσι-
μπέλ διαρκείας ακούστε την Πάτι Σμιθ

να τραγουδά το «People have the power»
βρες τε μια γλώσσα που αντιμιλά βρες τε
μια παλάμη που δεν είναι φτιαγμένη για

να μαζεύει δάκρυα κι ακουμπήστε ‘κει 
το απροστάτευτο βλέμμα σας κι αν σε
σταματήσουν στον δρόμο πες τους πως

πας ν’ ανάψεις κερί σε κείνους που 
εκτιμάς και σέβεσαι κι αν αρχίσουν 
τις ερωτήσεις πες τους «I’m not sure».

Και εδώ, ακολουθεί, η αναφορά του Σιώτη για την Πάτι Σμιθ: People have the power (single από το άλμπουμ Dream of Life, 1988)