Πολλά με σπρώχνουν να αναχωρήσω

από την πόλη… Αυτή η σκέψη έσχισε τον νου μου όταν περπατώντας στο πεζοδρόμιο, σήμερα το μεσημέρι, φορτωμένος με τσάντες, άνοιξα δρόμο για να περάσει ένας οδηγός με τη μηχανή του… Έκανα πλάι, σα να ήταν αυτονόητο να τον εξυπηρετήσω. Εκπαιδεύτηκα, εγώ και οι γύρω μου, να δεχόμαστε την αυθαιρεσία του κάθε μηχανόβιου που όχι μόνο παρκάρει μπροστά στις εισόδους των σπιτιών αλλά έρχεται προς το μέρος μου, ορμητικά, διεκδικώντας το πεζοδρόμιο ως λωρίδα κίνησης του διτρόχου του.

Eάν ήμουν χρήστης αμαξιδίου θα ήταν η ζωή μου αφόρητη. Όλες οι προσβάσεις στις γωνίες των δρόμων είναι πιασμένες από γαϊδούρια που άραξαν για τα ψώνια τους ή απλώς να πιούνε ούζο.

Eχτές, μαθαίνω από δύο διαφορετικούς επαγγελματίες το σπορ που επιδίδονται διάφοροι άγνωστοι στη γειτονιά μου: σε περιμένουν στο εσωτερικό της εισόδου της πολυκατοικίας και σε ακινητοποιούν ή σε ρίχνουν κάτω για να σου πάρουν ό,τι έχεις. Άλλοι, συνήθως δύο τη στήνουν σε οδηγούς: ο ένας τραβάει την προσοχή του οδηγού για να βγει έξω από το αμάξι, ενώ ο άλλος ορμά και παίρνει ό,τι βρει μέσα. Άσε το σπάσιμο στα παράθυρα των αυτοκινήτων. Μόλις βρεθεί ένα αυτοκίνητο έστω και παρκαρισμένο για επίσκεψη πέφτει θύμα κάποιου επιτήδειου. Δεν ξέρω εάν είναι πεινασμένοι αυτοί οι άνθρωποι, άνεργοι ή τοξικομανείς. Ούτε μπορώ να δικαιολογήσω τη φτώχεια ως αιτία όλης αυτής της παραβατικότητας. Και οι γονείς μας ήταν πένητες. Και άλλοι δούλευαν από μικρά στα καράβια, σα μελό του 60 και άλλοι έκαναν κάθε αγγαρεία που μπορεί να βάλει ο νους για να σταθούν με αξιοπρέπεια στη ζήση τους. Κάτι τέτοια σκέφτομαι και πικραίνομαι για το πόσο έχει εγκαταλειφθεί το κέντρο της Αθήνας. Γιατί έχουν εγκαταλειφθεί οι άνθρωποι Έλληνες, φιλέλληνες, μισέλληνες, αλλοδαποί, ομόδοξοι, ετερόδοξοι και αλλόδοξοι στην τύχη τους…

 

Η βεράντα είναι ένας μικρός παρηγορητικός βιότοπος στην πόλη που διώχνει τους κατοίκους της.

Η βεράντα είναι ένας μικρός παρηγορητικός βιότοπος στην πόλη που διώχνει τους κατοίκους της.

Ναί, έφυγαν σε μια ώρα από την Τοσίτσα όλες οι παρέες που μοιράζονταν τον θάνατο σε γνωστούς και αγνώστους. Επειδή πλησιάζουν οι εκλογές ή επειδή κάτι αλλάζει στο κέντρο; ή επειδή επιτέλους ευαισθητοποιήθηκαν για ένα πρόβλημα που εσκίαζε την τουριστική μας βιτρίνα, μερικά μέτρα δίπλα από το αρχαιολογικό μουσείο;

Και λοιπόν; Το αίσθημα του φόβου αναβλύζει και το εκμεταλλεύονται δεξιοί και αριστεροί, χριστιανοσυντηρούκλες και μπαχαλάκηδες. Δεν νιώθω μόνο εγώ την ανασφάλεια. Τη νιώθουν όσοι κυκλοφορούν και βλέπουν ότι έχουν αλλάξει τα πράγματα προς το χειρότερο. Την καταλαβαίνουν όσοι δεν αντιμετωπίζουν τη γειτονιά τους ως πέρασμα για μια άλλη χώρα ή ως μία προσωρινή κατοικία αλλά ως επένδυση ζωής.

Kαι τώρα είναι σα να τελειώνω μαθητική έκθεση… Και να φύγω, να πάω πού; Δεν έχω πατρίδα. Εδώ γύρω γεννήθηκα, εδώ έκανα τις σχολικές κοπάνες, εδώ ερωτεύθηκα, εδώ πρωτοδούλεψα στην εφηβεία μου, εδώ σπούδασα, εδώ λαχτάρησα. Η Αθήνα είναι η πόλη μου. Kαι δεν μου αρέσει που τη βλέπω να μετατρέπεται σε ζούγκλα και να νιώθω εξόριστος μέσα στον ιστό της…

Advertisements

5 thoughts on “Πολλά με σπρώχνουν να αναχωρήσω

  1. Μπάμπης

    “Ούτε μπορώ να δικαιολογήσω τη φτώχεια ως αιτία όλης αυτής της παραβατικότητας. Και οι γονείς μας ήταν πένητες. Και άλλοι δούλευαν από μικρά στα καράβια, σα μελό του 60 και άλλοι έκαναν κάθε αγγαρεία που μπορεί να βάλει ο νους για να σταθούν με αξιοπρέπεια στη ζήση τους”

    Οι γονείς μας ήταν φτωχοί μέσα σε μία φτωχιά κοινότητα
    Ο φτωχός του σήμερα ζει μέσα σε μία πλούσια κοινωνία
    Οι γονείς μας πίστευαν οτι η σκληρή δουλειά μπορεί να ανατρέψει τιν φτώχεια.
    Ο φτωχοί σήμερα μαθαίνουν κάθε μέρα από όλα τα μέσα ότι η αξιοκρατία είναι απούσα και ότι πράξεις μας και η οικονομική μας κατάσταση δεν έχουν καμία λογική σχέση μεταξύ τους.
    Οι γονείς μας ήταν αγράμματοι και πίστευαν ότι αυτό από μόνο του ήταν ικανό να δικαιολογήσει την φτώχεια τους.
    Οι φτωχοί σήμερα έχουν αρκετές γνώσεις για να καταλάβουν ότι αυτό δεν είναι αλήθεια.

  2. Anastasios

    Η Αθήνα είναι η πόλη της νιότης και για τούτο αγαπημένη. Η όποια αρνητική κατάσταση αλλάζει μόνο από μέσα. Αν ζούσα εκεί θα ήθελα πολύ να μετέχω στη διαδικασία της μεταμόρφωσής της.

  3. manitaritoubounou

    Όλα γίνονται διαφορετικά με φοβερές επιταχύνσεις Ardalion…
    σαν να γκαζώνουν μηχανές.

    Αλλά μήπως οι μηχανές που γκαζώνουν,
    τα κόμματα που πατούν γκάζι, ενώ βρίσκονται μπροστά στο κόκκινο,
    εμείς δεν γκαζώνουμε στο σπίτι, ενώ τα παιδιά μας απλά περιμένουν ένα χάδι,
    στη δουλειά οι εργοδότες δεν γκαζώνουν, ενώ οι ωρομίσθιοι βγαίνουν παγανιά,
    ο παπάς δεν γκαζώνει, ενώ η φτώχεια παρκάρει και στις εκκλησιές…

    Να φύγουμε από τις πόλεις αλλά στα χωριά οι τελευταίοι κάτοικοι γκαζώνουν προς τις πλησιέστερες πόλεις.

    Μας μένουν μόνο οι ημιυπαίθριοι χώροι. Αλλά και αυτούς δεν τους βλέπω καθαρά…

    Άντε καλη-νύκτα…

    Μια μανούβρα είμαστε…

  4. stinathina

    Αυτά που λέτε θα μπορούσα να τα είχα γράψει κι εγώ. Υπάρχουν κι άλλοι σαν εσάς σαν και μένα. Μοιάζει να είμαστε καταδικασμένοι παρατηρητές. Είναι όμως αλήθεια; Θα δείξουν οι αντοχές και οι επιλογές μας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s