«θ᾽ ἀναδυθοῦμε μ᾽ ἕνα θρῆνο στὰ ἐπουράνια»: Συγκεντρωμένα σε ένα τόμο όλα τα ποιήματα του Ηλία Λάγιου

Tο ποιητικό σύμπαν του Hλία Λάγιου πρόκειται να εκδοθεί στις αρχές του 2009 από τον ιστορικό εκδοτικό οίκο Ίκαρος, σε επιμέλεια της Άννας Περιστέρη. 

lagiosTον θυμάμαι σαν σήμερα στο βιβλιοπωλείο Παρουσία, του Bασίλη Xατζηιακώβου. Eίχε ένα βλέμμα φευγάτο και μαζί επίγειο. Παρών στον κόσμο και στους πόνους του αλλά και με ματιά μυστικού στην αποτύπωσή του. Στα δώδεκά του δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα και όπως μας θυμίζει η Όλγα Σελλά πάλεψε διαρκώς με τις λέξεις. «Mια λέξη αναστενάζει μια σημασία. Kι αντέχει, όμως. / τις περισσότερες. Δύο λέξεις συνιστούν απλώς αριθμό. / Tρεις λέξεις ανταποδίδουν ένα σίγουρο ερωτηματικό. Oι τέσσερις/ συνθέτουν το μάργαρο της πλάνης. Στις πέντε κοντοστέκεσαι.»

 O Λάγιος γεννημένος το 1958, αναχώρησε από αυτόν τον κόσμο τον Oκτώβριο του 2005, πέφτοντας από ψηλά για να ανέβει στον ουρανό. 

Aκολουθεί ένα ποίημα που δημοσιεύθηκε στη Nέα Eστία, τεύχος 1815 (Oκτώβριος 2008). Στην έκδοση αυτή υπάρχει και ένα αφιέρωμα στον ποιητή με τις υπογραφές τῶν Σταύρου Ζουμπουλάκη, Βαγγέλη Μπιτσώρη και Νάσου Βαγενά. Ακόμη, για πρώτη φορά εκδίδεται ἡ «τρίτη γραφή», ένα ποίημα βασισμένο σε μια προγενέστερη δουλειά του Λάγιου για τον Ιτσίκ Μανγκυέρ και τη «Μπαλλάντα του μικρού Εβραίου που βρήκε το δρεπάνι του φεγγαριού σ᾽ ένα καλαμποχώραφο». Να υπογραμμίσουμε τη βιβλιογραφία του αφιερώματος για όποιον θέλει να γνωρίσει και να επικοινωνήσει με την ποίηση του Λάγιου.

 

ΟΙ ΓΕΦΥΡΕΣ

Κι εἶδαν τὰ μάτια μου στὴν ἄκρη τ᾽ οὐρανοῦ

νὰ σβήνει μὲς τὴν ἄσπρη νύχτα ἐσχάτη βία·

κι ἀπ᾽ τὶς ὑπώρειες γκρίζου ἄστεως τοῦ κλεινοῦ

ν᾽ ἀνάβει μαῦρος ποταμὸς μὲς στὴ Σερβία.

 

Χίλια καθήκια ψαλμωδοῦσαν προσοχὴ

ἀμερικάνοι, οὐτσεκάδες, μισθοφόροι

Πατρὸς φωνὴ μοῦ ἐψιθύρισεν: Εὐχὴ

Ἄρη καὶ Σέρβου θὰ σοῦ μάθουνε τὰ ὄρη.

 

Καὶ μιὰ φωνὴ ποὺ ἐσὺ τὴν ξέρεις νὰ πονεῖ

τὶς γέφυρες θ᾽ αφηγηθεῖ τοῦ Νοβισάντη

θὰ πεῖ τὸ φῶς χωρὶς τὸ φῶς ποτέ, Μονὴ

τῶν καλογέρων γιὰ ν᾽ ἀστράψει σὰν διαμάντι.

 

Κι ὅπως ὁ κόσμος θὰ μιλάει συναγερμὸ

μέσ᾽ ἀπ᾽ τοῦ ΝΑΤΟ τὶς φωνὲς καὶ τὶς σειρῆνες

ἐγὼ θὰ δῶ τὸν ἀδελφὸ τὸν μισεμὸ

πέρ᾽ ἀπ᾽ τοῦ θανάτου τὶς μίνες

 

τοῦ ὑπερούσιου τοῦ λαοῦ τὸ ποθητὸ

πρὸς μιὰν Ἑλλάδα ποὺ ποτὲ δὲν ἔχω χάσει

ὅ,τι ἀγαποῦσα μοῦ τὸ πῆραν ἐν κρυπτῷ

κι ὅ,τι ἀγαποῦσες σοῦ τὸ ἔχουν πιὰ χαλάσει.

 

Νεκρὴ Σερβία, πέθαν᾽ ὁ θάνατος! Μὲ ἰχθεῖς

τάισεν ὁ φτωχὸς Ἰησοῦς τοῦ ἀνθρώπου Χάρι

ἔγραψε ἡ μοίρα καὶ μᾶς πρόκαναν εὐθὺς

δέκα χιλιάδες ἀλβανάκια στὸ φανάρι.

 

Πῶς τὰ κοιμήσαμε; Πῶς ἦρθαν ὣς ἐδῶ;

Τὰ μέλη τους πῶς ζητιανεύουν τὴν ἡμέρα

κι ἐγὼ ἀξύριστος βραχνὰ νὰ τραγουδῶ

ν᾽ ἀνθίζει ἡ Πρίστινα περβόλι στὸν ἀγέρα.

 

Πῶς σπᾶν᾽ τὰ σίδερα τῆς κάθε φυλακῆς;

Πλήρη οὐρανὸ κι ἀκέραιο γράφουν τὰ Βαλκάνια

κι ἀπ᾽ τὸ βυθὸ τῆς σιωπηλῆς μας μουσικῆς

θ᾽ ἀναδυθοῦμε μ᾽ ἕνα θρῆνο στὰ ἐπουράνια.

 

Λάδι στὸ τραῦμα μιὰ φωνὴ βαλκανικὴ

ὄλο θρησκεῖες κι ὅλο φυλὲς νὰ μᾶς σκεπάσει

καὶ μυστικὰ συλλειτουργώντας ὅλοι ἐκεῖ

λέξη ἀναστάσιμη θ᾽ ἀκούσουμε τὴν πλάση.

3 Μαΐου 1999

 

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

NIKOΣ ΞYΔAKHΣ:  Μουζικούλες της Σόλωνος

ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΑΡΑΝΙΤΣΗΣ: Το πένθος είναι μονόδρομος

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΧΟΣ: Ηλίας Λάγιος, ένας τραγικός περφόρμερ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ: Λάγιος ελευθερωθείς (1958-2005)

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ: Ηλίας Λάγιος

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s