Monthly Archives: July 2009

Ο κόσμος πάσχει σήμερα από άχρηστες ελευθερίες: Συντροφιά με τον Γιάννη Τσαρούχη

Πεθύμησα να ακούσω τον Γιάννη Τσαρούχη. Και να δω τη μορφή του. Και έπεσα επάνω σε διαμάντια. Να μιλάει για τη ζωή του, την τέχνη, τον λαϊκισμό, για την ιερότητα της δουλειάς του. Στο σπίτι του. Να ερμηνεύει Πλάτωνα. Να δείχνει έργα του στον Μάνο Χατζιδάκι. Και να χορεύει ζεϊμπέκικο. Αλλά και απτάλικο. Και συγκινήθηκα… Continue reading

Καμιά σήμανση για την είσοδο του Μουσείου Ακρόπολης

Είναι καψόνι να βγαίνεις με λαχτάρα για να επισκεφθείς το Μουσείο και να χάνεσαι μεσημεριάτικα στον καύσωνα των σαράντα βαθμών. Βγήκα από το μετρό στου Μακρυγιάννη και δεν ξέρω γιατί είχα την εντύπωση ότι η είσοδος του Μουσείου Ακρόπολης είναι δεξιά. Έστριψα ενστικτωδώς προς τα κάτω, βρέθηκα, όντως σε μια είσοδο, μόνο που ήταν είσοδος τροχοφόρων. Εκεί, ο φύλακας μου είπε ότι η πύλη για το κοινό βρίσκεται στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Continue reading

Οι φίλοι και οι εχθροί του Παρθενώνα

O βαρβαρισμός οποιασδήποτε προελεύσεως προς τα αρχαία μνημεία και η θρησκοληψία καταγγέλεται από τον Κώστα Γαβρά σε επιστολή του, άκουσα σήμερα το πρωί σε δελτίο ειδήσεων, ενώ ήμουν καθ᾽ οδόν. Ο γνωστός σκηνοθέτης που κάνει περήφανη την Ελλάδα ανά την υφήλιο αναφερόταν στο ιερατείο και στην πρόσφατη περικοπή σκηνών ταινίας του που αξιοποιείται ως υλικό στο μάλλον ακαδημαϊκό φιλμ του Κ. Αρβανιτάκη Παρθενών, που προβάλλεται στο Μουσείο Ακρόπολης. Και το επιχείρημά του είναι πολύ σοβαρό. Ποιός μπορεί να ανεχτεί σήμερα λογοκρισία στην τέχνη; Και στο όνομα τίνος; Continue reading

Ο Παρθενώνας, ο Γαβράς και η Ιερά Σύνοδος

Πολλά ακούστηκαν αυτές τις μέρες για την παρέμβαση της Ιεραρχίας στο φιλμ του Γαβρά για τον Παρθενώνα, από το οποίο λογοκρίθηκε ένα μικρό τμήμα. Σήμερα, είδα το φιλμ στο μουσείο της Ακρόπολης και έχω προσωπική αντίληψη. Από το σενάριο και το επίμαχο σημείο σήμερα, όποιος βρισκόταν στον προθάλαμο με τα γλυπτά του Παρθενώνα άκουγε το εξής σενάριο:

Από την κατασκευή του Παρθενώνα έως σήμερα πέρασαν σχεδόν εικοσιπέντε αιώνες. Ο ναός γνώρισε πολλές περιπέτειες. Η πρώτη μεγάλη καταστροφή έγινε μάλλον το 267 μ.Χ. και οφειλόταν σε εμπρησμό. Οι νέες αντιλήψεις για την τέχνη που επικράτησαν αργότερα κατά την παλαιοχριστιανική εποχή οδήγησαν στην καταστροφή πολλών έργων τέχνης σε ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο. Πολλά από τα γλυπτά του Παρθενώνα δεν αποτέλεσαν εξαίρεση. Οι αιώνες κύλισαν από τότε χωρίς ουσιαστικές αλλαγές στο ναό. Ο Παρθενώνας έγινε η εκκλησία της Παναγίας της Αθηνιώτισσας,  η μεγαλύτερη της χώρας. Μετά το 1205 πέρασε στα χέρια των Φράγκων και έγινε εκκλησία λατινικού δόγματος.

Αυτό είναι το επίμαχο κομμάτι του σεναρίου που ακούγεται και από το οποίο λογοκρίθηκε η σκηνή με ανθρώπους σκαρφαλωμένους στις μετόπες του ναού να γκρεμίζουν τα ανάγλυφα, όπως είδαμε στο σχετικό βίντεο ντοκουμέντο του Μέγκα. Για να είμαστε όμως ακριβείς. Αυτό που έχει μείνει στο μοντάζ είναι το αέτωμα με κενά του γλυπτού διακόσμου, και στην κορυφή του να προβάλλει ένας σταυρός. Ωστόσο, δεν προβάλλεται η ταινία του Γαβρά. Αλλά ορισμένες σκηνές από το φιλμ του Γαβρά χρησιμοποιήθηκαν στο φιλμ που προβάλλεται σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη.

Γιατί όμως θορυβήθηκε η Ιερά Σύνοδος και όπως γράφτηκε «ο Γαβράς ξανασταυρώνεται»; Θα προσπαθήσω να απαντήσω στο επόμενο σημείωμά μου.

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ: MEGA ΓΕΓΟΝΟΤΑ