Monthly Archives: March 2009

Οι γραμμές του τραίνου

«Κύριε, πού είναι οι γραμμές;» Ακοὐω μια φωνή να ανεβαίνει από το δρόμο. Στρέφω το βλέμμα. Είμαι στο φανάρι, κάπου στην Αχαρνών, κοντοστέκομαι, περιμένοντας το πράσινο. Πλάι μου δύο μικρά. Βγαλμένα από ασπρόμαυρο μελό του 50. Αλλά αυτά είναι έγχρωμα. Μαλλιά βαμμένα σε κάποιες τούφες, πριν από καιρό. Αλλά κολλημένα από την πολυκαιρία, έδειχναν να μην τα έχει αγγίξει νερό. Σα ράστα που το σαπούνι δεν κάνει και πολλά. Continue reading

Οσμή ευωδίας ανοίξεως

Σε πείσμα όλων η  άνοιξις ευωδιάζει. Και μας χαρίζεται. Στην Αθήνα μας, στις ταράτσες, στα ταπεινά γλαστράκια, σε μικρές σχισμές της μαρκίζας. Ιδού, η απόδειξη, την επαύριον της εαρινής ισημερίας, στη μνήμη του ξύλου που ζωντανεύει, Continue reading

Δύο χρόνια χωρίς τσιγάρο: Τί κέρδισα, τί έχασα…

Έχω επέτειο με εμένα. Άκαπνος για δύο χρόνια. Και δεν είναι άσχημα. Και κυρίως, θα έλεγα άντεξα. Γιατί δεν το χρειάστηκα. Να μου λύσει τί; Να καλύψει ποιά ανάγκη; Δεν θέλω να εξαπατώ τον εαυτό μου, γιατί δεν έχω πάψει να πιστεύω ότι το τσιγάρο προσφέρει πράγματα. Αλλά, στη διάρκεια των δύο χρόνων τώρα που τα σκέφτομαι, θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής. Το αναζήτησα. Continue reading

Το θράσος των κλεφτών

Σκηνή Α´

Ηλεκτρικός, από Ομόνοια προς Μοναστηράκι. Κόσμος στοιβαγμένος. Αφόρητα! Φτάνουμε σταθμό. Πάμε προς την πόρτα να βγούμε αλλά εκείνη αντιστέκεται και παραμένει κλειστή. Προχωράω για τη διπλανή πόρτα με τη μάζα των επιβατών. Φτάνοντας στην έξοδο η ηλικιωμένη γυναίκα δίπλα μου κραυγάζει: «Πάρε το χέρι από τη τσάντα μου. Εμένα βρήκες να κλέψεις; Τη φτωχειά;» Εκείνος που απευθύνεται μένει βουβός. Όπως και οι επιβάτες. Ήταν όλοι πολύ busy. Continue reading