Νικηφόρος ήττα: Για το παρκάρισμα, τους εκλεχτούς και μια σφυρίχτρα

Μέσα στο κατακαλόκαιρο, στον Αύγουστο είδα πολλές κλήσεις στα παρμπρίζ σταθμευμένων αυτοκινήτων στο κέντρο της Αθήνας. Οι κλήσεις αυτές, συχνά, γράφονται πολύ πρωί, 7.30 με 8.30 που σημαίνει ότι τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα ανήκουν σε κατοίκους και όχι εργαζόμενους ή περαστικούς. Υπηρεσιακό καθήκον  ή υπερβολικός ζήλος των αστυνομικών οργάνων; Ή μήπως μια ειλικρινής προσπάθεια για αποκατάσταση του νόμου σε μια χαοτική κοινωνία; Δεν ξέρω. Ως κάτοικος όμως του κέντρου νιώθω καθημερινά την ταλαιπωρία, ιδρωμένος, να βρω μια νόμιμη θέση στη γειτονιά που ζω και στους περιβάλλοντες δρόμους. Μάταια. Οι πινακίδες απαγόρευσης είναι περισσότερες από τους χώρους που επιτρέπεται η στάθμευση. Όλη αυτή η ιστορία, όπως τη βιώνω δεν παράγει δίκαιο…

Είναι γνωστό ότι το σύστημα ελεγχόμενης στάθμευσης αυτής τη στιγμή που ισχύει στην Αθήνα, εκτός από ορισμένες περιοχές του ιστορικού κέντρου, όπως το Κολωνάκι, Δημαρχείο Αθηνάς, Πλάκα. Η κατανομή των θέσεων είναι: 2.538 θέσεις για τους μόνιμους κατοίκους, 1.956 θέσεις για τους επισκέπτες και 1.000 θέσεις για ειδικές χρήσεις και επαγγελματικές ανάγκες. Διαβάζω σήμερα και για επέκταση του μέτρου της ελεγχόμενης στάθμευσης, στις περιοχές Μέγαρο Μουσικής, Γουδή, Ιλίσσια, Θησείο και στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, πως εγκρίθηκε  κατά πλειοψηφία από το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων. Βλέπω τον χάρτη και σκέφτομαι: πόσο άραγε είναι ικανοποιημένοι οι κάτοικοι που ήδη εφαρμόζεται; Και όταν λέω κάτοικοι δεν εννοώ μόνο τους κατοίκους γύρω από τη Δεξαμενή, οι οποίοι μπορούν και πληρώνουν και τιγκάρουν τα ιδιωτικά πάρκιν, αλλά εννοώ όσους ζουν στις άλλες ζώνες. Έχει γίνει κάποια έρευνα για να εφαρμοστεί το μέτρο και να σχεδιαστούν τα σημεία κατοίκων και επισκεπτών;

Εκλεκτοί και εξοριστέοι

Είμαι μόνιμος κάτοικος και έχω λίγες πιθανότητες να βρω χώρο στάθμευσης στη γειτονιά μου. Αντίθετα έχουν αυξηθεί προκλητικά οι άδειες για ορισμένους προνομιούχους ιδιοκτήτες αυτοκινήτων. Γιατί επιτρέπεται η ασυλία της στάθμευσης επιλεκτικά σε ορισμένες υπηρεσίες και διαρκώς βλέπουμε μπροστά μας ειδικές δημόσιες πινακίδες που μας προειδοποιούν ότι οι θέσεις προορίζονται για κάποιους εκλεκτούς του δημόσιου ή πολιτικού βίου; Πού είναι η περίφημη ισότητα όλων προς τον νόμο; Η απάντηση είναι ίσως ίδια με την αύξηση των αδειών για ελεύθερη κυκλοφορία στον δακτύλιο. Άραγε όσοι κυκλοφορούν στο κέντρο μονές ζυγές μέρες το δικαιούνται; Και πάλι δεν ξέρω. Αναρωτιέμαι…

Η πινακίδα είναι σαφής. Δίνει ασυλία σε ορισμένους εργαζόμενους στο Πολυτεχνείο στη Σχολή Καλών Τεχνών και στο Επιγραφικό. Η αίσθηση που είχα όσο περίμενα το τρόλεϋ, γύρω στα 40 λεπτά, 10 το πρωί, πως πάρκαρε ο κάθε έξυπνος που ήξερε τον χώρο,

Η πινακίδα είναι σαφής. Δίνει ασυλία σε ορισμένους εργαζόμενους στο Πολυτεχνείο στη Σχολή Καλών Τεχνών και στο Επιγραφικό. Η αίσθηση που είχα όσο περίμενα το τρόλεϋ, το 7 γύρω στα 40 λεπτά (!), 10 το πρωί, πως πάρκαρε ο κάθε έξυπνος που ήξερε τον χώρο,

Υπάρχουν σημεία παράνομης στάθμευσης στην πόλη τόσο κραυγαλέα ώστε αναρωτιέσαι που είναι εκείνοι που θα έπρεπε να εφαρμόσουν και εδώ τον νόμο. Μιλάω για αυτοκίνητα που παρκάρουν συστηματικά στα πεζοδρόμια παρεμποδίζοντας τους πεζούς ή και στα σημεία πρόσβασης των χρηστών αμαξιδίων.

Ποιοί παρκάρουν στους χώρους που χαρακτηρίζονται ειδικοί;

Ποιοί παρκάρουν στους χώρους που χαρακτηρίζονται ειδικοί;

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αδιαφορίας για την παράνομη στάθμευση είναι το σημείο στην οδό Τοσίτσα. Η πινακίδα προειδοποιεί ότι έχουν δικαίωμα πρόσβασης από το Πολυτεχνείο και το Επιγραφικό Μουσείο (είναι οι εξαιρέσεις που λέγαμε). Και όμως λίγο να σταθείς εκεί βλέπεις να περνάνε με θράσος διάφοροι οδηγοί να παρκάρουν και να κατευθύνονται μετά πεζοί σε αντίθετες κατευθύνσεις. Τώρα που το σκέφτομαι όμως ίσως κατανοώ τη δυσκολία ελέγχου. Η μπόχα από τα ούρα και από την απλυσιά είναι τόσο αφόρητη που το βάζεις στα πόδια.

Με μια σφυρίχτρα εξαφανίζονται

Προχτές, μετά αφού δείπνησα με την παρέα μου έφυγε ένας φίλος για να πάει σπίτι του, γύρω στα μεσάνυχτα. Μένει κι αυτός στο κέντρο, και μάλιστα εδώ και πολλά χρόνια. Την επομένη μου μίλησε έντρομος:

Όταν έφτασα στους δρόμους Νικηφόρου και Σατωβριάνδου ήταν διάφοροι ύποπτοι τύποι που κινιόντουσαν προς το μέρος του αυτοκινήτου. Ξανακάνω τη βόλτα και φτάνω στη Νικηφόρου, και χωρίς να το πολυσκεφτώ αφήνω το αμάξι πάνω σε μια διάβαση, που είχε φως για να φύγω να μην κινδυνεύσω. Σήμερα το πρωί βρήκα κλήση. 80 ευρώ. Πλήρωσα την αγωνία μου για να μη με χτυπήσουν οι άγνωστοι.

Και συνεχίζει:

Έχουν ανοίξει διάφοροι χώροι που είναι πυρήνες και σημεία συνάντησης διαφόρων τύπων, προφανώς ανέργων. Μάλιστα, μόλις σταματάνε αυτοκίνητα Νικηφόρου και Αγίου Κωνσταντίνου αρπάζουν από τη θέση του συνοδηγού ό,τι βρούνε. Ή πιάνουν την κουβέντα στον οδηγό και αρπάζει ο άλλος από την μεριά του συνοδηγού τσάντα, σακούλα, κινητό. Μοιάζουν σαν να να είναι περαστικοί.

Τον ρωτάω ποιοί είναι αυτοί;

Είναι τα ίδια πρόσωπα που ζουν όλη μέρα στο δρόμο, εδώ και πολύ καιρό. Κανείς δεν τους ενοχλεί ούτε τους παρεμποδίζει. Κανείς. Και πόσες φορές περνάει η αστυνομία; Μα μόλις εμφανιστεί αστυνομικός με στολή μια σφυρίχτρα δίνει το σύνθημα της εξαφάνισης.

Καλείται ο φίλος να πληρώσει τα 80 ευρώ του. Πολλές φορές μέχρι σήμερα του έχουν σπάσει τα τζάμια του αυτοκινήτου του. Και άλλων αυτοκινήτων φίλων του που ήρθαν να τον επισκεφτούν. Ο άνθρωπος αυτός τιμωρείται γιατί φοβήθηκε για τη ζωή του. Και γιατί δεν διαθέτει 150-200 ευρώ το μήνα να έχει θέση σε ιδιωτικό πάρκιν. Ο φίλος μου δεν αντέχει πλέον την καθημερινότητα της γειτονιάς του που γίνεται ολοένα απελπιστική. Ξενοδόχοι βλέπουν να μειώνονται δραματικά οι πελάτες τους, και χώροι αλλάζουν χρήση για να εξυπηρετήσουν άλλες ανάγκες από αυτές που είχε και έχει ο Έλληνας κάτοικος του κέντρου της πόλης. Εκεί που ήταν το ουζερί ξεφυτρώνει ένα internet cafe, και εκεί που ψώνιζες από το μανάβικο ανοίγει ένα κατάστημα με κινέζικα ρούχα. Ο χάρτης των χρήσεων των χώρων αλλάζει καθημερινά.

Φοβάμαι συμπεριφορές

Περάστε ένα βράδυ από την Πλατεία Βάθη. Μέχρι προχτές τα πάντα ήταν βυθισμένα στο σκοτάδι. Οι σκιές κυκλοφορούσαν, όμως, εκεί. Και έχουν πληθυνθεί. Αλλά ποιος νοιάζεται; Περνάς από την πλατεία Κουμουνδούρου, εχτές. Στη φάτσα Πειραιώς η χρήση ηρωΐνης είναι ρουτίνα. Ποιος νοιάζεται;

Πότε επιτέλους θα αναγνωρίσει ο Δήμαρχος της Αθήνας και όσοι αποφασίζουν για την πόλη μας ότι είναι απάνθρωποι; Ότι παραμελούν τους κατοίκους που αγόρασαν με τις οικονομίες τους λίγα τετραγωνικά να στεγάσουν τα όνειρά τους. Ότι λένε πως ασχολούνται και πασχίζουν για το καλό μας, αλλά στην πραγματικότητα επιβεβαιώνουν την αδιαφορία που αισθανόμαστε όσοι ζούμε στα όρια της βιτρίνας της πρωτεύουσας ή και ακόμα μέσα στον χώρο που θα ήταν η μόστρα της εάν ήταν μια οποιαδήποτε ευρωπαϊκή πόλη που φροντίζει για την εικόνα της.

Δεν φοβάμαι τους μετανάστες. Ούτε συναναστρέφομαι ανθρώπους με κριτήριο το χρώμα ή τη θρησκεία του. Ζω στην Ελλάδα, και συναναστρέφομαι με συμπολίτες μου που συμπαθώ και εκτιμώ για αυτό που είναι ως άνθρωποι. Όχι γιατί είναι μαύροι ή μουσουλμάνοι. Και κυρίως με ενοχλούν συμπεριφορές. Και μεταναστών και συμπατριωτών μου. Και δεν με ενδιαφέρει το χριστιανικό μοντέλο της προσφοράς προς τον άλλον που θεωρείται θύμα χωρίς να του ζητάς τίποτα. Δεν είμαι άγιος να φιλάω στο στόμα αρρώστους με έλκη ως άλλος σαλός.

Ένα χέρι κρατά ένα χεράκι.

Ένα χέρι κρατά ένα χεράκι.

Με δύο λόγια: Δεν μπορώ να δεχτώ ότι κάποιος επειδή θεωρεί τόν εαυτό του θύμα ή επειδή πραγματικά είναι θύμα μπορεί να ευεργετείται και να απολαμβάνει σε μία χώρα χωρίς να δεσμεύεται σε κάποιες αρχές κοινής ζωής και συνύπαρξης. Ή να ψάχνει στόχους για να εκδικηθεί για όσα άδικα, μαρτυρικά έπαθε η φυλή ή η θρησκεία του. Πράγμα που σημαίνει, μοιραία, αφομοίωση και κυρίως αλληλοσεβασμός. Και για αυτό είναι προβληματική η ενίσχυση της ιδέας για σεβασμό της ιδιαιτερότητας, εθνικής ή φυλετικής των μεταναστών, ενώ την ίδια στιγμή, με κριτήριο την πολιτισμική τους ταυτότητα, τους υποτάσσεις ως αποικιοκράτης σε κάτι άλλο και ξένο, και συνήθως κατώτερο. Να μιλήσουμε τώρα για το ποιες μπορεί να είναι οι πολιτικές ευθύνες όλων αυτών που θα ζητήσουν τις ψήφους μας;

Πώς θα είναι άραγε η Νικηφόρου και η Σατωβριάνδου σε ένα μήνα;

Πάντως ο φίλος που λέγαμε  σε ένα μήνα μετακομίζει από το κέντρο.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s