Monthly Archives: June 2009

Είναι, άραγε, η αρχαιότερη εικόνα του Αποστόλου Παύλου;

αναρωτιούνται πολλοί όταν παρατηρούν το νέο αρχαιολογικό εύρημα. Πρόσωπο σκαμμένο, λεπτό, κεφάλι με φαλάκρα, σκούρο μυτερό γενάκι, σε μπούστο.  Είναι πλαισιωμένο σε κύκλο με έντονο χρυσό χρώμα που εγγράφεται σε ένα ζωηρό κόκκινο.

Η τοιχογραφία ανήκει στον τέταρτο αιώνα και βρέθηκε στην κατακόμβη της Αγίας Θέκλας, στη Ρώμη. Πολύ κοντά στο ναό του Αγίου Παύλου εκτός των τειχών ή ναό των τριών αυτοκρατόρων εκτός των τειχών του 4ου αιώνα. Το όνομα του ναού οφείλεται στον Θεοδόσιο, τον Αρκάδιο και τον Βαλεντιανό, οι οποίοι συνέβαλαν στην οικοδόμηση θέλοντας να τιμήσουν την αποστολικότητα του Παύλου. Ολοκληρώθηκε από τον Ονώριο, τον γιο του Θεοδόσιου. Η ανακάλυψη της τοιχογραφίας έγινε μετά από συντήρηση, κατά τη διάρκεια καθαρισμού της καπνιάς και ασβέστη με τη βοήθεια laser.

Η εικόνα αποκαλύφθηκε 19 Ιουνίου, και σύμφωνα με τη διευθύντρια της αρχαιολογικής αποστολής, Barbara Mazzei, πρόκειται για τον Απόστολο Παύλο.  Πάντως το στυλ ζωγραφικής ανακαλεί πομπηιανή τέχνη. Η μορφή του αποστόλου (εφόσον πρόκειται για απόστολο) δείχνει να εκπροσωπεί το κήρυγμα προς τους τελευταίους παγανιστές του τετάρτου αιώνα. Τα φυσιογνωμιστικά χαρακτηριστικά είναι αρκετά κοντά στην κλασική εικονογράφηση του Παύλου, όπως τον γνωρίζουμε από μεταγενέστερες απεικονίσεις. Ακριβώς και για αυτόν τον λόγο δεν ήταν δύσκολη η ταύτιση του προσώπου. Δεν αποκλείεται, όμως, να βρεθούν αντιρρησίες, εφόσον δεν υπάρχει αναγραφή ονόματος, και το πρόσωπο θα μπορούσε να μοιάζει και μέ άλλες μορφές στις οποίες απέδιδαν ιδιαίτερη τιμή. Αλλά ακόμη είναι νωρίς για ενστάσεις. Σίγουρα, επικοικωνιακά, η είδηση κάνει τον γύρο του κόσμου και φέρνει στο επίκεντρο το πρόσωπο του Αποστόλου της αγάπης.

Η μορφή που αποκαλύφθηκε κάτω από τη σκόνη αιώνων μοιάζει να ανήκει στον Απόστολο των Εθνών.

Η μορφή που αποκαλύφθηκε κάτω από τη σκόνη αιώνων μοιάζει να ανήκει στον Απόστολο των Εθνών. Ωστόσο, δεν υπάρχει καμιά αναγραφή ονόματος.

Ποια είναι η Αγία Θέκλα;

Ενδιαφέρον έχει ότι η Αγία Θέκλα υπήρξε μαθήτρια του Παύλου, στο Ικόνιο, στη Μικρά Ασία. Ωστόσο, μία άλλη Θέκλα μαρτύρησε στη Ρώμη, επί Διοκλητιανού, αλλά είναι άγνωστα περισσότερα στοιχεία για αυτήν. Ο συγκεκριμένος τόπος είναι ένα ταφικό κοινόβιο, όπου πολλοί χριστιανοί ήθελαν να ταφούν. Ίσως ο άγιος Παύλος να επιλέχθηκε για να προστατεύει κάποια οικογένεια από τους νεκρούς.

Είναι, άραγε, τα λείψανα του Παύλου;

Σήμερα, ανακοινώθηκε από τον ίδιο τον πάπα Βενέδικτο ότι ταυτοποιήθηκαν τα οστά που υπήρχαν στον τάφο του Αποστόλου Παύλο, που είχαν τοποθετηθεί σε σαρκοφάγο, με μαρμάρινη πλάκα που έγραφε: PAULO APOSTOLO MART. Ο τάφος βρίσκεται στο ναό του Αγίου Παύλου, σε κατακόμβη.  Ως αποδεικτικό στοιχείο αναφέρθηκε η χρήση του άνθρακα 14 που πιστοποίησε ότι τα οστά ανήκουν σε σκελετό του 1ου ή 2ου αιώνα. Η γενική αυτή διατύπωση, σίγουρα, εγείρει ερωτηματικά για τη σκοπιμότητα της αναγγελίας. Το βέβαιο είναι ότι ο προσκυνηματικός χώρος αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αίγλη για τις θρησκευτικές μάζες των ταξιδιωτών της αιώνιας πόλης.

Πηγή: L’Osservatore Romano

Πέταξε στα ουράνια ο λατρεμένος Μάικλ Τζάκσον

Χωρίς να προλάβει να επιστρέψει στη σκηνή του Λονδίνου, αυτό το καλοκαίρι, όπως είχε αναγγείλει πρόσφατα. 45 χρόνια πορείας. Με κορυφώσεις, κάμψεις, πτώσεις, και πόνο. Και παιχνίδια ταυτότητας με την εικόνα του. Όπως και κάθε σταρ που είναι στην κορυφή. Τον θυμάμαι μικρούλη με το μαλλί θάμνο με τα αδέλφια του, τους Jackson 5, και τον ξεχώριζα.

Υπήρξε ένας ολικός διεθνής καλλιτέχνης, όχι μόνο τραγουδιστής, αλλά συνθέτης, χορευτής, και κυρίως ένα μοναδικό φαινόμενο στην ποπ κουλτούρα όλων των εποχών. Στέκει ισοδύναμα πλάι στον Πρίσλεϋ και στου Μπηλς. Δεν θέλω να εξηγήσω το φαινόμενο. Απλά, θέλω να πω ότι με έχει αιχμαλωτίσει πολλές φορές η φωνή του, και έχω θαυμάσει τον χορό του. Η κίνησή του βασίζεται πάνω στη χορευτική δεξιοτεχνία του Φρεντ Ασταίρ. Τα βίντεο κλιπς των τραγουδιών του δημιούργησαν ιστορία στην τέχνη του είδους. Ξεχωρίζω το Bad που είχε σκηνοθετήσει ο Μάρτιν Σκορτσέζε και αφηγείται την ιστορία ενός μαύρου που επιστρέφει στη γειτονιά του, μετά τις σπουδές του κι αντιλαμβάνεται πόσο δύσκολο είναι να ζήσει κανείς στο γκέτο, όπου κυριαρχούν οι συμμορίες.

Κι ακόμη ένα βίντεο με το Liberian Girl, από όπου παρελαύνουν σαν από ταινία όλοι οι φίλοι του.

Είχε χάρη, ταλέντο, επαγγελματικότητα και αφοσίωση στη δουλειά του, δήλωσε ο Κουίνσυ Τζόουνς, που ήταν δίπλα του σε όλες τις μεγάλες επιτυχίες.  Αντί να φλυαρήσω άλλο, αντιγράφω ένα κείμενο του Γιώργου Χρονά για τον καλλιτέχνη που αγαπήθηκε πολύ στην Ελλάδα:

Σαν Θεός. Θεϊκός

Στο τραπέζι κάθισα δίπλα στον Γιάννη Φλερύ. Αυτόν τον χορευτή-μύθο της ελληνικής ζωής. Τον Ρολάν Πετί της Ελλάδος – τηρουμένων των αναλογιών, μου έλεγε ο Τσαρούχης. Η γιορτή ήταν για να τιμηθεί η μάνα του Ελληνικού Σινεμά, η μεγάλη ηθοποιός – αγαπημένη φίλη της Κατίνας Παξινού. Η Ελένη Ζαφειρίου. Σε μια στιγμή τον ρωτησα για τον Μάικλ Τζάκσον. Την γνώμη του. Μου είπε: Πολύ μεγάλος! Θεός!

Ρώτησα και τον Αργύρη – δούλευε σε δουλειές, να ζήσει. Στη Νέα Φιλαδέλφεια, στα τραίνα, στους δρόμους, άντρες-γυναίκες, τον θαύμαζαν. Του έδιναν τηλέφωνα να τους πάρει. Κάθε φορά που τον άκουγε ή τον έβλεπε, έλεγε: Βασιλιάς!

Είδα τον Μάικλ Τζάκσον σ᾽ ένα αφιέρωμα της γαλλικής τηλεόρασης στον Κουίνσυ Τζόουνς. Νομίζω το είδα πριν από χρόνια στην ΕΤ2. Ο Μάικλ καθόταν στο σαλόνι του Κουίνσυ και κρατούσε στα χέρια ένα φίδι. Ντυμένος σαν αμερικάνος πλούσιος με γούστο, που αγόρασε ρούχα από ακριβό μαγαζί της πλησιέστερης μεγάλης πόλης και με κινήσεις χεριών και φωνή, σαν ιερέα του Μαντείου των Δελφών, έλεγε πράγματα σπάνια για τον τιμώμενο φίλο και παραγωγό του Κουίνσυ. Με φωνή σαν μέσα από καλάμι.

Το επόμενο βράδυ σε μια ταβέρνα στο Παγκράτι, έλεγα την σκηνή που είδα στην τηλεόραση στον Χατζιδάκι. Συμφωνούσε. Και γνώριζε και αυτός, ως Εμμανουήλ, τον Κουίνσυ Τζόουνς.

Πάθος και εκφορά του λόγου με σπάνιες χορευτικές κινήσεις ανέμων ή μικρών πτηνών, μου δημιουργεί αυτός ο καλλιτέχνης που τον λένε Μάικλ Τζάκσον. Μοναδικό φαινόμενο στη σκηνή και στο χορό του όσο και στο τραγούδι του. Νάναι καλά που διδάσκει τέχνες στο λαό. Κι ας, λένε γι᾽ αυτόν, ό,τι θέλουν.

5 Ιουλίου 1998                                            Γιώργος Χρονάς (στην έκδοση: Μαρία Προγουλάκη, επιμ., Μάϊκλ Τζάκσον/Michael Jackson, Σιγαρέτα, Αθήνα 1998)

Το προσυπογράφω.

Ψάχνουμε Δήμαρχο

Ενώνω τη φωνή μου και την καρδιά μου!

ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ

Το πρόβλημα του ιστορικού κέντρου της Αθήνας δεν είναι πρόβλημα μεταναστών – είναι πρόβλημα ανεξέλεγκτης λειτουργίας παράνομων κυκλωμάτων, με την “ύποπτη” ανοχή της πολιτείας.

Οι κάτοικοι, εργαζόμενοι και επιχειρηματίες στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας και στις γειτονικές περιοχές ψάχνουμε Δήμαρχο (και Δημοτικό Συμβούλιο) που θα “μπει μπροστά” στις κινητοποιήσεις μας και θα πιέσει τα αρμόδια υπουργεία ΠΕΧΩΔΕ, Εσωτερικών,Υγείας και Δημόσιας Τάξης – εκπονώντας και υποβάλλοντας ολοκληρωμένο ρυθμιστικό σχέδιο για την ανάπλαση και διάσωση του ιστορικού κέντρου της Αθήνας. Ψάχνουμε Δήμαρχο (και Δημοτικό Συμβούλιο) που  θα φροντίσει την καθαριότητα του κέντρου αυτής της πόλης – μια και αυτό είναι αποκλειστικά δική του αρμοδιότητα.  Ψάχνουμε Δήμαρχο (και Δημοτικό Συμβούλιο) που θα επαναφέρει τουλάχιστον την πόλη στην κατάσταση, στην οποία την παρέλαβε το 2006.

Γι αυτό, την Τρίτη 30 Ιουνίου, στις 6μμ, κυκλώνουμε το Δημαρχείο στην Πλατεία Κοτζιά, σε μια συμβολική κίνηση διαμαρτυρίας.

1. Πολιτιστικός Σύλλογος “Παναθήναια”

2. Ένωση Συλλόγων Γονέων & Κηδεμόνων του 3ου διαμερίσματος της Αθήνας

3. Εμπορικός Σύλλογος Αθηνών « Ε.Σ.Α.»

4. Ηλεκτρονικό περιοδικό για την προστασία της φυσικής και της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς “Monumenta” (www.monumenta.org)

5. Σύλλογος Κεραμεικού-Γκάζι-Ρουφ “Μέγας Αλέξανδρος”

6. Σύλλογος Καταστηματαρχών Υγειονομικού Ενδιαφέροντος “Η Παλιά Πόλη”

7. Ένωση Ξενοδόχων Αττικής

8. Εξωραϊστικός Σύλλογος “Ο ΛΥΚΑΒΗΤΤΟΣ ”

9. Σύλλογος κατοίκων και επαγγελματιών «Τα Εξάρχεια»

10. Σύνδεσμος Ιχθυεμπόρων-Ιχθυοπωλών Κεντρικής Αγοράς Αθήνας

11.Σύλλογος Καταστηματαρχών Μοναστηρακίου «Ο Ήφαιστος»

12. «Θησέας-Εξωραϊστικός-Πολιτιστικός-Οικολογικός, Ομονοίας και γύρω περιοχών»

Οι σύλλογοι και ενεργοί πολίτες που συμμετέχουμε σε αυτή την κίνηση αποποιούμαστε κάθε είδους ρατσισμό προς αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας, αλλοδαπούς και μη και αποδεχόμαστε αυτονοήτως το παρακάτω ψήφισμα, που έγινε ομοφώνως αποδεκτό κατά την ίδρυση μας:

ΨΗΦΙΣΜΑ

— Καταγγέλλουμε τη συνειδητή υποβάθμιση του “ιστορικού τριγώνου”, που οφείλεται στις πράξεις και στις παραλείψεις της πολιτείας, με την ανοχή και την αδιαφορία της οποίας, η περιοχή μετατράπηκε από πρότυπο προσπάθειας αναβάθμισης την εποχή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, σε “αποθήκη ψυχών” και ανεξέλεγκτο γκέτο ανομίας και εξαθλίωσης, το 2009.

— Απαιτούμε την άμεση ενεργοποίηση όλων των φορέων της πολιτείας (Δήμος, Νομαρχία, συναρμόδια Υπουργεία) και τη μεταξύ τους συνεργασία, χωρίς τις συνήθεις δικαιολογίες “οτι αυτά είναι αρμοδιότητες άλλων”.

— Απαιτούμε την άμεση ανακοίνωση χρονοδιαγράμματος, για την εκπόνηση ενός οργανωμένου ρυθμιστικού σχεδίου (στα πρότυπα του αντιστοίχου για την Πλάκα, στις αρχές της δεκαετίας του ’90), που θα αντιμετωπίσει τα συσσωρευμένα προβλήματα του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, με άμεσους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους.

— Απαιτούμε τη συγκρότηση ειδικού επιτελείου (task force), στελεχωμένου από τις υπηρεσίες ασφαλείας της χώρας, που θα αναλάβει να αντιμετωπίσει και να καταδιώξει συστηματικά τα κυκλώματα οργανωμένου εγκλήματος, που λυμαίνονται το “ιστορικό τρίγωνο” (ναρκωτικά, πορνεία, εκμετάλλευση λαθρομεταναστών με παράνομα “υπνωτήρια”, παρεμπόριο).

— Απαιτούμε τη διαρκή και συστηματική (βάσει σχεδίου) αστυνόμευση της περιοχής – και όχι αποσπασματικά αστυνομικά μέτρα, με τη στάθμευση μιας κλούβας, που απλώς μεταφέρει το πρόβλημα “λίγο παρακάτω”. Δεν είναι δυνατόν ο αρμόδιος αντιδήμαρχος για τη Δημοτική Αστυνομία, να δηλώνει “οτι οι υπάλληλοι της φοβούνται να μπουν στο γκέτο”, λίγες δεκάδες μέτρα από το Δημαρχείο και το  Αρχηγείο της.

— Απαιτούμε την άμεση ενεργοποίηση των υπηρεσιών πρόνοιας του κράτους και του Δήμου Αθηναίων (με τους χιλιάδες υπαλλήλους), ώστε να αντιμετωπιστεί βάσει οργανωμένου σχεδίου, η έλλειψη περίθαλψης στους αρρώστους (ναρκομανείς και άλλους) και αναξιοπαθούντες, που κατακλύζουν την περιοχή.

— Απαιτούμε την άμεση μεταφορά της μονάδας του ΟΚΑΝΑ, καθώς η περιοχή (με τη συγκέντρωση τόσων δραστηριοτήτων αλλά και μεταναστών) αποτελεί προνομιακό χώρο, για τη δράση των εμπόρων ναρκωτικών.

— Καταγγέλλουμε το σοβαρό πρόβλημα υγιεινής που έχει δημιουργηθεί. Η περιοχή έχει μετατραπεί σε δημόσιο ουρητήριο και αφοδευτήριο. Απαιτούμε την εκπόνηση σχεδίου καθαριότητας, όλες τις ώρες της ημέρας (και όχι μόνο τη νύχτα), καθώς και την ουσιαστική μελέτη για την απομάκρυνση των εστιών μόλυνσης. Ζητούμε ουσιαστική ανακύκλωση  – και όχι το απορριμματοφόρο να ρίχνει στον ίδιο κάδο σκουπίδια και ανακυκλώσιμα υλικά, που με τόσο κόπο έχουν διαχωρίσει οι δημότες.

— Απαιτούμε τον διαρκή έλεγχο των χρήσεων γης, αδειών και συνθηκών ασφαλείας και υγιεινής (άδειες καταστημάτων, ηχορύπανση, χωροταξική διευθέτηση, παράνομο παρκάρισμα και φορτοεκφόρτωση), λόγω και του συνωστισμού που παρατηρείται, σε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας και της εβδομάδας.

— Απαιτούμε μέτρα για την επαναφορά της κοινωνικής ζωής στην περιοχή και τη διατήρηση του κοινωνικού ιστού, με τη δημιουργία σχολείων, παιδικής χαράς, ΚΑΠΗ και άλλων κοινωνικών παροχών.

— Δηλώνουμε διατεθειμένοι να συμμετάσχουμε ενεργά και εθελοντικά ως πολίτες, στην οποιαδήποτε συστηματική προσπάθεια αναβάθμισης της περιοχής.

Φοβία οδήγησης

έτσι λέγεται αυτό που υποφέρω το τελευταίο διάστημα. Για να εξηγηθώ, όμως, αυτό μου συμβαίνει μόνο στην Εθνική Οδό. Έχω ασφαλές αμάξι, και απολαμβάνω την οδήγηση στην Αθήνα, και στα επαρχιακά δίκτυα. Και από όσο μου λένε φίλοι συνοδηγοί είμαι καλός και προσεκτικός οδηγός. Έχω διασχίσει την Ελλάδα σε συνθήκες δύσκολες, όλες τις εποχές και με αυτοκίνητα… λόγω παλαιότητας, στα όρια της ασφάλειας! Όλα όμως, τα σχετικά με την ψυχολογική μου κατάσταση ήταν καλά. Πήγαινα όσο άντεχε το αυτοκίνητο. Παλαβομάρες δεν έκανα, και προσπεράσεις πολύ προσεκτικά. Α, και δεν είχα ποτέ ατύχημα. Να προσθέσω: δεν είχα ποτέ υπερπροστατευτικούς γονείς και πάντοτε πίστευα στις δυνάμεις μου.

Κατάλαβα τι μου συμβαίνει πριν από δύο ή τρία χρόνια, όταν επέστρεφα από τον Βόλο, μετά από συνέδριο. Κάπου στη μέση της διαδρομής το μάτι μου κόλλησε στον καθρέφτη και κοίταζα όσους ακολουθούσαν. Αισθανόμουν τους άλλους επιθετικούς, ότι με πίεζαν να τρέξω, να πατήσω γκάζι, να δείξω ότι είμαι οδηγάρα. Και εγώ αρνιόμουν. Ένιωθα αδύναμος να οδηγήσω.

Από τότε η ιστορία έχει επαναληφθεί όσες φορές βγαίνω στην Εθνική. Με τα ίδια συμπτώματα: Ιδρώτας, ταχυπαλμία, τρέμουλο στο πόδι του γκαζιού. Νιώθω να μην μπορώ να οδηγήσω και θέλω να σταματήσω, κάπου δεξιά. Από όσο θυμάμαι δεν έχω σταματήσει ποτέ σε χώρους στάθμευσης. Επιμένω να οδηγώ. Κι ας αισθάνομαι κάπου ότι είναι σαν την πρώτη φορά…

Πρόσφατα χρειάστηκε δύο φορές να οδηγήσω στην Εθνική. Η πρώτη ήταν αφόρητη, παρόλο που είχα τηλεφωνική συμπαράσταση σε κρίσιμα σημεία. Δεν ήθελα να ακούσω ραδιόφωνο, μουσική. Ανέβασα τα παράθυρα να μην ακούω θορύβους. Ηρέμησα μετά τον Άγιο Στέφανο. Τη δεύτερη φορά αποφάσισα ότι έχω δικαίωμα να πηγαίνω αργά. Και δεξιά λωρίδα, πριν τη λωρίδα έκτακτης ανάγκης. Σε όλη τη διαδρομή άκουγα τρίτο. Και έπινα νερό. Πάλι ταλαιπωρήθηκα. Φοβόμουν ότι κάτι θα συμβεί. Ευτυχώς, παρά την εφίδρωση, και παρόλο που το τιμόνι έβλεπα να γλιστράει από την υγρασία των χεριών μου, επέστρεψα ασφαλής.

Παιχνίδια του ασυνείδητου με κάποια παλιά δυσάρεστη συγκριτική εμπειρία, αυτοαμφισβήτηση ή κρίση χαμηλής αυτοεκτίμησης; Δεν ξέρω. Συμφιλιώνομαι με τον φόβο μου και προσπαθώ να τον αντιμετωπίσω. Ξέρω ότι υποφέρει πολύς κόσμος. Ίσως έχει αλλάξει και ο τρόπος που οδηγούν οι άνθρωποι, και εγώ έμεινα μεταξεταστέος… Κάπου διάβασα ότι πρέπει να γράψω μια επιστολή στον φόβο μου για να τον ξορκίσω. Εγώ προτίμησα να τον μοιραστώ…