Οι γραμμές του τραίνου

«Κύριε, πού είναι οι γραμμές;» Ακοὐω μια φωνή να ανεβαίνει από το δρόμο. Στρέφω το βλέμμα. Είμαι στο φανάρι, κάπου στην Αχαρνών, κοντοστέκομαι, περιμένοντας το πράσινο. Πλάι μου δύο μικρά. Βγαλμένα από ασπρόμαυρο μελό του 50. Αλλά αυτά είναι έγχρωμα. Μαλλιά βαμμένα σε κάποιες τούφες, πριν από καιρό. Αλλά κολλημένα από την πολυκαιρία, έδειχναν να μην τα έχει αγγίξει νερό. Σα ράστα που το σαπούνι δεν κάνει και πολλά. Με ρούχα παράταιρα από τρίτο ή τέταρτο χέρι. Το αγόρι δεν θα ήταν 9. Και το κορίτσι 11. Η φωνή τους ήταν καθαρή αλλά η εκφορά των φθόγγων πρόδιδε μια άγνωστη σε μένα καταγωγή. Ποιές γραμμές ζητάνε; «Πού πάτε εσείς;» Η απάντησή τους με έστειλε. «Στη μάννα μας» μου είπαν με μια φωνή. Αγέλαστη φωνή. «Και πού είναι η μάννα σας;» «Στο Παίδων. Είναι άρρωστος ο αδελφούλης μας». Καί ήθελαν να βρουν το τρένο για να πάνε να τους βρουν. Τους εξήγησα ότι θα πρέπει να πάνε με τρόλεϊ στην αφετηρία για να πάρουν το λεωφορείο που πάει Γουδί. Με κοίταζαν σαν χαμένα. Ένιωθα να με κυριεύει μια ευθύνη για την τύχη τους. «Από πού ήρθατε;» ήταν η επόμενη απορία μου. Μαθαίνω ότι ήρθαν από το Κιάτο. Αυτή ήταν η ιστορία τους. Δύο αδέλφια που ήρθαν από το Κιάτο, μόνα τους να βρουν τη μάννα τους. Χωρίς πατέρα, όπως μου είπαν, στην άλλη μου χαζή ερώτηση, γιατί ήταν έγκλειστος. Δεν ήξερα ποια ήταν η πραγματική τους ταυτότητα, αλλά με έπεισαν. Tα ανήλικα δεν μου ζήτησαν τίποτα, μόνο πώς θα πάνε να βρουν την οικογένειά τους. Παρόλο που η όψη τους παρέπεμπε σε παιδιά των φαναριών. Που είναι εκεί, στημένα από γονείς-προαγωγούς, να εκβιάζουν συναισθήματα και να ξυπνάνε τις ενοχές των αγχωμένων οδηγών. Καμιά σχέση τα δύο μικρά από το Κιάτο. Αυτά ταξίδευαν και ψάχνανε τις γραμμές του τραίνου. Σκέφτηκα ότι θα πεινάνε. Τους ρωτάω. Μου λένε ότι έχουν φάει. Φτάνουμε σχεδόν στο Έβερεστ και τους μαρτυράω ότι έχω γενέθλια και θέλω να τα κεράσω. Μπαίνουμε μέσα. Ήθελαν πορτοκαλάδα. Τους παροτρύνω να πάρουν κάτι για μετά. Διαλέγουν δύο σάντουιτς. Το ένα ήταν νηστήσιμο. Τα βάζουν όμορφα σε μια τσαντούλα και συνεχίζουμε. «Είσαι καλός εσύ», μου απευθύνεται το κοριτσάκι. «Είμαι σκατένιος», λέω μέσα μου, ενώ χαμογελάω κοιτάζοντάς την. Είχα αποφασίσει να τα πάω στη στάση του τρόλεϊ. Νά, εδώ το 3, και το 13, θα πάτε Ακαδημίας, και εκεί πίσω από το Πανεπιστήμιο θα βρείτε το λεωφορείο για το Παίδων. Τους δίνω και δύο εισιτήρια. Εκεί ένιωθα ότι θα αποχωριστούμε. Αλλά δεν ήθελα να τα αφήσω μόνα. Πλησιάζω έναν τύπο με καπαρντίνα γύρω στα 30. Γιάπικο στύλ. Τα μικρά από πλάι. Του ζητάω να τους δείξει πού να κατέβουν για να πάρουν το λεωφορείο. Ολίγον απαξιωτικά μου λέει ότι θα κατέβει Κάνιγγος. Μια κυρία ακούει την παράκλησή μου. Της εξηγώ την ιστορία των παιδιών. Την πιστεύει. Είναι και εκείνη από το Κιάτο, και τα ρωτάει από ποιο χωριό είναι. Της λένε από το Πάσο (αν θυμάμαι καλά). Το ξέρει. Και τα αναλαμβάνει. «Πέστε ευχαριστώ στον κύριο, που σας έφερε εδώ». Μου λένε. Τους λέω να προσέχουν. Και φεύγω. Στη στροφή του δρόμου, με πιάνει ένας λυγμός. Τι άλλο θα μπορούσα να κάνω και δεν έκανα; Μήπως είχαν ξεφύγει από μια οικογένεια-κόλαση και έψαχναν καταφύγιο; Μήπως ήταν όντως παιδιά των φαναριών και είχαν αποδράσει από το κύκλωμα των εκμεταλλευτών τους;  Να σκεφτώ έναν χώρο-στέγη για παιδιά που δεν έχουν γονείς; Δεν μου έρχεται τίποτα στο νου. Το πιο απλό είναι να δεχτώ την ιστορία τους. Ίσως, επειδή με βολεύει… Δεν ξέρω τί περισσότερο θα μπορούσα να έχω κάνει. Και δεν το έκανα. Κάποια στιγμή μου πέρασε η εφιαλτική σκέψη ότι τα απαγάγουν για να τους πάρουν όργανα… Μου φεύγει. Να καλέσω αστυνομία; Ποια αστυνομία; Κι αν μπερδευτώ; Να τρέξω πίσω και να τα πάω με το αυτοκίνητό μου στο Παίδων και να τα πάω στη μάνα τους. Ναι, αυτή θα ήταν η ευτυχέστερη κατάληξη. Αλλά δεν επέστρεψα. Ήταν σα μια δοκιμασία χωρίς τέλος. Για άλλη μια φορά ένιωθα να βγαίνω από μια σκηνή ταινίας. Κατευθύνθηκα στον μπακάλη. Ήθελα καλαμάρια για το βράδυ. Δύο ρόκες, λεμόνια και μυρωδικά χόρτα. Κρασί υπήρχε άφθονο. Και παγωμένο στο κούλερ.

Advertisements

One thought on “Οι γραμμές του τραίνου

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s