Βασιλιάς της ποπ; Ναι. Αλλά γιατί βασιλιάς της μοναξιάς;

Δεν είναι μόνο ο γέρων Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός που απασχολεί γελαστός μετά θάνατον. Και ο Μάικλ πουλάει  κεκοιμημένος. Κι ας ήταν κλειστό το φέρετρό του στη σκηνή που παρέλασαν οι φίλοι του στον τελευταίο χαιρετισμό. Πώς μού ήρθε να τους βάλω πλάι; Ίσως γιατί συνέπεσε το τέλος τους χρονικά. Ή πάλι, ίσως, γιατί ο καθένας τους έχει το δικό του fun club. Μη με πείτε ασεβή που χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο για έναν αγιορείτη. Αλλά δεν ξέρω πώς αλλιώς να χαρακτηρίσω όλη αυτή την προσπάθεια ερμηνείας που διαδίδεται σε ορισμένα blogs για το στόμα του νεκρού που δεν έκλεινε και σφραγίστηκε ως εκ θαύματος αφού είχαν συρράψει τον σάκκο της ταφής, και αφού έδωσε παραγγελία ο γέροντας Εφραίμ (είναι τελικά ηγούμενος;) να κοπεί το ύφασμα που κάλυπτε το πρόσωπο (μα δεν θάβεται ο μοναχός με σφραγισμένο τον μαύρο σάκκο;) και τότε… εφάνη ο γέρων με τα κλειστά μάτια να χαμογελά με το στόμα κλειστό και αυτό…. Από όσο ξέρω όταν δεν έχει περάσει χρόνος αρκετός μετά την εκπνοή του ανθρώπου το σώμα είναι ζεστό, άρα μπορεί να κλείσει το στόμα, όπως μπορούν να κλείσουν και τα μάτια του τεθνεώτος. Αλλά εάν περάσει πολλή ώρα, ε τότε…. το σώμα είναι άκαμπτο. Δεν θέλω να προσβάλω τη μνήμη του παππούλη. Τον πνευματικό αγώνα του τον ξέρει ο ίδιος και ο Θεός. Και εκείνοι που τον έζησαν στο Όρος μπορούν να μιλήσουν για την εμπειρία τους μαζί τους (βλ. ποιητής Μωϋσής). Απλά σκέφτομαι όσα λένε οι επίγονοι, και τι εκφράζουν όλα αυτά προσπαθώντας να δημιουργήσουν μύθους, και τι τέλος πάντων υπερασπίζονται… Όσοι τα ακούσουν που βρίσκονται εκτός μια λέξη τους έρχεται στο στόμα: ΚΑΠΗΛΕΙΑ!

Δεν απέχουν πολύ οι εκτιμήσεις μου για όσα διάβασα για τον Μάικλ Τζάκσον στο Κ της περασμένης Κυριακής από την κυρία Γεωργία Λαιμού. Και εκεί αντί να εκτιμήσει κανείς τι έδωσε και (τι ενδεχομένως πήρε) στα τέλη της δεκαετίας του 70 και σε όλη τη δεκαετία του 80, διαπιστώνω μια εκμετάλλευση του θανάτου, έναν μελοδραματισμό και μια υποκρισία για τη μοναξιά του Τζάκσον, επειδή αλλοίωνε το πρόσωπό του, «χωρίς να ξέρει τι έκρυβε πίσω από αυτό: την τραυματισμένη παιδική ηλικία, το φόβο» κλπ κλπ. Λες, και ήταν η εξαίρεση του κανόνα, και όχι η επιβεβαίωσή του. Λες και δεν εκφράζει όλη την φοβία που έχουμε σαν ανθρώπινο γένος να είμαστε αυτό που είμαστε και όχι το άλλο που επιδιώκει το περιβάλλον μας, η εκπαίδευσή μας, η ηθική επιταγή.

Ο πενηντάρης με το όνομα του αρχαγγέλλου, που μαγνήτισε τις μάζες δεν ήταν τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από ό,τι είμαστε όλοι οι θνητοί: εξόριστοι στο δέρμα μας.Ένα αδελφάκι μας.

Προσυπογράφω, το κείμενο του Θοδωρή Μανίκα στο Κ που κλείνει με την τελική ευχή, για τον Μάικλ, προσθέτοντας εγώ και το Βατοπαιδινό γεροντάκι που φαίνεται ήταν αγαπητό στην αθωνίτικη πολιτεία: Rest in Peace.

Και για να θυμηθώ με τον φίλο μου τον Κώστα τι αγαπήσαμε από τον Μάικλ, ακούγοντας το Human Nature:

“…if this town
is just an apple
then let me take a bite
If they say why, why…
tell ’em that is human nature…”
I like living this way
I like loving this way… ”

2 thoughts on “Βασιλιάς της ποπ; Ναι. Αλλά γιατί βασιλιάς της μοναξιάς;

  1. KostaPS

    Πολυ καλα τα ειπες.
    Μπραβο αδερφε…
    Ολοι ειμαστε δεσμιοι της μιας ή της αλλης φοβιας και δεν πρεπει να ξεχναμε τις φοβιες των αλλων, και παν’ απ’ ολα θα πρεπει να ξαναπροσπαθησουμε απ’ την αρχη να μαθουμε ξανα, πως να καταλαβαινουμε, να ποναμε, και να συγχωρουμε…

  2. αγνη

    το θεμα ειναι πως οι περισσοτεροι ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ καλα να ποναμε…το ιδιο και ο μαικλ…μακαρι το τελος να μην ειναι τοσο τραγικο….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s