Daily Archives: Sunday, June 21, 2009

Φοβία οδήγησης

έτσι λέγεται αυτό που υποφέρω το τελευταίο διάστημα. Για να εξηγηθώ, όμως, αυτό μου συμβαίνει μόνο στην Εθνική Οδό. Έχω ασφαλές αμάξι, και απολαμβάνω την οδήγηση στην Αθήνα, και στα επαρχιακά δίκτυα. Και από όσο μου λένε φίλοι συνοδηγοί είμαι καλός και προσεκτικός οδηγός. Έχω διασχίσει την Ελλάδα σε συνθήκες δύσκολες, όλες τις εποχές και με αυτοκίνητα… λόγω παλαιότητας, στα όρια της ασφάλειας! Όλα όμως, τα σχετικά με την ψυχολογική μου κατάσταση ήταν καλά. Πήγαινα όσο άντεχε το αυτοκίνητο. Παλαβομάρες δεν έκανα, και προσπεράσεις πολύ προσεκτικά. Α, και δεν είχα ποτέ ατύχημα. Να προσθέσω: δεν είχα ποτέ υπερπροστατευτικούς γονείς και πάντοτε πίστευα στις δυνάμεις μου.

Κατάλαβα τι μου συμβαίνει πριν από δύο ή τρία χρόνια, όταν επέστρεφα από τον Βόλο, μετά από συνέδριο. Κάπου στη μέση της διαδρομής το μάτι μου κόλλησε στον καθρέφτη και κοίταζα όσους ακολουθούσαν. Αισθανόμουν τους άλλους επιθετικούς, ότι με πίεζαν να τρέξω, να πατήσω γκάζι, να δείξω ότι είμαι οδηγάρα. Και εγώ αρνιόμουν. Ένιωθα αδύναμος να οδηγήσω.

Από τότε η ιστορία έχει επαναληφθεί όσες φορές βγαίνω στην Εθνική. Με τα ίδια συμπτώματα: Ιδρώτας, ταχυπαλμία, τρέμουλο στο πόδι του γκαζιού. Νιώθω να μην μπορώ να οδηγήσω και θέλω να σταματήσω, κάπου δεξιά. Από όσο θυμάμαι δεν έχω σταματήσει ποτέ σε χώρους στάθμευσης. Επιμένω να οδηγώ. Κι ας αισθάνομαι κάπου ότι είναι σαν την πρώτη φορά…

Πρόσφατα χρειάστηκε δύο φορές να οδηγήσω στην Εθνική. Η πρώτη ήταν αφόρητη, παρόλο που είχα τηλεφωνική συμπαράσταση σε κρίσιμα σημεία. Δεν ήθελα να ακούσω ραδιόφωνο, μουσική. Ανέβασα τα παράθυρα να μην ακούω θορύβους. Ηρέμησα μετά τον Άγιο Στέφανο. Τη δεύτερη φορά αποφάσισα ότι έχω δικαίωμα να πηγαίνω αργά. Και δεξιά λωρίδα, πριν τη λωρίδα έκτακτης ανάγκης. Σε όλη τη διαδρομή άκουγα τρίτο. Και έπινα νερό. Πάλι ταλαιπωρήθηκα. Φοβόμουν ότι κάτι θα συμβεί. Ευτυχώς, παρά την εφίδρωση, και παρόλο που το τιμόνι έβλεπα να γλιστράει από την υγρασία των χεριών μου, επέστρεψα ασφαλής.

Παιχνίδια του ασυνείδητου με κάποια παλιά δυσάρεστη συγκριτική εμπειρία, αυτοαμφισβήτηση ή κρίση χαμηλής αυτοεκτίμησης; Δεν ξέρω. Συμφιλιώνομαι με τον φόβο μου και προσπαθώ να τον αντιμετωπίσω. Ξέρω ότι υποφέρει πολύς κόσμος. Ίσως έχει αλλάξει και ο τρόπος που οδηγούν οι άνθρωποι, και εγώ έμεινα μεταξεταστέος… Κάπου διάβασα ότι πρέπει να γράψω μια επιστολή στον φόβο μου για να τον ξορκίσω. Εγώ προτίμησα να τον μοιραστώ…