Πέταξε στα ουράνια ο λατρεμένος Μάικλ Τζάκσον

Χωρίς να προλάβει να επιστρέψει στη σκηνή του Λονδίνου, αυτό το καλοκαίρι, όπως είχε αναγγείλει πρόσφατα. 45 χρόνια πορείας. Με κορυφώσεις, κάμψεις, πτώσεις, και πόνο. Και παιχνίδια ταυτότητας με την εικόνα του. Όπως και κάθε σταρ που είναι στην κορυφή. Τον θυμάμαι μικρούλη με το μαλλί θάμνο με τα αδέλφια του, τους Jackson 5, και τον ξεχώριζα.

Υπήρξε ένας ολικός διεθνής καλλιτέχνης, όχι μόνο τραγουδιστής, αλλά συνθέτης, χορευτής, και κυρίως ένα μοναδικό φαινόμενο στην ποπ κουλτούρα όλων των εποχών. Στέκει ισοδύναμα πλάι στον Πρίσλεϋ και στου Μπηλς. Δεν θέλω να εξηγήσω το φαινόμενο. Απλά, θέλω να πω ότι με έχει αιχμαλωτίσει πολλές φορές η φωνή του, και έχω θαυμάσει τον χορό του. Η κίνησή του βασίζεται πάνω στη χορευτική δεξιοτεχνία του Φρεντ Ασταίρ. Τα βίντεο κλιπς των τραγουδιών του δημιούργησαν ιστορία στην τέχνη του είδους. Ξεχωρίζω το Bad που είχε σκηνοθετήσει ο Μάρτιν Σκορτσέζε και αφηγείται την ιστορία ενός μαύρου που επιστρέφει στη γειτονιά του, μετά τις σπουδές του κι αντιλαμβάνεται πόσο δύσκολο είναι να ζήσει κανείς στο γκέτο, όπου κυριαρχούν οι συμμορίες.

Κι ακόμη ένα βίντεο με το Liberian Girl, από όπου παρελαύνουν σαν από ταινία όλοι οι φίλοι του.

Είχε χάρη, ταλέντο, επαγγελματικότητα και αφοσίωση στη δουλειά του, δήλωσε ο Κουίνσυ Τζόουνς, που ήταν δίπλα του σε όλες τις μεγάλες επιτυχίες.  Αντί να φλυαρήσω άλλο, αντιγράφω ένα κείμενο του Γιώργου Χρονά για τον καλλιτέχνη που αγαπήθηκε πολύ στην Ελλάδα:

Σαν Θεός. Θεϊκός

Στο τραπέζι κάθισα δίπλα στον Γιάννη Φλερύ. Αυτόν τον χορευτή-μύθο της ελληνικής ζωής. Τον Ρολάν Πετί της Ελλάδος – τηρουμένων των αναλογιών, μου έλεγε ο Τσαρούχης. Η γιορτή ήταν για να τιμηθεί η μάνα του Ελληνικού Σινεμά, η μεγάλη ηθοποιός – αγαπημένη φίλη της Κατίνας Παξινού. Η Ελένη Ζαφειρίου. Σε μια στιγμή τον ρωτησα για τον Μάικλ Τζάκσον. Την γνώμη του. Μου είπε: Πολύ μεγάλος! Θεός!

Ρώτησα και τον Αργύρη – δούλευε σε δουλειές, να ζήσει. Στη Νέα Φιλαδέλφεια, στα τραίνα, στους δρόμους, άντρες-γυναίκες, τον θαύμαζαν. Του έδιναν τηλέφωνα να τους πάρει. Κάθε φορά που τον άκουγε ή τον έβλεπε, έλεγε: Βασιλιάς!

Είδα τον Μάικλ Τζάκσον σ᾽ ένα αφιέρωμα της γαλλικής τηλεόρασης στον Κουίνσυ Τζόουνς. Νομίζω το είδα πριν από χρόνια στην ΕΤ2. Ο Μάικλ καθόταν στο σαλόνι του Κουίνσυ και κρατούσε στα χέρια ένα φίδι. Ντυμένος σαν αμερικάνος πλούσιος με γούστο, που αγόρασε ρούχα από ακριβό μαγαζί της πλησιέστερης μεγάλης πόλης και με κινήσεις χεριών και φωνή, σαν ιερέα του Μαντείου των Δελφών, έλεγε πράγματα σπάνια για τον τιμώμενο φίλο και παραγωγό του Κουίνσυ. Με φωνή σαν μέσα από καλάμι.

Το επόμενο βράδυ σε μια ταβέρνα στο Παγκράτι, έλεγα την σκηνή που είδα στην τηλεόραση στον Χατζιδάκι. Συμφωνούσε. Και γνώριζε και αυτός, ως Εμμανουήλ, τον Κουίνσυ Τζόουνς.

Πάθος και εκφορά του λόγου με σπάνιες χορευτικές κινήσεις ανέμων ή μικρών πτηνών, μου δημιουργεί αυτός ο καλλιτέχνης που τον λένε Μάικλ Τζάκσον. Μοναδικό φαινόμενο στη σκηνή και στο χορό του όσο και στο τραγούδι του. Νάναι καλά που διδάσκει τέχνες στο λαό. Κι ας, λένε γι᾽ αυτόν, ό,τι θέλουν.

5 Ιουλίου 1998                                            Γιώργος Χρονάς (στην έκδοση: Μαρία Προγουλάκη, επιμ., Μάϊκλ Τζάκσον/Michael Jackson, Σιγαρέτα, Αθήνα 1998)

Το προσυπογράφω.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s