Φοβία οδήγησης

έτσι λέγεται αυτό που υποφέρω το τελευταίο διάστημα. Για να εξηγηθώ, όμως, αυτό μου συμβαίνει μόνο στην Εθνική Οδό. Έχω ασφαλές αμάξι, και απολαμβάνω την οδήγηση στην Αθήνα, και στα επαρχιακά δίκτυα. Και από όσο μου λένε φίλοι συνοδηγοί είμαι καλός και προσεκτικός οδηγός. Έχω διασχίσει την Ελλάδα σε συνθήκες δύσκολες, όλες τις εποχές και με αυτοκίνητα… λόγω παλαιότητας, στα όρια της ασφάλειας! Όλα όμως, τα σχετικά με την ψυχολογική μου κατάσταση ήταν καλά. Πήγαινα όσο άντεχε το αυτοκίνητο. Παλαβομάρες δεν έκανα, και προσπεράσεις πολύ προσεκτικά. Α, και δεν είχα ποτέ ατύχημα. Να προσθέσω: δεν είχα ποτέ υπερπροστατευτικούς γονείς και πάντοτε πίστευα στις δυνάμεις μου.

Κατάλαβα τι μου συμβαίνει πριν από δύο ή τρία χρόνια, όταν επέστρεφα από τον Βόλο, μετά από συνέδριο. Κάπου στη μέση της διαδρομής το μάτι μου κόλλησε στον καθρέφτη και κοίταζα όσους ακολουθούσαν. Αισθανόμουν τους άλλους επιθετικούς, ότι με πίεζαν να τρέξω, να πατήσω γκάζι, να δείξω ότι είμαι οδηγάρα. Και εγώ αρνιόμουν. Ένιωθα αδύναμος να οδηγήσω.

Από τότε η ιστορία έχει επαναληφθεί όσες φορές βγαίνω στην Εθνική. Με τα ίδια συμπτώματα: Ιδρώτας, ταχυπαλμία, τρέμουλο στο πόδι του γκαζιού. Νιώθω να μην μπορώ να οδηγήσω και θέλω να σταματήσω, κάπου δεξιά. Από όσο θυμάμαι δεν έχω σταματήσει ποτέ σε χώρους στάθμευσης. Επιμένω να οδηγώ. Κι ας αισθάνομαι κάπου ότι είναι σαν την πρώτη φορά…

Πρόσφατα χρειάστηκε δύο φορές να οδηγήσω στην Εθνική. Η πρώτη ήταν αφόρητη, παρόλο που είχα τηλεφωνική συμπαράσταση σε κρίσιμα σημεία. Δεν ήθελα να ακούσω ραδιόφωνο, μουσική. Ανέβασα τα παράθυρα να μην ακούω θορύβους. Ηρέμησα μετά τον Άγιο Στέφανο. Τη δεύτερη φορά αποφάσισα ότι έχω δικαίωμα να πηγαίνω αργά. Και δεξιά λωρίδα, πριν τη λωρίδα έκτακτης ανάγκης. Σε όλη τη διαδρομή άκουγα τρίτο. Και έπινα νερό. Πάλι ταλαιπωρήθηκα. Φοβόμουν ότι κάτι θα συμβεί. Ευτυχώς, παρά την εφίδρωση, και παρόλο που το τιμόνι έβλεπα να γλιστράει από την υγρασία των χεριών μου, επέστρεψα ασφαλής.

Παιχνίδια του ασυνείδητου με κάποια παλιά δυσάρεστη συγκριτική εμπειρία, αυτοαμφισβήτηση ή κρίση χαμηλής αυτοεκτίμησης; Δεν ξέρω. Συμφιλιώνομαι με τον φόβο μου και προσπαθώ να τον αντιμετωπίσω. Ξέρω ότι υποφέρει πολύς κόσμος. Ίσως έχει αλλάξει και ο τρόπος που οδηγούν οι άνθρωποι, και εγώ έμεινα μεταξεταστέος… Κάπου διάβασα ότι πρέπει να γράψω μια επιστολή στον φόβο μου για να τον ξορκίσω. Εγώ προτίμησα να τον μοιραστώ…

23 thoughts on “Φοβία οδήγησης

  1. webwalker

    Καλησπέρα ardalion. Δεν είναι απλώς αίσθηση ότι οι άλλοι είναι επιθετικοί στην οδήγησή τους, είναι πραγματικότητα. Είναι άλλη μια έκφραση της αντικοινωνικότητας και έλλειψης παιδείας που μας χαρακτηρίζει.
    Αυτό που λες το νοιώθω κι εγώ όταν είμαι στην αριστερή λωρίδα και έχω κάποιον πίσω μου να με πιέζει ενώ δεν μπορώ να πάω δεξιά γιατί είναι κατειλημμένη. Τότε αισθάνομαι ότι οδηγάω έξω από τα όριά μου.

  2. Anonymous

    Βασικά μάλλον δεν είναι θέμα οδήγησης απλά κάποια ψιλοπαιχνίδια του ασυνειδήτου και αυτό γιατί την κατάσταση που περιγράφεις την έχω νιώσει κι εγώ ακριβώς ίδια σε εντελώς άκυρες στιγμές και απλά με τον καιρό έπαψε να μου τυχαίνει αυτό. Στην αρχή νόμιζα ότι κάτι έχω ότι δεν είμαι καλά όμως με το πέρασμα του καιρού κάπως “αυτοθεραπεύεσαι”. Δηλαδή για να σου δώσω να καταλάβεις ενώ ποτέ δεν είχα κλειστοφοβία και παρόμοια αισθήματα σε κάποια φάση σε κλειστούς χώρους κάτι με έπιανε (αντίστοιχο αυτού που περιγράφεις). Απλά ψιλοπαιχνίδια πιστεύω ότι είναι ενός μέρους του εαυτού μας στο οποίο και δεν έχουμε εύκολη πρόσβαση.

  3. ardalion Post author

    @ webwalker
    Όσο το σκέφτομαι είμαι βέβαιος ότι η οδήγηση και οι κανόνες της θα έπρεπε να είναι υποχρεωτικό μάθημα σε όλη την εκπαίδευση. Με εξετάσεις αυστηρές. Δοκίμασε να παραμείνεις στη δεξιά λωρίδα, και πιστεύω θα δεις αλλιώς τον δρόμο. Απλά πρόσεχε όσους έρχονται από πίσω και θέλουν να σε προσπεράσουν, χωρίς καμιά απολύτως προειδοποίηση, μέσα από τη λωρίδα ανάγκης.

    @ Ανώνυμος
    Μου δίνει ελπίδα αυτό που μου λες για την αυτοθεραπεία. Σε ευχαριστώ. Από όσο κατάλαβα εσύ έχεις αισθανθεί παρόμοια σε κλειστό χώρο, όχι όταν οδηγείς…

  4. Thodlak

    Ναι η αλήθεια είναι πως μιλάω για κλειστό χώρο αν και μια φορά μου έχει συμβεί και στην οδήγηση. Εγώ ήμουν στο προηγούμενο.

  5. ΜΑΡΙΑ ΦΧΑ

    Μπήκα στο ιντερνετ ψάχνοντας για την φοβία της οδήγησης … χάρηκα που δεν είμαι η μόνη αλλά … θεέ μου έχω 4 μήνες αυτοκίνητο και το πήρα σήμερα πρώτη μέρα στην δουλειά … κ φυσικά έγιναν όλα όσα φοβόμουν και φυσικά μου έσβησε πάνω σε διασταύρωση δίπλα σε σχολείο με τον κόσμο να πηγαινοέρχετε και εγώ μες στην μέση μάταια να προσπαθώ να βάλω μπρός … κορναρίσματα φωνές .. ώσπου ένας καλός άνθρωπος κατέβηκε κ μου έδωσε θάρρος και με βοήθησε να κάνω το αυτονόητο να ξεκινήσω επιτέλους κ να αδείασω τον δρόμο … !!!!
    δεν ξέρω αν είναι χαμηλή αυτοεκτίμηση ή απλή έλλειψη θάρρους .. αυτό που ξέρω είναι πως είναι το αυτονόητο για εκατομύρια κόσμο !!! δεν ξέρω πραγματικά τι να κάνω σχολάω κ πρέπει να επιστρέψω και ήδη με έχει πιάσει ο ίδιος φόβος .. πάντος μου δίνει κουράγιο το ότι δεν είμαι η μόνη .. αν κάποιος θέλει να μου πει μια κουβέντα ή μια συμβουλή θα την ακούσω με χαρά

    Μαρία

  6. ardalion Post author

    Ναι, δεν είσαι η μόνη. Και πρέπει να σου πω ότι πολλοί φθάνουν έως εδώ με το ίδιο ακριβώς θέμα που έχουν να διαχειριστούν. Αυτό που περιγράφεις είναι μάλλον έλλειψη εμπειρίας. Μου θυμίζεις τον εαυτό μου που όταν πρωτοοδήγησα δεν είχα αίσθηση του χώρου και του όγκου, κυριολεκτικά, και του αυτοκινήτου μου στο οδόστρωμα αλλά και των άλλων αυτοκινήτων.
    Είμαι βέβαιος ότι θα ξεπεράσεις τον φόβο σου. Και μιλώντας από τη δική μου εμπειρία, παίζει πάρα πολύ σημαντικό ρόλο να έχεις συνοδηγό έναν ψύχραιμο άνθρωπο που δεν πρόκειται να σε αγχώσει και με τα λάθη που ενδεχομένως θα κάνεις. Αναζήτησε έναν δικό σου άνθρωπο που δεν θα σε βλέπει ανταγωνιστικά και πρότεινέ του να σε συνοδέψει σε μια βόλτα και σε δύο και σε τρεις. Μπορείς και να μοιραστείς την αγωνία σου και με αυτόν. Αλλά προς Θεού μην πλησιάσεις κάποιον που επιβεβαιώνεται από την οδήγηση και μπορεί να ξευτελίσει όποιον θεωρεί «κακό» οδηγό.
    Το άλλο που θα σου έλεγα είναι οδήγησε σε διάφορες συνθήκες, και ρουτίνας, όπως η δουλειά, και χαλάρωσης και σε περιπτώσεις εξόρμησης σε κάποια μακρινή απόσταση. Δοκίμασε και διαφορετικές ώρες, με άλλη σύνθεση οδηγών στον δρόμο. Μη θεωρείς τίποτα αυτονόητο για τους άλλους, ότι θα είναι αναγκαστικά προσεκτικοί και εκπαιδεύσου στους καθρέφτες, ώστε να προλαβαίνεις να αντιδράσεις όταν σε πλησιάζουν μηχανές.
    Εξάσκηση, λοιπόν! Συνειδητά!
    ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΔΥΝΑΜΗ!

  7. Μαρια

    Εδω κ ενα χρονο αντιμετωπιζω ενα προβλημα με το αυτοκινητο
    Ενω οδηγαω 3 χρονια κ τα 2 πρωτα οδηγουσα πολυ καλα
    συμφωνα με τα λεγομενα των αλλων,ξαφνικα αρχισα να μην
    εχω εμπιστοσυνη στον εαυτο μου,να φοβαμαι κ να μην θελω να
    οδηγησω γιατι πιστευω οτι δεν οδηγω καθολου καλα.Ο φιλος μου λεει οτι σκεφτομαι τους αλλους οδηγους υπερβολικα.Τι να
    κανω?δεν μ’αρεσει αυτη η κατασταση.Θελω να ξαναοδηγω οπως
    παλια χωρις φοβο.Να ξαναγινει η οδήγηση ευχαριστηση.

  8. ardalion Post author

    Μαρία, σε καλωσορίζω,
    Θα ήθελα να ξέρεις ότι δεν είσαι η μόνη που αισθάνεσαι έτσι. Εάν αρχίσεις να το λες στους γύρω σου θα δεις ότι και άλλοι φοβούνται στην οδήγηση. Σε όλη αυτή την ιστορία μπορεί να υπάρχει ένα αίσθημα χαμηλής αυτοεκτίμησης. Αλλά ο καθένας πρέπει να έχει έναν δικό του λόγο που τον κάνει να νιώθει άβολα στον δρόμο.

    Λοιπόν, θα σου πω μια ιδέα, που μου είπε ένας οδηγός ταξί. Εάν βάλεις ένα Ν (δηλαδή Νέος) στο αυτοκίνητο που οδηγείς μπορεί κάτι να αλλάξει…

    Πάντως, προσπάθησε να οδηγείς με τρόπο που νιώθεις εσύ ασφαλής. Και αυτό, ναι, θα μπορούσες να το σκεφθείς: τί κάνει τη Μαρία να νιώθει ασφαλής όταν κρατάει το τιμόνι στο χέρι;

  9. Ανώνυμος

    Φίλοι μου, το θέμα είναι καθαρά ψυχολογικό. Και δεν σας μιλάει κάποιος που δεν το ‘χει πάθει ποτέ. Για την ακρίβεια αυτή τη στιγμή που γράφω, είναι Δευτέρα και πριν από λίγο ήρθα οδηγώντας στη δουλειά. Μια διαδρομή η οποία πολλές φορές τον τελευταίο καιρό μου δημιουργεί “προβλήματα”. Όπως και σήμερα, αφού ήρθα με αρκετό άγχος και όλα τα παραπάνω συμπτώματα.
    Σ’ εμένα συνέβη για πρώτη φορά κατά την οδήγηση σε κεντρικό δρόμο το 2002. Εκείνη την εποχή τα πράγματα πήγαιναν άσχημα στη δουλειά και ίσως βοήθησε και αυτό στη δημιουργία αυτής της κατάστασης στο μυαλό μου, που δυστυχώς μου άλλαξε τη ζωή για κάποια χρόνια. Συγκεκριμένα, μέχρι το 2006, φοβόμουν όχι μόνο να οδηγήσω, αλλά σχεδόν να κυκλοφορήσω έξω με οποιονδήποτε τρόπο. Δεν το άφησα όμως. Συνέχιζα να το παλεύω και σιγά-σιγά το ξεπέρασα. Το τελευταίο δίμηνο, δυστυχώς τα προβλήματα άρχισαν πάλι, κυρίως κατά την οδήγηση. Ενώ στον τομέα αυτό δεν είχα κανένα πρόβλημα τα τελευταία χρόνια, με θυμήθηκε απ’ το πουθενά. Ίσως τελικά να μην είναι κι απ’ το πουθενά, καθώς υπάρχουν για άλλη μια φορά προβλήματα στη δουλειά τον τελευταίο καιρό. Μόνο που τώρα το αίσθημα ευθύνης είναι πολύ μεγαλύτερο, καθώς υπάρχει και ένα παιδί. Συμβαίνει κατά κόρον τις πρωινές ώρες όταν πηγαίνω στη δουλειά και κυρίως όταν μπλέξω στην κίνηση. Τα συμπτώματα είναι πάνω-κάτω τα ίδια με αυτά που αναφέρετε. Δεν θέλω να τα περιγράψω αναλυτικά, γιατί δεν νομίζω ότι θα ωφελήσουν σε κάτι. Εξάλλου, με τις φτωχές μου γνώσεις στον τομέα αυτό, καταλαβαίνω ότι σε κάθε άνθρωπο μπορεί να είναι και λίγο διαφορετικά.
    Όπως και να ‘χει, πιστεύω ότι θα περάσει. Όχι μόνο σε ‘μένα, αλλά και σε όλους εσάς. Αφού πέρασε μια φορά σε μένα, γιατί να μην περάσει οριστικά σε όλους μας; Θέλει δύναμη και υπομονή. Εύχομαι ειλικρινά σε όλους σας, να το σκέφτεστε κάποτε και να γελάτε.

  10. ΜΗΤΣΗ

    ΕΝΩ ΕΧΩ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΟΔΗΓΩ ΜΕ ΤΟΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗ ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΛΑΘΗ,ΟΤΑΝ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΕΞΕΤΑΣΤΩ ΕΤΡΕΜΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΚΑΙ ΚΟΠΗΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ ΠΙΣΤΕΥΩ.ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ ?

  11. ardalion Post author

    Το συζήτησες το θέμα με τον δάσκαλό σου;

    Μάλλον φοβάσαι την αποτυχία. Ο φόβος σου δεν είναι αφύσικος, νομίζω. Δεν ξέρω πώς θα άκουγες να πάρεις λίγο τον «αέρα» του αυτοκινήτου, συζητώντας το θέμα με κάποιον γνωστό σου που έχει αμάξι, και μαζί να οδηγήσετε… Αν δεν έχεις κάποιον δικό σου να οδηγήσεις παρέα, τότε η λύση είναι πάλι με τον δάσκαλο να κάνεις ορισμένα πρόσθετα μαθήματα.

  12. Παυλίνα

    Είμαστε τόσοι πολλοί?Εγώ οδηγούσα επί 4 χρόνια με την πεποίθηση ότι αν είμαι σωστή και ήρεμη οδηγός το μόνο μου κόστος σε ολόκληρη την οδηγητική μου ζωή,θα ηταν κάποιες μικρές υλικές ζημιές.Δεν είχε περάσει στιγμή από το μυαλό ότι κάποια συμβάντα δεν ελέγχονται,μέχρι που ενας καλός κύριος αψήφησε το κοκκινο κι σταμάτησε το αμάξι του πάνω στην πόρτα μου,με πολλά,πολλά χιλιομετρα.κι απ’ο τότε,4χρόνια πλέον που οφείλω να οδηγώ καθημερινά η οδήγηση είναι τρόμος,νυχτερινός εφιαλτης,προγραμματισμένη πηγή αγχους σε περιόδους ψυχολογικής έκπτωσης Η απλά αγγαρεία όταν νιώθω δυνατή.το χειρότερο ειναι οτι με αυτή τη φοβία ανέπτυξα κι άλλες πολλες κι όλες σχετιζονται με τις πιθανες αστοχίες και λάθη των αλλων.και ήταν τόσο ωραίες οι βόλτες με το αμάξι…

  13. Petros

    Γεια σας
    Ειμαι οδηγος 40 ετων και η φοβια μου εμφανιστικε πριν 20 χρονια περιπου οταν εμπαινα στην Εθνικη οδο. Τα συμπτοματα ειναι ταχυπαλμια, υδρωτας, οτι θα λιγοθυμισω, στεγνομα το στωμα, εβλεπα θωλα. Αποτελεσμα: τις θεραπειας που εχω κανει ειναι ασκησις αναπνοης, αναπνοη ελαφρα με το στομαχι, χαλαρομα στους ομους και να συγκεντρωνομαι βλεποντας μακρυα και να βλεπω π.χ.τις κορυφες δενδρων και να λεω τι δενδρο ειναι αυτο , για να ξεφυγω απο την στρες του δρομου.
    Ειχα βοηθηθει αλλα επανερχεται η φοβια και θελει επανηλημενα ασκησεις. Καθε πρωι πριν πας στην εργασια σου. Καθεσε σε μια καρεκλα και αρχιζης την εισπνοη απο την μυτη στο στομαχι και εξπνοη απο το στομα σε αργο ρυθμο μετροντας μεχρι το 6.
    Να σφυγγης τα δοντια μεχρι το 10 και επειτα να χαλαρωνης, Να σφυγγης τα ματια σου μεχρι το 10 και επειτα να χαλαρωνης, Να σφυγγης την γροθια σου μεχρι το 10 και επειτα να χαλαρωνης, Να περιστρεφης το κεφαλι σου απο καθε πλευρα 5φορες και στο τελος να κλεινης τα ματια σου και να ριχνης το κεφαλι σου να ακουμπιση το πιγουνι σου στο στηθος σου και τα χερια σου ριγμενα χαλαρα. Εχω πληρωσει 1200€ το 1992 και ειχα βρει βοηθεια και επειδη καταλαβαινω τι απαισιο ειναι να μην μπορεις να οδηγας την mazerati γι αυτο βοηθαω αυτους που εχουν αυτο το προβλημα , χαιρετισματα απο την Στοκχολμη .

  14. ardalion Post author

    @ Petros
    Καλώς ὀρισες!
    Έχουμε τα ίδια συμπτώματα. Οι αναπνοές βοηθούν πολύ, όταν μάλιστα νιώθω άσχημα στις συνθήκες που κουβεντιάζουμε. Βέβαια, εσύ μιλάς με λεπτομέρειες. Σημασία έχει αυτό που λες ότι βρήκες βοήθεια. Αλλά, πάλι, από όσα γράφεις η φοβία επανέρχεται. Το ίδιο παθαίνω κι εγώ. Δεν έχω ακόμη απελευθερωθεί… Κουράγιο!

  15. anna

    λοιπον ολοι εμεις που νιωθουμε ετσι (και εγω ειμαι ακομα ενα ατομο στη λιστα αυτη)
    πιστευω οτι εχουμε κλειστοφοβια…
    π.χ εμενα αφου εχω οδηγησει τις εκατονταδες χιλιαδες χιλ.
    απο οταν με επιασε αυτο κοιταω με το αμαξι να κινουμαι μονο μερικα χιλ γυρω απο την περιφερεια μου… αμα ειναι να παω μακρια με πιανει πανικος (ποιον? εμεναααα που δεν εχω αφησει σχεδον ολη την ευρωπη που να μην εχω οδηγησει…
    τωρα πλεον μονο με το μηχανακι αισθανομαι καλυτερα γιαυτο βγαζω το συμπερασμα οτι ειναι θεμα κλειστοφοβιας
    θα συνεχισουμε να το παλευουμε παιδια τι αλλο να κανουμε???

  16. Vegas

    Χαίρεστε!
    Οδηγική εμπειρία 18 ετών με διάφορα αυτοκίνητα, σε όλες τις συνθήκες, χωρίς κανένα πρόβλημα. Το τελευταίο εξάμηνο μου συμβαίνει το εξής τρελό και μόνο όταν οδηγώ σε κλειστούς αυτοκινητόδρομους ταχείας κυκλοφορίας: κινούμενος στη μεσαία λωρίδα με κανονική ταχύτητα, καθώς πλησιάζω και μπαίνω σε κατωφέρειες αισθάνομαι έντονη φοβία ότι θα χάσω τον έλεγχο του αυτοκινήτου. Με κυριεύει ένα αίσθημα ότι θα λιποθυμήσω και θολώνει το βλέμμα μου. Αισθάνομαι έντονα την ανάγκη να ανάψω τα alarm και να σταματήσω δεξιά, ή να βγω από τον αυτοκινητόδρομο στην αμέσως επόμενη έξοδο. Τα συμπτώματα αυτά είναι πιο ισοπεδωτικά τη νύχτα ή και όταν έχει κίνηση, καθώς βλέπω τα δεκάδες κόκκινα φώτα των αυτοκινήτων που προπορεύονται. Ευτυχώς η κατάσταση διαρκεί λίγα δευτερόλεπτα και μετά επανέρχομαι, αλλά μπορεί να ξανασυμβεί μετά από λίγα χιλιόμετρα.
    Για να το αντιμετωπίσω πίνω λίγο νερό, δυναμώνω τη μουσική ή κλείνω τα παράθυρα και το καλύτερο από όλα στη δική μου περίπτωση είναι να έχω ένα ενεργειακό ποτό μαζί μου, τύπου red…ταύρος και να τραγουδώ αγαπημένα τραγούγια που παίζει το cd player.
    Παιδιά είναι καθαρά ψυχολογικό το θέμα, θα το παλαίψουμε ο καθένας όπως μπορεί.
    Εύχομαι ασφαλείς και ευχάριστες διαδρομές!!

  17. Vicky

    Κουβαλάω “το μυστικό μου” εδώ και 20 χρόνια ,ίσως και παραπάνω. Εθνική οδός για μένα είναι απαγορευτική ,προτιμάω να πάω καλύτερα …με τα πόδια ,με το τρένο,με αεροπλάνο… Μέχρι πριν λίγη ώρα ΔΕΝ ήξερα πως το έχουν και άλλοι οδηγοί αυτό το πρόβλημα! Πριν από λίγες μέρες όμως συνέβη κάτι που με έκανε να ψάξω πλέον το θέμα ,ίσως και να επισκεφτώ ειδικό. Πήγα στο ..Σούνιο από τα Μεσόγεια μια χαρά και επέστρεψα ένα κουρέλι. ΦΟΒΟΜΟΥΝ το μπροστινό αυτ.το ότι θα σταματήσει απότομα και θα πέσω πάνω του,έτρεμα τους πίσω οδηγούς,ότι θα με προσπεράσουν και θα με χτυπήσουν.Εννοείται,πως ήμουν στη δεξιά λωρίδα ,αλλά ο φόβος εκεί Φοβόμουν το αγροτικό ,ότι θα πεταχτεί από δεξιά και θα πέσει πάνω μου. ΦΟΒΟΜΟΥΝ πολύ και συνέχεια μέχρι που μπήκα σπίτι μου και ένοιωσα επιτέλους ασφάλεια Σχεδόν μετάνιωσα που πήγα για μπάνιο Μετά κατάλαβα ,ότι αυτη η ιστορία μου ρίχνει την ποιότητα ζωής μου και πως είναι αδύνατον σε μέρες και ώρες χαλάρωσης να υποφέρω χωρίς αιτία.Δυο μέρες αργότερα βρέθηκα σε μια απότομη κατωφέρεια Οδήγησα πάρα πολύ αργα και ήμουν σχεδόν σίγουρη πως θα σκοτωθώ γιατί θα αναποδογυρίσει το αυτοκίνητο μόνο του- παράνοια σκέτη! Και τις αναπνοές έχω δοκιμάσει ΔΕΝ γίνεται τίποτα.Μέσα στην Αθήνα οδηγώ μια χαρά,δεν φοβάμαι,δεν εκνευριζομαι,και δεν αγωνιώ για τίποτα παρά μόνο λίγο για τα μηχανάκια που περνούν ξυστά από δίπλα μου επειδή μια φορά ένα μηχανάκι περνώντας ξυστά από δίπλα μου πήρε και τον καθρέφτη μου μαζί του… Σας άγχωσα ε;

  18. Antonis

    Εδώ είσαστε ρε παιδιά και γω νόμιζα ότι μόνο εγώ φοβόμουν στην οδήγηση στην εθνική

  19. Antonis

    γεια σας παιδια, είμαι 41 ετών και η φοβία μου στην οδήγηση σε δρόμους ταχείας κυκλοφορίας συνυπάρχει και με άλλες φοβίες που έχω εδώ και 2 χρόνια περίπου (αεροπλάνα, μετρό τούνελ, ύψη). Οδηγώ από τα 18 μου μηχανή, δεν έχω πάει μεγάλες αποστάσεις στην εθνική (μέχρι Θήβα), αλλά ποτέ μου δεν θυμάμαι να είχα συνεχή φοβία και στρες στο δρόμο, όσο τελευταία. Με το αυτοκίνητο αισθάνομαι μεγαλύτερη ασφάλεια και λιγότερη ανησυχία και δεν ξέρω αν το θέμα είναι και εν μέρη ηλικιακό. Παρόλαυτά η φοβία μου στην οδήγηση εξακολουθεί να υπάρχει και έτσι. Έχω ακούσει απο συζητήσεις ότι σε κάποια στιγμή στη ζωή μας έρχονται φοβίες, οι οποίες αργότερα εξασθενούν. Γνωρίζει κανείς σας κάτι πάνω σε αυτό? Απευθύνθηκα σε ειδικούς γι’ αυτές τις φοβίες μου (Συμπεριφορική θεραπεία) αλλά δεν βοηθήθηκα. Με καθησυχάζει πάντωςνα σκέφτομαι οτι υπάρχουν και χειρότερα…

    Σας εύχομαι να το ξεπεράσετε γρήγορα και να κάνετε άφοβα και ευχάριστα τις εκδρομές σας

  20. kirlefteris

    Δυστυχώς και εγώ έχω παρόμοιο πρόβλημα. Έχω μόνο 2 χρόνια δίπλωμα, απλά γιατί δε πήγα να δώσω νωρίτερα για δίπλωμα, επειδή δε μου χρειαζόταν, και δεν είχα αντιληφθεί πόσο απόλαυση είναι η οδήγηση και το να έχεις δικό σου μεταφορικό. Ξέρω να οδηγώ από τα 12, και είμαι 28.

    Σαν οδηγός, είμαι πάρα πολύ καλός, με τρομερή αίσθηση του αυτοκινήτου, που εντυπωσιάζει έμπειρους οδηγούς, ακόμα και τον εκπαιδευτή.

    Γενικά είμαι πολύ άνετος και επιθετικός, τρέχω αρκετές φορές αδικαιολόγητα πολύ, ιδιαίτερα σε δρόμους που δεν ενδείκνυται, χωρίς κανένα φόβο, άγχος η λάθος χειρισμό, και πάντα με απόλυτη ετοιμότητα και συνείδηση του τι λάθος μπορεί να κάνει ο άλλος.

    Έχω κάνει 40000 χιλιόμετρα σε 2 χρόνια που οδηγώ επίσημα χωρίς κανένα πρόβλημα.

    Όταν όμως βρίσκομαι σε μεγάλη εθνική/αυτοκινητόδρομο, παθαίνω αμέσως κρίση πανικού, με το που βλέπω το τσιμέντο στα αριστερά. Ακόμα και όταν είμαι τελείως μόνος μου, νιώθω ότι θα τρακάρω ενώ έχω 3-4 λωρίδες στη διάθεση μου. Ενώ στην πόλη σε χώρο που ο καθρέφτης μου χωράει στον πόντο, πηγαίνω τελείως άνετα και άφοβα, με τα ίδια τριψήφια χιλιόμετρα. Πραγματικά παραλύω και δεν μπορώ να οδηγήσω ούτε αργά ούτε γρήγορα. Δεν έχω σταματήσει ποτέ, και συνήθως τρέχω όσο πάει το αυτοκίνητο για να τελειώνει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, αλλά υποφέρω, και μετά από 2-3 φορές που το έπαθα αρχίζω να επιλέγω επαρχιακούς δρόμους για τα ταξίδια μου.

    Το ίδιο αλλά όχι τόσο έντονα παθαίνω και σε σήραγγες, και σε απότομους γκρεμούς.

    Γενικά έχω τρομερή κλειστοφοβία και υψοφοβία εκτός οδήγησης. Υποθέτω ότι μου συμβαίνει λόγω γενικότερης κλειστοφοβίας, αλλά είναι τρομερά επώδυνο και επικίνδυνο, και πραγματικά κρίμα να μου συμβαίνει ενώ τα καταφέρνω τόσο καλά, και απολαμβάνω γενικότερα την οδήγηση.

    Έχω παρατηρήσει ότι επηρεάζεται από παράγοντες όπως διάθεση, αϋπνία, πείνα, και αν είμαι “καλά” από όλες τις απόψεις δε συμβαίνει παρά μόνο σε πολύ μεγάλους αυτοκινητόδρομους. Εκεί δε μπορώ να το αποφύγω με τίποτα.

  21. Jennifer

    Παρόμοιο πρόβλημα αντιμετωπίζω και έγω τον τελευταίο καιρό. Ενω γενικά δεν εχω φοβία με την οδήγηση και διασχιζω καθημερινά σχετικά μεγάλες αποστάσεις, κάτι περίεργο συμβαίνει όταν βρίσκομαι σε αυτοκινητόδρομο το βράδυ. Δεν ξέρω αν πρόκειται για κρίσεις πανικού ή κάποια φοβεια αλλά τα συμπτώματα είναι τα εξής: άγχος, γρήγοροι παλμοί, έξαψη, εφίδρωση και το χειρότερο νιώθω ότι δεν βλέπω καθαρά, ότι δεν μπορώ να εστιασω στον δρόμο, στα αυτοκίνητα που προπορευονται του δικού μου και ειδικά στα κόκκινα φωτάκια τους!Αυτό συμβαίνει όμως μόνο σε αυτοκινητόδρομο κυρίως οταν εχω αρκετα χιλιόμετρα να διανυσω μέχρι το σπίτι.Αντιθετα όταν βρίσκομαι στη πόλη ή σε δρόμο χωρίς κίνηση ακόμα και βράδυ δεν συμβαίνει το ίδιο. Με παρηγορεί το γεγονός ότι δεν είμαι η μόνη. Θα ήθελα να ακούσω τις απόψεις και τις προτάσεις σας για το θέμα μου. Ευχαριστώ.

  22. Alexandea

    Kalhspera! Me lene alexandra!odigousa 6 xronia k ena vradi sthn ethnikh odo mou efuge o elegxos tou autokinhrou me apotelesma na fovame k na vgw sthn ethnikh alla k tis strofes giati se eksodo me strofh mou efuge to autokinhto ..!apo tote arnoume na vgw sthn ethnikh k otan eimai sunodigos uparxoun ooa ta suptwmata!

  23. fay

    καλησπέρα….και ενώ νομίζω ότι μόνο εγώ το παθαίνω, ανακαλύπτω ότι υπάρχουν και τόοοοοοσοιιιιιιιι ΄΄άλλοι που έχουν το ίδιο πρόβλημα με εμένα. οδηγώ 18 χρόνια, αρκετά νομίζω για να έχω μια κάποια εμπειρία στην οδήγηση, και επειδή μένω επαρχία, συχνά πυκνά κατεβαίνω Αθήνα… και το πρόβλημα των τελευταίων χρόνων είναι η έντονη υπνηλία το πρωί, πάντα για την εθνική όδό μιλάω, και η απίστευτη ζάλη, πονοκέφαλος, ταχυκαρδία, έλλειψη συντονισμού και συγκέντρωσης το βράδυ….ειδικά το βράδυ όμως η κατάσταση είναι από αφόρητη εώς άκρως επικύνδυνη. στο τελευταίο μου ταξίδι νύχτα, τα συμπτώματα άρχισαν από τα πρώτα χιλιόμετρα.δεν έβλεπα και δεν μπορούσα να υπολογίσω το αυτοκίνητο σε σχέση με το δρόμο…κάποια στιγμή ένιωσα τα πάντα να γυρνάνε, να πέφτει μία κουρτίνα και να μην βλέπω τίποτα, ταχυκαρδία, ιδρώτας και να μου κόβονται τα πόδια. φρέναρα όσο μπορούσα, πήρα βαθιές ανάσες, εν μέρη συνήλθα, και συνέχισα. περιττό να σας πω ότι μέχρι το σπίτι μου οδηγούσα με μεγάλη σκάλα στα φώτα και ζαλιζόμουν. το αυτοκίνητο στην ουσία το οδηγούσα μηχανικά, και είμαι σίγουρη πως αντανακλαστικά δεν είχα….ότι χειρότερο, μου φάνηκε αιώνας..δεν ξέρω πως αντιμετωπίζεται πάντως εγώ αποφάσισα να μην ξαναοδηγήσω βράδυ στην εθνική, γιατί σε όλους τους άλλους δρόμους κανένα πρόβλημα δεν έχω …κουραγιο σε όλους μας!!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s