Baby love

Τι συμβαίνει όταν ένας παιδίατρος αποφασίσει να γίνει πατέρας, ενώ ο σύντροφός του, αισθάνεται άβολα με μια τέτοια αλλαγή στην κοινή  ζωή τους;  Χωρισμός. Ο Μανού (Λαμπέρ Ουίλσον), θα ρισκάρει τη σχέση του με τον Φιλίπ (Πασκάλ Εμπέ), και θα κάνει τα πάντα για να αποκτήσει ένα δικό του παιδί.

comme-les-autres-baby-love-03-09-2008-1-gΤο θέμα, συζητείται διαρκώς συνήθως σε ηθικιστικά συμφραζόμενα, και είναι όσο δεν παίρνει επίκαιρο: Η επιθυμία για τεκνοποίηση ως επιλογή και όχι τυχαία, πέρα από συντροφικό σχήμα. Και θα πρόσθετα αληθινό. Πέρα από την αμφισβήτηση του παραδοσιακού γάμου ως θεσμού, στις σχέσεις που διακρίνονται για σταθερότητα τίθεται το θέμα της απόκτησης παιδιών. Είναι μια βαθύτερη ανάγκη, θα έλεγα, μια φυσική ανάγκη η οποία εάν ωριμάσει ως επιθυμία το ζευγάρι θα αναζητήσει την ικανοποίησή της. Και υπάρχουν διάφοροι τρόποι, στην περίπτωση ομόφυλων ζευγαριών. Στην ταινία του Βενσάν Γκαρέν μια κοπέλα, η Φίνα(Πιλάρ Λοπέθ Ντε Αγιάλα), από την Αργεντινή, χωρίς χαρτιά, η οποία φιλοξενείται από τον παιδίατρο, πείθεται να γίνει παρένθετη μητέρα, να δανείσει δηλαδή το σώμα της, ώστε να φέρει στον κόσμο το παιδί του Μανού. Βέβαια, ο Μανού θα αποδειχθεί ότι δεν έχει «δυνατό» σπέρμα, και τελικά η κυοφορία θα γίνει εφικτή με τη συνδρομή του πρώην φίλου του, δικηγόρου Φιλίπ.

Προφανώς, δεν μιλάμε για υιοθεσία. Αν και στην ταινία Comme les autres ο Μανού προσπάθησε να περάσει τον έλεγχο για να υιοθετήσει παιδί αλλά κόπηκε από την αρμόδια λειτουργό, γιατί μια φωτογραφία κρυμμένη σε ένα ερμάριο αποκάλυψε την ταυτότητά του. 

Εἷναι μια ιστορία που συμβαίνει στην Αμερική και στην Ευρώπη εδώ και πάρα πολλά χρόνια, συνήθως μεταξύ ζευγαριών αντρών και ζευγαριών γυναικών ή απλώς «νοικιάζοντας» ένα γυναικείο σώμα, ώστε να αποκτηθεί ένα παιδάκι. 

Έχουμε λοιπόν ένα τρίγωνο (αν και η προσδοκία του βρέφους δημιουργεί τετράγωνο), όπου η πανέμορφη Φαρίν ερωτεύεται στην πορεία της γνωριμίας τον Μανού. Παντρεύονται, απλά και μόνο για να χαρούν οι γονείς της Φαρίν, αλλά και για να αποκτήσει άδεια παραμονής στη Γαλλία.

Το αποτέλεσμα είναι ότι έχουμε μπροστά μας μια ταινία που αφορά το δικαίωμα στα ομόφυλα ζευγάρια να έχουν παιδί η ιστορία εξαντλείται σε μια ρομαντική απεικόνιση της επιθυμίας με την επιμονή του Μανού σε μια κοινωνία που ορθώνεται απέναντί του(η μάνα του ενθουσιάζεται με την είδηση για το παιδί) και την ευτυχή δικαίωσή του στο τέλος. Θέλω να πω ότι τελικά το όλο σκηνικό δεν ξεφεύγει από μια κλισαρισμένη ματιά τηλεταινίας. Ή για να είμαι πιο ακριβής σε ένα συμβατικό ντοκυμαντέρ, μια φέτα ζωής, χωρίς τόλμη διείσδυσης κάτω από το δέρμα, στη ψύχα του καρπού.

Βέβαια, το μεγάλο συν είναι ότι οι ήρωες είναι απόλυτα αξιοπρεπείς κοινωνικά, και δεν έχουν καμιά σχέση με τα χαζοχαρούμενα στερεότυπα ομόφυλων ζευγαριών που έχει καπηλευθεί το εμπορικό σινεμά για να κολακεύσει το αντρικό κοινό του ή να καθησυχάσει τη γυναικεία απορία… Από αυτή την άποψη είναι ένα φιλμ που μπορεί να προβληματίσει γενικώς, αλλά και να αποενοχοποιήσει γονείς, ενώ θα μπορούσε να παιχτεί στο Λύκειο, σε ένα μάθημα σεξουαλικής αγωγής…

Advertisements

One thought on “Baby love

  1. theoprovlitos

    Οι ταινιες σημερα ειναι κεκαλυμμενη προπαγανδα και προαγγελοι αυτων που θα επιβληθουν στο αμεσο μελλον.

    Φυσικα παω στοιχημα πως το μωρο στην ταινια δεν ειναι τιποτα περισσοτερο παρα ενας βουβος κομπαρσος χωρις δικαιωμα για ΜΑΝΝΑ η οποια προφανως θεωρειται εξ ίσου άχρηστη για τον ψυχικο και συναισθηματικο κοσμο του παιδιού όσο και το γυναικειο και το αντρικο προτυπο.

    Η ισορροπημενη αναπτυξη του παιδιου και η σχεση του με τα δυο φύλα χαλαλίζεται μπροστα στην εγωκεντρικη σκοπιμοτητα του να γινει καποιος γονιος προκειμενου να καλυψει εγωκεντρικα τα συναισθηματικα του κενα (οπως γινεται και με τα pets) βιαζοντας ακομα και τους νομους του Θεού, της φυσης και της κοινωνιας.

    Ο Dr Franeknstein επανερχεται ως μελόδραμα και σαν freek show μιας κοινωνιας ανθρωπων που παιδια θα μεγαλωνουν ορφανα εκ προμελέτης, χωρις το χαδι, την αγκαλιά και την φωνη της μαννας η οποια δεν θεωρειται πλεον ουτε αναγκαία, ούτε χρήσιμη παρα μόνο σαν δικιμαστικος σωλήνας.

    Αλλά ο ανθρωπινος δαιμονικος εγωκεντρισμος πόσο μακρυα θα τραβηξει άραγε; Μεχρι ολικης καταστροφης;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s